Ο πολίτης, αντί να εμπιστεύεται τους θεσμούς, αρχίζει να εναποθέτει τις προσδοκίες του σε ανθρώπους. Και αυτό, όσο γοητευτικό και αν ακούγεται, είναι βαθιά προβληματικό. Οι θεσμοί δεν λειτουργούν με καρδούλες. Γιατί όταν χειροκροτείς έναν εισαγγελέα, στην πραγματικότητα χειροκροτείς αυτό που λείπει.
ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗΣ
Βρείτε ένα τυχαίο δείγμα εκατό ανθρώπων. Βάλτε και μπροστά τους μία τηλεόραση και δείξτε τη συνέντευξη της Κοβέσι στους Δελφούς καθώς και τη συζήτηση της με τον Παύλο Τσίμα. Θα δείτε καρδούλες να βγαίνουν από τα κεφάλια τους και να ανεβαίνουν προς την οροφή.
Η Ευρωπαία Εισαγγελέας δεν έκρυψε τις σκέψεις της πίσω από στρογγυλεμένες λέξεις. Αναρωτήθηκε αν στα καθήκοντα των Ελλήνων πολιτικών περιλαμβάνονται και δραστηριότητες, όπως το ρουσφέτι, που θεωρούνται εγκληματικές. Είπε ότι κάθε χρόνο στην Ευρωπαϊκή Ενωση γίνονται απάτες με τον ΦΠΑ ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ -χρήματα που θα μπορούσαν να διατεθούν για την ευημερία των πολιτών. Και έδωσε ραντεβού στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε όσους αμφισβητούν τον τρόπο με τον οποίο ανανεώνεται η θητεία των Ελλήνων λειτουργών που απασχολούνται στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Ο Αδωνις Γεωργιάδης της απάντησε. «Όσο μας το επιτρέπει ακόμα η κυρία Κοβέσι έχουμε δημοκρατία». Εδώ κάποιος θα μπορούσε να του απαντήσει ότι δημοκρατία έχουμε όταν οι εισαγγελείς κάνουν απερίσπαστοι τη δουλειά τους. Αλλά είναι βέβαιο ότι ο, πάντα ετοιμόλογος, υπουργός θα είχε κάτι να πει. Ισως να έχει και μία εξήγηση για τα κίνητρα της Κοβέσι. Για ποιο λόγο βάλθηκε να κάνει δύσκολη τη ζωή των κυβερνώντων; Η προφανής απάντηση είναι ότι έτσι κάνει τη δουλειά της. Αλλά, βλέπετε, στην Ελλάδα έχουμε μάθει αλλιώς. Οι εισαγγελείς λειτουργούν ως κομιστές δικογραφιών. Απλώς τις στέλνουν στη Βουλή.
Οταν, λοιπόν, ο απλός πολίτης βλέπει την εισαγγελέα και θέλει να χειροκροτήσει, η ίδια είναι και η τελευταία που ευθύνεται για αυτό. Και όταν η εισαγγελέας εκφράζεται με συγκαλυμμένη ειρωνεία, χωρίς όμως να κρύβει την ουσία, τότε πάλι είναι η τελευταία που φταίει.
Μπορεί να σας φανεί υπερβολικό, αλλά όταν μία εισαγγελέας αποκτά δημοφιλία, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά. Γιατί η δημοφιλία της δεν είναι δικό της επίτευγμα. Είναι σύμπτωμα. Είναι η στιγμή που ο πολίτης, αντί να εμπιστεύεται τους θεσμούς, αρχίζει να εναποθέτει τις προσδοκίες του σε ανθρώπους. Και αυτό, όσο γοητευτικό και αν ακούγεται, είναι βαθιά προβληματικό. Οι θεσμοί δεν λειτουργούν με καρδούλες. Γιατί όταν χειροκροτείς έναν εισαγγελέα, στην πραγματικότητα χειροκροτείς αυτό που λείπει. Την κανονικότητα. Την αυτονόητη λειτουργία του κράτους. Την απλή, βαρετή, αδιάφορη καθημερινότητα όπου κανείς δεν ξεχωρίζει επειδή κάνει τη δουλειά του.
