Δεν είμαστε και το χωριό που δεν έχει τον «παράγοντά» του.
Βέβαια, εδώ υπάρχει μια ιδιαιτερότητα:
δεν τον ξέρεις. Γιατί, πολύ απλά, δεν τον ξέρει κανένας.
Αλλιώς… κάπου θα είχε βγει κιόλας.
Κι όμως, ο ίδιος ξέρει τα πάντα για τους πάντες.
Έχει άποψη για όλα.
Και κυρίως επιζητεί να την ακούς.
Ένας φωτεινός παντογνώστης… κατά δήλωσή του…
Είναι αυτός που έχει αλλάξει περισσότερες παρατάξεις απ’ όσες αλλάζουν οι άλλοι πουκάμισα.
Που σε κάθε εκλογή εμφανίζεται… αλλού.
Με άλλο χρώμα, άλλο αφήγημα, ίδιες φιλοδοξίες.
Και πάντα το ίδιο αποτέλεσμα.
Ο δαίμονας λέει πως δεν είναι ότι δεν προσπαθεί.
Το αντίθετο. Προσπαθεί με επιμονή, σχεδόν συγκινητική.
Απλώς δεν του βγαίνει.
Και μάλλον… δεν είναι και να του βγει.
Γιατί έτσι είναι αυτά.
Εκεί που έφτυνε, έγλειφε.
Και εκεί που γλείφει… αύριο θα φτύσει.
Μόνο που αυτή η τακτική έχει ένα θέμα: σε αφήνει χωρίς πρόσωπο… και χωρίς κοινό.
Ο δαίμονας το λέει πιο απλά: μην τον σέρνεις μαζί σου. Μπορεί και να λερωθείς.
Και κάπως έτσι, ο «παράγοντας» παραμένει… παράγοντας της γειτονιάς του.
Χωρίς ποτέ να γίνει κάτι περισσότερο.
