Η πολιτική δεν είναι δήλωση προθέσεων. Είναι αριθμητική, μετράει κουκιά. Ας φανούν ρεαλιστές και μην κάνουν συνέδριο βασισμένο στα ψέματα: στη νίκη με μία ψήφο διαφορά και στον αποκλεισμό κάθε συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Γιατί μετά μπορεί να ορκίζονται υπουργοί και να δέχονται άγρια καζούρα.
Στο ΠΑΣΟΚ θυμίζουν σκύλο που κυνηγάει την ουρά του. Και όσο περιστρέφονται, τόσο σκάβουν γύρω τους έναν κύκλο που στο τέλος γίνεται τάφρος. Και μένουν μέσα.
Συζητούν να καταστήσουν συνεδριακή απόφαση τον αποκλεισμό κάθε μετεκλογικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Σε πρώτη ανάγνωση, αυτό ακούγεται λογικό. Από τη στιγμή που κυκλοφορεί ως ισχυρό το σενάριο συγκυβέρνησης, κάποιοι θέλουν να δώσουν μια καθαρή απάντηση στους ψηφοφόρους: «αν ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ, δεν φέρνεις τον Μητσοτάκη από το παράθυρο».
Μόνο που η πολιτική δεν είναι δήλωση προθέσεων. Είναι αριθμητική, μετράει κουκιά. Και τα νούμερα δεν βοηθούν.
Ας αφήσουμε στην άκρη το σενάριο της πρωτιάς. Δεν είναι απλώς δύσκολο, αλλά εκτός πραγματικότητας. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν βγει πρώτο, τότε όλες οι υπόλοιπες εκδοχές έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το κόμμα θα βρεθεί μπροστά στο ίδιο δίλημμα που σήμερα προσπαθεί να ξορκίσει.
Αν η Νέα Δημοκρατία κινηθεί κάτω από το 30% αλλά παραμείνει πρώτο κόμμα, θα χρειαστεί εταίρο. Αν το ΠΑΣΟΚ αρνηθεί, η επιλογή μετατοπίζεται προς τα δεξιά. Και τότε η θα του χρεωθεί η ευθύνη για τον Βελόπουλο συγκυβερνήτη. Βέβαια αυτή η συνθήκη επιτρέπει να στήσεις μία καλή αντιπολίτευση. Το επιχείρημα ότι «επενδύει στο μέλλον» είναι πολιτικά υπαρκτό. Αλλά στο παρόν μεταφράζεται αλλιώς: επέτρεψες να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση με πιο δεξιό προσανατολισμό από την προηγούμενη.
Αν, πάλι, η Νέα Δημοκρατία κινηθεί υψηλότερα και πάμε σε δεύτερες εκλογές, η πίεση προς το ΠΑΣΟΚ θα είναι ασφυκτική. Και η εμπειρία δείχνει ότι σε τέτοιες συνθήκες τα μεσαία κόμματα δεν ενισχύονται, συρρικνώνονται. Μετά, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, η ίδια συζήτηση θα επιστρέψει. Μόνο που τότε δεν θα γίνεται σε θεωρητικό επίπεδο, αλλά με όρους επιβίωσης. Ενδεχομένως να είναι η τελευταία ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ για να ακουμπήσει στην εξουσία.
Υπάρχει και το άλλο σενάριο: η Νέα Δημοκρατία να κινηθεί κάτω από το 25%, αλλά να παραμείνει πρώτη. Εκεί τα μαθηματικά σχεδόν οδηγούν σε συνεργασία. Αλλιώς η χώρα ξαναμπαίνει σε κύκλο εκλογών. Και πάλι, το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να απαντήσει στο ίδιο ερώτημα που σήμερα προσπαθεί να αποφύγει.
Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα δεν είναι τι θα κάνει μετά τις εκλογές. Είναι ότι δεν αντέχει να το πει πριν. Γιατί όποια εκδοχή κι αν δεις, το συμπέρασμα είναι ίδιο: το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να αποκλείσει τη συνεργασία χωρίς να αποκλείσει και τον εαυτό του από το παιχνίδι της εξουσίας.
Συνεπώς ας φανούν ρεαλιστές και μην κάνουν συνέδριο στηριζόμενοι στα ψέματα: στη νίκη με μία ψήφο διαφορά και στον αποκλεισμό κάθε συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Γιατί μετά μπορεί να ορκίζονται υπουργοί και να δέχονται άγρια καζούρα.
