Οι βουλευτές της συμπολίτευσης δεν γκρινιάζουν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο μέσος πολίτης. Τους απασχολεί μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα κάνουν τη δουλειά τους. Πώς θα κατοχυρώσουν και θα αξιοποιήσουν στο μέγιστο βαθμό τη σχέση τους με την εξουσία
To ρεπορτάζ αντιμετωπίζει τη σύναξη των βουλευτών της ΝΔ ως μία εσωτερική διαδικασία για τον κατευνασμό της έντασης. Οι βουλευτές έχουν παράπονα για την αντιμετώπιση τους από τους υπουργούς, τη λειτουργία του επιτελικού κράτους και διάφορα άλλα σχετικά.
Στην πραγματικότητα αυτό που τους ανησυχεί περισσότερο είναι το ενδεχόμενο μη επανεκλογής τους. Και πράγματι, αν οι δημοσκοπήσεις είναι ακριβείς, κάποιοι εξ αυτών δεν θα βρίσκονται στην επόμενη Βουλή.
«Δεν έγινε και Κούγκι», σχολίασε ο Μητσοτάκης. Κανένας δεν πίστευε ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Ο Σαμουήλ ανατίναξε το μπαρούτι στο Κούγκι, αλλά ήταν ο πρώτος που έγινε κομμάτια. Οι βουλευτές αγωνίζονται πρωτίστως για την πολιτική τους αρτιμέλεια. Και δεν το κρύβουν ούτε οι ίδιοι. Αν διαβάσετε τα σχετικά ρεπορτάζ από τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, θα διαπιστώσετε ότι στον πυρήνα της υπήρχε ένα και μοναδικό θέμα. Αυτό που απασχολεί τους βουλευτές. Η επανεκλογή τους. Ολα τα άλλα είναι σαλάτα δίπλα στο κυρίως πιάτο.
Θέλετε ένα παράδειγμα; Ευχαρίστως. Οι βουλευτές εξέφρασαν τον προβληματισμό τους για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την ανάγκη για διατήρηση της εκλογικής βάσης. Κοινώς τους απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο οι ίδιοι θα μεταφέρουν στους αρμούς της εξουσίας τα αιτήματα των ψηφοφόρων τους. Και, μεταξύ μας, η συνεδρίαση θα διαρκούσε μόλις μισή ώρα αν ο Μητσοτάκης έδινε εντολή στους υπουργούς να απαντούν αμέσως στα τηλεφωνήματα των βουλευτών. Εκεί θα τελείωναν όλα. Η γκρίνια θα έσβηνε με χαμόγελα.
Διότι αν, πράγματι, οι βουλευτές ανησυχούσαν για τη συνολική λειτουργία της κυβέρνησης και του επιτελικού κράτους, τότε θα έθεταν και κάποια άλλα ζητήματα. Ας πούμε για τις υποκλοπές και την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης. Για τα καρτέλ που συντηρούν την ακρίβεια στην αγορά. Για τις απευθείας αναθέσεις και τη διαχείριση πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Για την υστέρηση στην αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος.
Τίποτα από όλα αυτά δεν απασχολεί τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Τους απασχολεί μόνο ο τρόπος με τον οποίο θα κάνουν τη δουλειά τους. Πώς θα κατοχυρώσουν και θα αξιοποιήσουν στο μέγιστο βαθμό τη σχέση τους με την εξουσία. Και ειλικρινά απορώ με κάποιες δημοσιογραφικές προσεγγίσεις που επιφυλάσσουν ως και συμπάθεια για τους κυβερνητικούς βουλευτές. Για ποιο λόγο; Ο,τι υφίστανται τους αξίζει.
