Μπορεί οι επόμενες δημοτικές εκλογές να απέχουν ακόμη σχεδόν δύο χρόνια, αλλά στον Μαραθώνα φαίνεται ότι κάποιοι έχουν αποφασίσει να μη χάσουν ούτε λεπτό. Γιατί η αλήθεια είναι πως οι 24 μήνες είναι για τη πολιτική χρόνος dt.
Όχι ένας. Όχι δύο. Όχι τρεις. Πέντε.
Τόσοι είναι αυτή τη στιγμή οι άνθρωποι που, άλλος φανερά, άλλος διακριτικά, άλλος με δηλώσεις, άλλος με τραπέζια και συναντήσεις και άλλος με το κλασικό αυτοδιοικητικό «εγώ δεν σκέφτομαι τίποτα», βρίσκονται μέσα ή γύρω από την κουβέντα για τη δημαρχία του Μαραθώνα το 2028.
Και έχουμε ακόμη Αύγουστο του 2026.
Αν συνεχίσουμε με αυτόν τον ρυθμό, μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες θα χρειαστούμε προκριματικά.
Ο Στέργιος Τσίρκας – ο άνθρωπος που πρέπει πρώτα να χάσει
Πρώτος, εκ των πραγμάτων, ο σημερινός δήμαρχος Στέργιος Τσίρκας.
Δεν εμφανίστηκε χθες στην αυτοδιοίκηση. Ασχολείται με τα κοινά από το 1990, έχει περάσει από θέσεις δημοτικού συμβούλου, προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου και αντιδημάρχου και εξελέγη για πρώτη φορά δήμαρχος το 2019. Τότε πήρε 39,39% στον πρώτο γύρο και επικράτησε στον δεύτερο με 55,63%.
Το 2023 τα πράγματα έγιναν ακόμη ευκολότερα: 52,45% από την πρώτη Κυριακή και 17 έδρες. Άρα, είτε αρέσει είτε όχι στους αντιπάλους του, σήμερα η πολιτική εξίσωση ξεκινάει από εκείνον. Ο Τσίρκας έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα και ένα εξίσου μεγάλο μειονέκτημα: διοικεί.
Έχει λοιπόν στα χέρια του έργα, χρηματοδοτήσεις, παρεμβάσεις και τη δυνατότητα μέχρι το 2028 να παρουσιάσει συγκεκριμένο απολογισμό. Μόνο από την Περιφέρεια, στη συνάντηση με τον Νίκο Χαρδαλιά τον Φεβρουάριο του 2026, τέθηκαν στο τραπέζι έργα 35,6 εκατ. ευρώ που εκτελούνται ή προγραμματίζονται για τον Δήμο.
Από την άλλη, όποιος διοικεί χρεώνεται και την καθημερινότητα. Τον δρόμο, το σκουπίδι, την πλημμύρα, τη λάμπα που δεν άναψε, το έργο που καθυστέρησε και τον πολίτη που δεν εξυπηρετήθηκε. Οπότε ο Τσίρκας δεν χρειάζεται να πείσει ότι μπορεί να γίνει δήμαρχος. Πρέπει να πείσει ότι πρέπει να παραμείνει. Και αυτό, στην τρίτη συνεχόμενη διεκδίκηση μιας δημαρχιακής θητείας, είναι διαφορετικό και αρκετά δύσκολο παιχνίδι.
Ο Άρης Παπουτσής – αυτή τη φορά ξεκίνησε πριν χτυπήσει το κουδούνι
Δεύτερος και απολύτως φανερός είναι ο Άρης Παπουτσής. Το 2023 μπήκε στη μάχη απέναντι στον Τσίρκα και πήρε 31,31%, εκλέγοντας οκτώ συμβούλους. Δεν κέρδισε, αλλά ούτε εξαφανίστηκε μετά τις εκλογές. Το σημαντικότερο είναι ότι έχει ήδη απαντήσει χωρίς μισόλογα για το 2028: σκοπεύει να είναι ξανά υποψήφιος δήμαρχος. Και αυτή τη φορά φαίνεται να επιχειρεί κάτι διαφορετικό.
Να μη φτάσει στην εκλογική μάχη την τελευταία στιγμή, αλλά να οικοδομήσει από τώρα παρουσία, ομάδα και πολιτικό αφήγημα. Η μεγάλη συγκέντρωση του Ιουνίου έδειξε ακριβώς αυτό: ο Παπουτσής δεν περιορίστηκε σε μια αντιπολιτευτική εμφάνιση, αλλά έστρεψε ανοιχτά το βλέμμα στις εκλογές του 2028. Το ερώτημα γι’ αυτόν είναι απλό: Το 31% του 2023 ήταν η αφετηρία και μέχρι που μπορεί να φτάσει;
Και μετά αρχίζουν τα πραγματικά ωραία…
Από εδώ και πέρα, όμως, η ιστορία αλλάζει. Γιατί υπάρχουν δύο ακόμη πρόσωπα που δεν προέρχονται από το πουθενά. Το αντίθετο.
Προέρχονται από οικογένειες, με σημαντική ιστορία και βαθιές ρίζες στην τοπική πολιτική σκηνή του Μαραθώνα και της Νέας Μάκρης. Οικογένειες που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους, έχουν ανθρώπους, αναφορές, γνωριμίες, παλιές συμμαχίες και το σημαντικότερο στην αυτοδιοίκηση, μνήμη. Ταυτόχρονα είναι δεδομένο πως θα προκαλέσουν τεράστιες καραμπόλες στον σημερινό διοικητικό συνδυασμό.
Και εδώ πλέον οι πληροφορίες μας λένε ότι το ερώτημα για τους δύο δεν είναι αν θα μπουν στο παιχνίδι. Είναι πότε θα αποφασίσουν να το πουν δημόσια. Γιατί άλλο πράγμα είναι να σκέφτεσαι μια υποψηφιότητα και άλλο να έχεις αρχίσει να συζητάς πλέον το πότε και με ποιον τρόπο θα ανοίξεις τα χαρτιά σου.
Τα ονόματα, προς το παρόν, μένουν εκεί που βρίσκονται. Στα τραπέζια, στα τηλέφωνα και στους κλειστούς κύκλους. Άλλωστε, στην πολιτική υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή που σταματάς να ρωτάς κάποιον: «Θα κατέβεις;» και αρχίζεις να τον ρωτάς: «Πότε θα το ανακοινώσεις;»
Και για δύο περιπτώσεις στον Μαραθώνα φαίνεται πως έχουμε ήδη περάσει από την πρώτη ερώτηση στη δεύτερη.
Και υπάρχει και ο… «2+1»
Γιατί υπάρχει και τρίτη περίπτωση. Μόνο που εδώ τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο συγκεκριμένος σήμερα βρίσκεται εκτός του πραγματικού παιχνιδιού της δημαρχίας. Τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το έχει αποδεχθεί. Το παλεύει. Από έξω. Από συναντήσεις, επαφές, κινήσεις, κουβέντες, όπου επιχειρεί να διατηρεί την παρουσία του, να σχολιάζει, να υπενθυμίζει ότι υπάρχει και να κρατάει ζωντανό το όνομά του. Και καλά κάνει. Στην πολιτική κανείς δεν απαγορεύει σε κανέναν να προσπαθεί.
Απλώς άλλο πράγμα είναι να θέλεις να βρίσκεσαι στο παιχνίδι και άλλο να βρίσκεσαι πράγματι μέσα σε αυτό.
Πέντε πρόσωπα, μία καρέκλα και πολύς δρόμος
Κάπως έτσι διαμορφώνεται σήμερα το παζλ. Ο Στέργιος Τσίρκας, που κρατάει το μεγαλύτερο όπλο αλλά και το μεγαλύτερο βάρος: τη διοίκηση. Ο Άρης Παπουτσής, που αυτή τη φορά έχει ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και θέλει να μετατρέψει το 31% του 2023 σε πραγματική προοπτική εξουσίας.
Δύο πρόσωπα από οικογένειες με βαριά αυτοδιοικητική ιστορία, για τα οποία η συζήτηση φαίνεται να έχει φύγει πλέον από το «αν» και να έχει περάσει στο «πότε». Και ένας ακόμη που σήμερα βρίσκεται έξω από τον βασικό κύκλο, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να θυμίζει καθημερινά ότι… υπάρχει.
Πέντε. Και έχουμε Αύγουστο του 2026.
Μέχρι το 2028 θα γίνουν συμμαχίες, θα χαλάσουν φιλίες, θα ανοίξουν τραπέζια, θα κλείσουν πόρτες, θα γίνουν μεταγραφές, θα υπάρξουν αποχωρήσεις και κάποιοι που σήμερα πίνουν καφέ μαζί μπορεί αύριο να ψάχνουν ποιος πήρε μαζί του τη ζάχαρη.
Γιατί στον Μαραθώνα η προεκλογική περίοδος μπορεί να μην έχει αρχίσει επίσημα.
Η μάχη όμως έχει ήδη αρχίσει.
Και το πραγματικό πρόβλημα στο τέλος μπορεί να μην είναι να βρεθούν πέντε υποψήφιοι δήμαρχοι. Θα είναι να βρεθούν αρκετοί δημότες που δεν θα θέλουν να γίνουν ο έκτος, ο έβδομος και ο όγδοος…
