Στη ζωή συναντάς ανθρώπους που αγωνίζονται για να αποκτήσουν ένα πλεονέκτημα. Και βρίσκεις κι αυτούς που έπεσαν από την Ακρόπολη και βρήκαν πορτοφόλι, αλλά καταφέρνουν ακόμα και αυτό να το μετατρέψουν σε μειονέκτημα.
Δεν χρειάζεται να τους πολεμήσει κανείς. Το κάνουν μόνοι τους.
Τους ανοίγουν πόρτες κι εκείνοι ψάχνουν τον τοίχο. Τους στρώνουν δρόμο κι εκείνοι επιλέγουν το χαντάκι. Τους προσφέρουν λύσεις κι εκείνοι επιμένουν να αναζητούν προβλήματα. Είναι ένα σπάνιο ταλέντο, να μετατρέπεις κάθε ευκαιρία σε αδιέξοδο.
Λογικά δεν θα άκουσαν ποτέ, πως στον χαρισμένο γάιδαρο δεν κοιτάζεις τα δόντια… Εκείνος, όμως, δεν αρκείται να τα κοιτάξει. Θα τα μετρήσει, θα τα σχολιάσει, θα παραπονεθεί ότι δεν είναι όπως τα περίμενε, θα εξηγήσει γιατί ο γάιδαρος δεν είναι αρκετά καλός και, στο τέλος, θα καταφέρει να κάνει εκείνον που τον χάρισε να αναρωτιέται γιατί μπήκε καν στον κόπο.
Δεν εκμεταλλεύεται ποτέ ό,τι του δίνεται. Το αμφισβητεί, το υποτιμά, το απαξιώνει. Και πριν προλάβει να αποδώσει καρπούς, το έχει ήδη ακυρώσει με τα ίδια του τα λόγια ή τις πράξεις του.
Το τίμημα, όμως, δεν το πληρώνει μόνο ο ίδιος. Το πληρώνουν όλοι όσοι στάθηκαν δίπλα του. Εκείνοι που πίστεψαν, που στήριξαν, που έβαλαν πλάτη όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν. Γιατί όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης, η πλάτη εξαφανίζεται. Μένουν μόνο οι εξηγήσεις, οι δικαιολογίες και, πολλές φορές, το δημόσιο άδειασμα εκείνων που μέχρι χθες ήταν οι πιο πολύτιμοι σύμμαχοί του.
Το παράδοξο είναι πως συνεχίζει να πιστεύει ότι φταίνε οι άλλοι. Πως για κάθε χαμένη ευκαιρία υπάρχει κάποιος υπεύθυνος, εκτός από τον ίδιο. Κι έτσι επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα.
Οι πραγματικοί χαρισματικοί άνθρωποι αναγνωρίζονται από έναν απλό κανόνα, όταν τους προσφέρεται μια ευκαιρία, τη μεγαλώνουν. Τη μετατρέπουν σε δύναμη για όλους. Οι υπόλοιποι καταφέρνουν κάτι πολύ πιο σπάνιο. Να παραλαμβάνουν ένα πλεονέκτημα και να το επιστρέφουν ως πρόβλημα.
Και τότε δεν χρειάζονται αντίπαλοι. Γιατί η μεγαλύτερη ζημιά δεν έρχεται ποτέ απ’ έξω. Έρχεται από εκείνον που κρατά στα χέρια του όλα τα εφόδια και, αντί να τα αξιοποιήσει, τα σκορπά με απίστευτη επιμονή, αφήνοντας πίσω του ανθρώπους κουρασμένους, ευκαιρίες χαμένες και μια μόνιμη απορία: πώς γίνεται να χάνει κάποιος αυτά που οι άλλοι του πρόσφεραν έτοιμα;
