Δεν έχει σημασία αν κάποιος έχει πιει λιγότερο νερό ή έχει επισκεφθεί την τουαλέτα πριν μπει στη θάλασσα ή την πισίνα: η έντονη ανάγκη για ούρηση κατά την κολύμβηση είναι ένα φαινόμενο που, σύμφωνα με τους ειδικούς, εμφανίζεται σχεδόν σε όλους.
Όπως εξηγεί στον Guardian ο Δρ Σταύρος Κάβουρας, αναπληρωτής κοσμήτορας και καθηγητής διατροφής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, πρόκειται για μια απολύτως φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού στην εμβύθιση στο νερό.
«Είναι μια φυσιολογική αντίδραση του σώματος όταν βρίσκεται μέσα στο νερό και συμβαίνει σε όλους τους κολυμβητές», σημειώνει.
Η ξαφνική ανάγκη για ούρηση κατά την κολύμβηση οφείλεται σε μια διαδικασία που ονομάζεται διούρηση από κατάδυση (immersion diuresis).
Σύμφωνα με τον Δρ Σκοτ Τράπε, διευθυντή του Εργαστηρίου Ανθρώπινης Απόδοσης στο Ball State University, η διούρηση αφορά την αυξημένη παραγωγή ούρων από τα νεφρά, καθώς το σώμα ρυθμίζει τον όγκο των υγρών του.
Όταν το σώμα βυθίζεται στο νερό, ειδικά σε χαμηλότερη θερμοκρασία, τα αιμοφόρα αγγεία του δέρματος συστέλλονται ώστε να διατηρηθεί η θερμοκρασία του πυρήνα του σώματος. Ως αποτέλεσμα, μεγαλύτερη ποσότητα αίματος μετακινείται προς το κέντρο του οργανισμού.
Αυτό γίνεται αντιληπτό από εξειδικευμένους υποδοχείς στην καρδιά και το κυκλοφορικό σύστημα, οι οποίοι «ερμηνεύουν» την αύξηση του όγκου αίματος ως περίσσεια υγρών. Στη συνέχεια, δίνεται σήμα στον εγκέφαλο να μειώσει την παραγωγή της αντιδιουρητικής ορμόνης (ADH), η οποία φυσιολογικά περιορίζει την παραγωγή ούρων.
Παράλληλα, η καρδιά εκκρίνει τον κολπικό νατριουρητικό παράγοντα (ANF), ο οποίος συμβάλλει στη διαστολή των αγγείων και στην αποβολή περισσότερου νερού μέσω των νεφρών, με στόχο την αποκατάσταση της ισορροπίας των υγρών.
«Με απλά λόγια, το σώμα θεωρεί ότι έχει υπερβολική ποσότητα υγρών και ενεργοποιεί μηχανισμούς αποβολής τους», εξηγεί ο Δρ Τράπε.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το φαινόμενο σχετίζεται και με τη θέση του σώματος μέσα στο νερό, καθώς η οριζόντια στάση διευκολύνει τη μεταφορά αίματος προς το θώρακα.
Μπορεί να αποφευχθεί;
Η επιστημονική απάντηση είναι όχι. Όπως τονίζουν οι ερευνητές, πρόκειται για φυσιολογικό αντανακλαστικό του οργανισμού και όχι για κάτι που μπορεί να ελεγχθεί πλήρως.
«Δεν μπορεί να αποφευχθεί. Είναι μέρος της φυσιολογίας της κολύμβησης», αναφέρει ο Δρ Τράπε.
Παρότι πρόκειται για μια συχνή εμπειρία μεταξύ των κολυμβητών, το θέμα σπάνια συζητείται ανοιχτά. Ωστόσο, σύμφωνα με τους ειδικούς, αποτελεί μια απόλυτα φυσική αντίδραση του οργανισμού στην παραμονή στο νερό και δεν συνδέεται με κάποια παθολογία.
Όπως σημειώνουν, πρόκειται για έναν μηχανισμό αυτορρύθμισης που προστατεύει την καρδιαγγειακή λειτουργία από την υπερφόρτωση υγρών.
