Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μάθαμε να τους θεωρούμε δυνατούς. Τόσο δυνατούς, που ξεχάσαμε πως είναι κι αυτοί άνθρωποι.
Ο πατέρας είναι συχνά ένας από αυτούς.
Δεν εκφράζεται πάντα εύκολα. Δεν θα μιλήσει συχνά για τις αγωνίες του. Δεν θα πει πόσο τον βαραίνουν οι ευθύνες, πόσες νύχτες έμεινε ξάγρυπνος σκεπτόμενος το μέλλον της οικογένειάς του, τα παιδιά του, τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Συνήθως προτιμά να τα κρατά μέσα του.
Κι εμείς, πολλές φορές, παρεξηγούμε αυτή τη σιωπή. Τη μεταφράζουμε ως απόσταση. Ως αδιαφορία. Ως έλλειψη συναισθήματος.
Η αλήθεια όμως είναι πως ο ρόλος του πατέρα δεν ήταν ποτέ εύκολος. Για γενιές ολόκληρες μεγάλωσε με την ιδέα ότι πρέπει να είναι ο δυνατός, ο ψύχραιμος, εκείνος που δεν λυγίζει και δεν δείχνει τις αδυναμίες του. Έμαθε να αγαπά περισσότερο με πράξεις παρά με λόγια.
Ίσως δεν προσπαθήσαμε πάντα να τον καταλάβουμε. Ίσως δεν τον πλησιάσαμε όσο θα μπορούσαμε. Ίσως περιμέναμε από εκείνον να κάνει το πρώτο βήμα, ενώ κι εμείς κρατούσαμε αποστάσεις. Ίσως κάποιες φορές σταθήκαμε μόνο σε όσα δεν έκανε και ξεχάσαμε όλα όσα έκανε σιωπηλά για χρόνια.
Κανένας πατέρας δεν είναι τέλειος. Οι σχέσεις χτίζονται, δοκιμάζονται, κάνουν κύκλους και χρειάζονται χρόνο, υπομονή και ευκαιρίες.
Γι’ αυτό η Γιορτή του Πατέρα δεν είναι απλώς μια ακόμη ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια αφορμή να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας. Να τους δώσουμε χώρο. Να τους ακούσουμε. Να τους συγχωρήσουμε όπου χρειάζεται και να ζητήσουμε κι εμείς συγγνώμη όπου πρέπει.
Και αν ο πατέρας σας είναι ακόμη εκεί, μην αφήσετε τη μέρα να περάσει έτσι.
Ένα μήνυμα. Ένα τηλεφώνημα. Μια αγκαλιά.
Οι πατέρες δεν ζητούν πολλά.
Συνήθως τους αρκεί να ξέρουν ότι δεν τους ξεχάσαμε.
