Δεν ήταν μια έξυπνη ατάκα για να παιχτεί στα δελτία. Ήταν μια φράση που, αν την ακούσει κανείς προσεκτικά, περιγράφει με ακρίβεια το πολιτικό πρόβλημα της χώρας. Όταν ο Νίκος Πλακιάς είπε πως αν ενωνόταν πραγματικά με τη Μαρία Καρυστιανού, κάποιοι θα επέστρεφαν στο παλιό τους επάγγελμα, δεν μιλούσε για προσωπικές αιχμές. Μιλούσε για την εξουσία και για το τι συμβαίνει όταν η κοινωνία σταματά να είναι διασπασμένη.
Η δήλωση αυτή δεν αφορά μόνο τον Άδωνι Γεωργιάδη. Αφορά ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα που στηρίζεται στην κόπωση, στη σύγχυση και στη διάχυση των ευθυνών. Γιατί αυτό που υπονοήθηκε και ειπώθηκε με τρόπο ωμό αλλά καθαρό, είναι ότι η εξουσία δεν απειλείται από τη φωνή. Απειλείται από τη σύμπτωση. Από τη στιγμή που διαφορετικοί άνθρωποι, χωρίς κομματική ταυτότητα, λένε το ίδιο πράγμα και επιμένουν.
Γι’ αυτό και η προσπάθεια μετατόπισης της συζήτησης. Όχι στο τι συνέβη στα Τέμπη, αλλά στο ποιος διαφωνεί με ποιον. Όχι στις ευθύνες, αλλά στις σχέσεις μεταξύ των συγγενών. Όχι στην ουσία, αλλά στο παρασκήνιο. Η ενότητα αυτών των ανθρώπων είναι πολιτικά επικίνδυνη. Όχι γιατί έχουν δύναμη εξουσίας, αλλά γιατί έχουν δύναμη αλήθειας.
Οι συγγενείς των θυμάτων δεν ζητούν ανατροπές. Ζητούν απαντήσεις. Δεν διεκδικούν ρόλο. Διεκδικούν λογοδοσία. Κι όμως, αντιμετωπίζονται συχνά ως ενόχληση. Ως παράγοντας αστάθειας. Ως πρόβλημα που πρέπει να «διαχειριστεί» και όχι ως πληγή που πρέπει να κλείσει με δικαιοσύνη. Αυτό δεν είναι εικόνα σοβαρού κράτους. Είναι ένδειξη αμηχανίας.
Αν η κοινωνία καταλάβαινε πραγματικά τι αποκαλύπτεται μέσα από αυτή την υπόθεση, δεν θα αρκούνταν σε επικοινωνιακές απαντήσεις. Θα απαιτούσε ουσία. Δεν θα παρακολουθούσε δηλώσεις. Θα απαιτούσε ευθύνες με ονόματα. Και τότε το ζήτημα δεν θα ήταν ένα υπουργικό πρόσωπο, αλλά συνολικό.
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και άβολη, καμία κυβέρνηση δεν αντέχει τη μαζική κατανόηση. Αντέχει μόνο τον κατακερματισμό, την κούραση, το «όλοι ίδιοι είναι». Την ημέρα που αυτό καταρρεύσει, δεν πέφτουν απλώς αφηγήματα. Πέφτουν κυβερνήσεις.
Και εκεί ακριβώς καταλήγει η φράση του Πλακιά. Όχι ως απειλή. Ως διαπίστωση.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
