Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έμαθαν ποτέ να λειτουργούν ως διακοσμητικά στοιχεία. Άνθρωποι που βοηθούν πραγματικά. Που τρέχουν, εκτίθενται, ακούνε τον κόσμο, ανοίγουν πόρτες, προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανά πράγματα που κάποιοι άλλοι θεωρούν δεδομένα ή αδιάφορα.
Άνθρωποι που παράγουν πολύ περισσότερα από αυτά που αντικειμενικά τους επιτρέπεται να παράξουν. Και πολλές φορές το κάνουν μόνοι τους. Με προσωπικό κόστος, με εξάντληση, ακόμα και βάζοντας από την τσέπη τους, για να μη διαλυθεί εντελώς η εικόνα.
Μέχρι που έρχεται εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνουν κάτι πολύ απλό: ότι δεν γίνεται να προσπαθείς συνέχεια να σώσεις μια κατάσταση, όταν κάποιοι επιμένουν να χαϊδεύουν ανθρώπους που ούτε παράγουν, ούτε προσφέρουν, ούτε έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω τους.
Στην αρχή λες «ας κάνω λίγη ακόμη υπομονή». Μετά λες «ας μην εκτεθούμε άλλο». Μετά προσπαθείς να ηρεμήσεις καταστάσεις για να μη διαλυθούν όλα. Και μετά συνειδητοποιείς ότι κάποιοι δεν θέλουν να ακούσουν. Δεν θέλουν να καταλάβουν. Και το χειρότερο; Δεν βάζουν μυαλό με τίποτα.
Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί. Πάντα με ανθρώπους που πίστεψαν περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Και πάντα με άλλους που κατάλαβαν τα πάντα όταν ήταν πλέον αργά.
Κρίμα! Όσο για τον “λογαριασμό”… στο δρόμο είναι…
