Μια φωτογραφία που πιθανότατα θα μείνει ιστορική. Η Ακρόπολη — το απόλυτο σύμβολο του ελληνικού πολιτισμού — χαμηλά, σχεδόν χαμένη μέσα στο τσιμέντο. Και πίσω της, ένα γιγάντιο κτίριο να σηκώνεται πάνω από την Αθήνα σαν μνημείο μιας εποχής που μπέρδεψε την ανάπτυξη με την ασυδοσία.
Αυτή είναι η εικόνα που αφήνουν πίσω τους έξι χρόνια διακυβέρνησης. Αυτό είναι το αποτύπωμα της περίφημης «Ελλάδας 2.0» που μας υποσχέθηκαν οι άριστοι.
Μια χώρα όπου το “επιτελικό κράτος” κατέληξε συνώνυμο της αδιαφάνειας, της αλαζονείας και της επικοινωνιακής βιτρίνας. Μια χώρα που συγκλονίστηκε από το σκάνδαλο των υποκλοπών. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, στρατιωτικοί, μέχρι και αρχηγοί κομμάτων βρέθηκαν υπό παρακολούθηση και η απάντηση που δόθηκε ήταν ένα ατελείωτο «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα». Μια δημοκρατία που ξαφνικά έμοιαζε να λειτουργεί πίσω από κλειστές πόρτες και σκοτεινά λογισμικά.
Μια χώρα που έζησε την τραγωδία των Τεμπών και άκουσε το ανατριχιαστικό «πάμε κι όπου βγει», μια φράση που τελικά έγινε ο πιο ειλικρινής τίτλος ολόκληρης της κυβερνητικής περιόδου. Γιατί αυτό ακριβώς έγινε παντού: στις υποδομές, στο κράτος, στη λογοδοσία, στη δημόσια ασφάλεια.
Μια χώρα που μέσα στην πανδημία έζησε φόβο, περιορισμούς, διχασμό και καθημερινό κούνημα του δαχτύλου προς τους πολίτες, ενώ την ίδια ώρα έπεφταν βροχή οι λίστες χρηματοδότησης, τα επικοινωνιακά πακέτα και οι εξυπηρετήσεις.
Μια χώρα που βλέπει σήμερα την ακρίβεια να γονατίζει νοικοκυριά, νέους ανθρώπους να μην μπορούν να νοικιάσουν σπίτι και οικογένειες να μετρούν το σούπερ μάρκετ σαν λογαριασμό ΔΕΗ.
Και μέσα σε όλο αυτό, να και η φωτογραφία. Η Αθήνα των γερανών, του τσιμέντου, των “επενδύσεων”, της αισθητικής του «ό,τι φέρνει χρήμα». Μια πόλη που αντί να προστατεύει την ιστορία της, την κοιτάζει πλέον από κάτω.
Γιατί αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς ένα κτίριο δίπλα στην Ακρόπολη. Είναι ολόκληρη η φιλοσοφία μιας εποχής. Η λογική ότι όλα πωλούνται. Ότι όλα χτίζονται. Ότι όλα επιτρέπονται, αρκεί να υπάρχει σωστό περιτύλιγμα, σωστό σλόγκαν και σωστή επικοινωνία.
Η κυβέρνηση αργά ή γρήγορα θα αποτελέσει παρελθόν, όπως όλες οι κυβερνήσεις. Αλλά αυτή η φωτογραφία θα μείνει εδώ. Σαν υπενθύμιση του τι σημαίνει να κυβερνάς μια χώρα με drone, powerpoint και δημόσιες σχέσεις, αλλά χωρίς μέτρο, χωρίς ντροπή και χωρίς πραγματική αίσθηση του τι σημαίνει πολιτισμός.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
