Η αυτονόητη τοποθέτηση ότι ένα ηγετικό στέλεχος μιας εγκληματικής δολοφονικής οργάνωσης δεν έχει κανένα δικαίωμα συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα, δεν αναιρεί το γεγονός ότι η ακροδεξιά ιδεολογία και πολιτική όχι απλώς τροφοδοτείται και ενισχύεται ποικιλότροπα, αλλά και κανονικοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θέση πώς ό,τι απωθείται στο συμβολικό επίπεδο, εν προκειμένω αυτό της πολιτικής προφάνειας, επιστρέφει στο πραγματικό, στην ίδια την υλικότητα των πολιτικών και κρατικών στοχεύσεων.
Αρκεί να αναλογιστούμε τις μετατοπίσεις στα ζητήματα που αφορούν το προσφυγικό και το μεταναστευτικό όπου όχι μόνο έχει εμπεδωθεί η δανεισμένη από τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ρητορική περί «υβριδικής απειλής» και έχει ξεχαστεί κάθε αναφορά σε ανθρώπινα δικαιώματα και αλληλεγγύη, αλλά και έχουμε τη χώρα μας να πρωτοστατεί στην εφαρμογή της μεταφοράς μεταναστών και αιτούντων άσυλο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια πρόταση που λίγα χρόνια πριν, όταν εξετάστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, καταδικάστηκε ομοθύμως ως υποτίθεται ασύμβατη με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη. Ουσιαστικά, αυτό που κάποτε μόνο η Ακροδεξιά περιλάμβανε στην ατζέντα της, θεσμικά αλλά και ιδεολογικά, αποτελεί σήμερα τη συναίνεση όλων των «κομμάτων διακυβέρνησης» στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και των ίδιων των ευρωπαϊκών θεσμών.
Έπειτα αξίζει κανείς να δει τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν και σε άλλα πεδία. Ο αυταρχισμός και ο κρατικός πατερναλισμός, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης στη διαρκή αύξηση των φυλακίσεων και την επιπλέον αστυνόμευση ως μόνων θεμιτών αντιεγκληματικών πολιτικών, μια χαρά συντονίζεται με τη διαρκή ακροδεξιά επίκληση της ανάγκης για «τάξη». Την ίδια στιγμή, οι μετατοπίσεις ρητορικές σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τις έμφυλες σχέσεις και ταυτότητες, η εκ νέου προβολή παραδοσιακών οικογενειακών προτύπων, και η διαρκώς επαναλαμβανόμενη καταδίκη της «woke ατζέντας», επίσης «κανονικοποιούν» τον λόγο και την πρακτικής της ακροδεξιάς.
Και βέβαια, εν μέσω οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που πλήττουν διαρκώς τα ασθενέστερα στρώματα και τα κάνουν να είναι ολοένα και πιο δυσαρεστημένα και δύσπιστα απέναντι στο επίσημο πολιτικό σύστημα, η συστηματική δαιμονοποίηση των συλλογικών αντιστάσεων, αλλά και όλων των μορφών αριστερής αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών (συμπεριλαμβανόμενης της ανακύκλωσης της ανιστόρητης θεωρίας των «δύο άκρων»), απλώς καταλήγει να καθιστά την ακροδεξιά μια «θεμιτή» πολιτική διέξοδο της κοινωνικής δυσαρέσκειας, ιδίως εάν δούμε π.χ. πώς σε χώρες όπως η Γαλλία ήδη η ακροδεξιά προβάλλεται ως ανεκτή επιλογή απέναντι στην καταστροφή που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί η ριζοσπαστική αριστερά. Αλλά και στη χώρα μας είναι χαρακτηριστική η αναδίπλωση της κυβερνητικής παράταξης σε ένα είδος αντικομμουνισμού που μεταπολιτευτικά πρωτίστως με την ακροδεξιά συνδέθηκε. Έντονος έτσι και ο συμβολισμός της επιλογής των ηγετικών στελεχών της «Ομάδας Αλήθειας», στη γιορτή της οποίας πέρσι έδωσαν και στελέχη της κυβέρνησης, να επιλέξουν να πραγματοποιήσουν προσκύνημα στον Μελιγαλα, σε μια στιγμή που συνέπεσε με την πάνδημη θλίψη για το θάνατο του κομμουνιστή Σπύρου Χαλβατζή.
Και βέβαια μόνο τυχαίο δεν ήταν το γεγονός ότι ήταν πάλι ένα ευρωβουλευτής της κυβερνητικής παράταξης αυτός που δήλωσε βαθιά εκτίμηση για τον καταδικασμένο για συμμετοχή στην ηγεσία μιας εγκληματικής οργάνωσης, ιδίως όταν και ο ίδιος επελέγη για τη θέση αυτή, παρά τις ουκ ολίγες σκιές στο παρελθόν του, ακριβώς για να δώσει το μήνυμα ότι η Ακροδεξιά χωράει στην κυβερνητική παράταξη.
Την ίδια στιγμή τα αποτελέσματα των πρόσφατων τοπικών εκλογών στη Γερμανία δείχνουν ότι η κεντροδεξιά αυτή τη στιγμή αφού προλείανε το έδαφος για την άνοδο της Ακροδεξιάς, δύσκολα μπορεί να αποτελέσει το αντίβαρο ή την απάντηση, και αυτό αφορά σε σημαντικό βαθμό και την κεντροαριστερά. Το μόνο που μπορεί να κάνει η κεντροδεξιά δείχνει να προσπαθήσει να μετασχηματιστεί η ίδια στην πραγματική εκπρόσωπο της ακροδεξιάς ατζέντας και αυτό χωρίς βέβαια εκλογικά αποτελέσματα.
Και αυτό μας φέρνει στον πυρήνα του προβλήματος που είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να υπάρξει ένας «συστημικός αντιφασισμός», σε μια ιδιότυπη ιστορική επανάληψη της περιόδου πριν την άνοδο του ιστορικού φασισμού όταν οι «αστικές δυνάμεις» σε μεγάλο βαθμό διευκόλυναν την άνοδό του στην εξουσία. Αντιθέτως, μόνο μια πρόταση που να εκπροσωπεί όχι μόνο τη σύγκρουση με το φασισμό αλλά και με τον «υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό», ιδίως στην τρέχουσα αυταρχική και ακροδεξιά μετάλλαξή του, δείχνει να μπορεί να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι εκλογές στο Βερολίνο αυτό τουλάχιστον ανέδειξαν.
Πρωτίστως, γιατί μόνο μια τέτοια πρόταση μπορεί να διαμορφώσει μια πραγματική συλλογικότητα και ταυτότητα μέσα στην κοινή διεκδίκηση των λαϊκών τάξεων, δείχνοντας ακριβώς ότι και εφικτή είναι και αναγκαία μια διαφορετική οικονομική και κοινωνική πολιτική, να δείξει πώς η αλληλεγγύη μπορεί να γίνει πράξη και σε τελική ανάλυση να υπογραμμίσει ποιοι είναι οι πραγματικοί αντίπαλοι. Διαφορετικά, η ακροδεξιά διεκδικεί αυτή που θα προσπαθήσει να «κατασκευάσει» εχθρούς, να εκμεταλλευτεί την κοινωνική δυσαρέσκεια και να προσφέρει την «φαντασιακή κοινότητα» ενός έθνους που υποτίθεται ότι απειλείται από κάθε λογής «εισβολείς», επενδύοντας προφανώς στο γεγονός ότι ολοένα και περισσότερο οι άνθρωποι αποκτούν εικόνα της της πραγματικότητα από τα πολύ εύκολα χειραγωγήσιμα ψηφιακά μέσα ενημέρωσης και πρωτίστως τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
in.gr
