Γιατί οι ερωτήσεις είναι υποχρέωση – όχι πρόκληση
Στο πλαίσιο της λειτουργίας ενός σύγχρονου και δημοκρατικού Δήμου, η θεσμική λογοδοσία δεν είναι πολυτέλεια – είναι βασική υποχρέωση. Και όταν ένας δημοτικός σύμβουλος, όπως ο Σπύρος Λουκάτος, ζητά εγγράφως εξηγήσεις για διοικητικό θέμα από υπηρεσιακό στέλεχος, όπως ο Γενικός Γραμματέας του Δήμου, το ερώτημα δεν είναι γιατί το κάνει – αλλά γιατί δεν απαντιέται.
Το δικαίωμα ερώτησης απορρέει από το άρθρο 77 του Ν. 3852/2010, ενώ η υποχρέωση απάντησης από τη διοίκηση απορρέει από το άρθρο 4 του Ν. 2690/1999 (Κώδικας Διοικητικής Διαδικασίας). Η μη ανταπόκριση, ιδίως όταν επανέρχεται το ερώτημα χωρίς τεκμηριωμένη απάντηση, δημιουργεί σκιές, υποψίες και στρεβλώνει τη διοικητική λειτουργία.
Η στάση του κ. Λουκάτου δεν είναι επιθετική, ούτε θεατρική. Είναι υποδειγματικά θεσμική. Υπήρξε πάντοτε σοβαρός και παραγωγικός στον δημόσιο ρόλο του – είτε ως πρόεδρος ΔΟΠΑΠ, είτε σήμερα ως σύμβουλος. Και το αποδεικνύει, διεκδικώντας απλώς το αυτονόητο: την πλήρη και καθαρή ενημέρωση για ένα σημαντικό θέμα που αφορά δημόσιο οργανισμό.
Αξίζει να θυμίσουμε, εξάλλου, ότι η προηγούμενη διοίκηση, της οποίας ο Σπύρος Λουκάτος υπήρξε ενεργό στέλεχος, ποτέ δεν φοβήθηκε τον έλεγχο. Αντιθέτως, όποτε κλήθηκε να ελεγχθεί θεσμικά, στάθηκε με διαφάνεια και καθαρότητα. Χωρίς περιστροφές, χωρίς σκιές. Γιατί αυτό σημαίνει διοίκηση με θεμέλια.
Η επιμονή σε μια απάντηση δεν είναι προσωπικό πείσμα. Είναι καθήκον απέναντι στον δημότη. Και το να ενοχλείται κανείς από αυτό, ίσως λέει περισσότερα για εκείνον που ενοχλείται, παρά για εκείνον που ρωτά.
Υ.Γ.
Πάντα έχει ενδιαφέρον να βλέπει κανείς με πόση ευκολία κάποιοι υιοθετούν τη στάση του βασιλικότερου του βασιλέως. Υπερβάλλοντας, κατασκευάζοντας σκιές, και επιχειρώντας να προκαταλάβουν τον δημόσιο διάλογο πριν καν ανοίξει.
Όταν για να υπερασπιστείς το ανυπεράσπιστο επιστρατεύεις σκελετούς και φαντάσματα, όταν σφυρίζεις πέναλτι σε αγώνα που δεν έχεις κληθεί να διαιτητεύσεις, δεν ενισχύεις την ενημέρωση – απλώς εκτίθεσαι.
Και κάποιες φορές, όταν η σχέση με τη διοίκηση είναι “περίεργα στενή”, η υπερεκφρασμένη αφοσίωση καταλήγει να δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από όσα λύνει. Ευτυχώς, ο κόσμος πλέον διαβάζει πίσω από τις λέξεις.
Η πρόζα των “ανεξάρτητων φωνών” θυμίζει εποχές σοβιετικής κατεύθυνσης. Μόνο που αλλάζει το χρώμα του κασκόλ.
