Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος που παρακολουθεί ποδόσφαιρο δεκαετίες ολόκληρες πιάνει τον εαυτό του να κάθεται στην κερκίδα και να αναρωτιέται: «Αυτό που βλέπω είναι Ολυμπιακός;»
Όχι γιατί η ομάδα δεν τρέχει.
Όχι γιατί οι παίκτες δεν παλεύουν.
Αλλά γιατί αυτό που παίζεται πολλές φορές στο Καραϊσκάκη δεν μοιάζει με ποδόσφαιρο που είχαμε μάθει να βλέπουμε στον Ολυμπιακό.
Και το λένε πρώτοι οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί!
Το καλύτερο πόδι της ομάδας είναι ο… Τζολάκης
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε παιχνίδι. Η μπάλα γυρίζει πίσω. Μετά ξανά πίσω. Μετά στον τερματοφύλακα.
Και εκεί εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος Τζολάκης.
Ο οποίος, χωρίς να φταίει ο άνθρωπος, έχει καταλήξει να είναι ο καλύτερος πασέρ της ομάδας.
Και τι κάνει;
Γεμίζει.
Μακριά μπαλιά. Άλλη μία. Και άλλη.
Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική απορία.
Αν ο καλύτερος δημιουργός του Ολυμπιακού είναι ο τερματοφύλακας, μήπως να τον ανεβάσουμε και λίγο πιο μπροστά να οργανώνει το παιχνίδι; Γιατί έτσι όπως πάει, μόνο από αυτόν περιμένουμε να τον δούμε να βγάζει και τις ασίστ.
Οι γιόμες μέχρι να δύσει ο ήλιος
Όποιος παρακολουθεί τον Ολυμπιακό από την κερκίδα βλέπει ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται. Πίεση. Τρέξιμο. Κλέψιμο. Και όταν αυτό δεν βγει;
Γεμίσματα.
Σέντρα. Και άλλη σέντρα.
Και άλλη.
Ένα παιχνίδι που θυμίζει περισσότερο ποδόσφαιρο δεκαετίας ’80 στην Αγγλία παρά ομάδα που θέλει να παίξει σύγχρονο δημιουργικό ποδόσφαιρο.
Οι φίλαθλοι το λένε με μια λέξη: γιόμες.
Πού είναι τα εξτρέμ;
Ο Ολυμπιακός ιστορικά είχε εξτρέμ που έκαναν τη διαφορά.
Ο Τζόρτζεβιτς δεν έδινε μόνο ασίστ. Έβαζε και γκολ. Ο Γιαννακόπουλος έμπαινε μέσα και σούταρε. Ο Γκαλέτι μπορούσε να περάσει τρεις παίκτες σε μια φάση. Δεν ήταν απλώς παίκτες γραμμής. Ήταν ποδοσφαιριστές που:
-
ντρίμπλαραν
-
δημιουργούσαν
-
σκόραραν
Σήμερα τι βλέπουμε;
Εξτρέμ που τρέχουν. Αλλά όταν φτάνουν στην περιοχή… σταματούν.
Πού είναι τα χαφ;
Το ίδιο ερώτημα ισχύει και για τον άξονα.
Ο Ολυμπιακός είχε χαφ που:
-
σούταραν από μακριά
-
έβλεπαν την κάθετη πάσα
-
πατούσαν περιοχή
Σήμερα το παιχνίδι μοιάζει συχνά μπλοκαρισμένο. Οι επιλογές είναι λίγες. Η μπάλα γυρίζει πίσω. Και στο τέλος… επιστρέφει στον Τζολάκη.
Το μοντέλο των μεταγραφών
Και εδώ μπαίνει ένα άλλο ερώτημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά. Τι ακριβώς είναι το ρόστερ του Ολυμπιακού σήμερα; Μια ομάδα που χτίζεται για να παίξει ποδόσφαιρο; Ή μια ομάδα που λειτουργεί σαν μεταγραφική επένδυση; Ο πρόεδρος φέρνει παίκτες των 3 και 4 εκατομμυρίων, μπας και βγει κανένας… να τον πουλήσει μετά 20 και 25 εκατομμύρια.
Οικονομικά μπορεί να είναι επιτυχία. Αλλά ποδοσφαιρικά δημιουργεί μια ομάδα που αλλάζει συνεχώς. Δέκα παίκτες έρχονται. Τέσσερις φεύγουν. Άλλοι πέντε δοκιμάζονται. Και κάπως έτσι ο Ολυμπιακός μοιάζει πολλές φορές με ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.
Ο Μεντιλίμπαρ
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν κρύβεται. Ξέρει μια συγκεκριμένη μπάλα. Πρέσινγκ.
Τρέξιμο. Ένταση. Και η αλήθεια είναι ότι σε αρκετές περιπτώσεις αυτή η προσέγγιση λειτουργεί. Όταν ο Ολυμπιακός κλέψει την μπάλα ψηλά, γίνεται επικίνδυνος. Αλλά όταν δεν την κλέψει… δεν ξέρει τι να την κάνει.
Η κερκίδα δεν τρώει κουτόχορτο
Ο κόσμος του Ολυμπιακού μπορεί να είναι παθιασμένος. Αλλά δεν είναι χαζός. Αν καθίσεις ένα βράδυ στο Καραϊσκάκη θα ακούσεις κουβέντες που δεν γράφονται εύκολα σε άρθρα. Όχι από αντιολυμπιακούς. Από γάβρους. Από ανθρώπους που αγαπούν την ομάδα.
Και που βλέπουν ότι αυτό που παίζεται πολλές φορές στο γήπεδο δεν είναι μπάλα Ολυμπιακού.
Η μεγάλη απορία
Ο Ολυμπιακός έχει:
-
γήπεδο
-
κόσμο
-
χρήματα
-
ιστορία
Και όμως στο γήπεδο συχνά μοιάζει σαν μια ομάδα που προσπαθεί να λύσει τα πάντα με ένταση και γεμίσματα. Και τότε έρχεται η ερώτηση που ακούγεται όλο και πιο συχνά στην κερκίδα: Τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπουμε ρε Πρόεδρε;
