Κάποτε υπήρχε η αίσθηση πως όλα ήταν δεδομένα. Παρέες, τηλέφωνα, προσκλήσεις, δημόσιες εμφανίσεις, άνθρωποι γύρω του. Μια εικόνα που έδειχνε δυναμική, επιρροή και αποδοχή. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν.
Σήμερα όμως τα πράγματα μοιάζουν διαφορετικά. Οι έξοδοι λιγόστεψαν. Οι παρέες αραίωσαν. Το τηλέφωνο δεν χτυπά όπως παλιά. Οι πρωτοβουλίες για συναντήσεις σπανίζουν. Και όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί μια εικόνα ανεμελιάς και αυτοπεποίθησης, η πραγματικότητα δύσκολα κρύβεται για πολύ.
Γιατί κάποια στιγμή η κοινωνία παρατηρεί. Ακούει. Συγκρίνει λόγια και πράξεις. Βγάζει συμπεράσματα. Και όταν συμβεί αυτό, η κρίση της είναι συνήθως αμείλικτη.
Δεν πρόκειται για συγκυρία. Δεν πρόκειται για κακή τύχη. Ούτε για μια προσωρινή περίοδο απομόνωσης. Είναι το αποτέλεσμα μιας πορείας που αξιολογήθηκε από τους ανθρώπους που κάποτε στήριζαν, πίστευαν ή απλώς ανέχονταν.
Και τώρα που έφτασε η ώρα του απολογισμού, το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό από εκείνο που ίσως περίμενε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν μετρά η εικόνα που προσπαθεί να προβάλλει κανείς για τον εαυτό του. Μετρά η εικόνα που έχουν σχηματίσει οι άλλοι μέσα από τη συμπεριφορά, τις επιλογές και τη στάση ζωής του.
Ίσως τελικά η καμπάνα να χτυπά ακριβώς γι’ αυτό. Όχι για μια ήττα, ούτε για μια δύσκολη περίοδο. Αλλά για τη στιγμή που η πραγματικότητα συναντά την αλήθεια και η κοινωνία εκδίδει τη δική της ετυμηγορία.
