Επιτέλους, μετά από χρόνια αναμονής, αγωνίας, σκουριάς και εκείνης της μοναδικής αίσθησης ότι μπαίνεις σε σκηνικό παλιάς ασπρόμαυρης ταινίας μυστηρίου, η κεντρική είσοδος της πόλης της Ραφήνας, στη Φλέμινγκ φωτίστηκε ξανά.
Οι ιστοί άλλαξαν. Τα νέα φωτιστικά μπήκαν και η εικόνα επιτέλους θυμίζει είσοδο πόλης και όχι πέρασμα προς εγκαταλελειμμένο διοικητήριο άλλης εποχής.
Ναι, άργησε. Ναι, κάποιοι στύλοι είχαν φτάσει σε σημείο να τους κοιτάς περισσότερο από φόβο παρά από αισθητική άποψη. Ναι, το έργο δεν είναι η Κιανή Ακτή της Νίκαιας, ούτε νιώθεις ότι περπατάς στις Κάννες. Αλλά είναι καθαρό, φωτεινό, όμορφο και το βασικότερο, ασφαλές.
Και μέσα σε όλη αυτή τη μεγάλη ανανέωση, ο Δήμος και η Περιφέρεια φρόντισαν να κρατήσουν και λίγη… ιστορική μνήμη… ίσως για λίγο… ίσως και για πολύ…
Η πρώτη κολώνα εισόδου στη πόλη, έμεινε ως είχε. Μια καλλιτεχνική παρέμβαση μινιμαλισμού. Ένα μήνυμα ότι «δεν χρειάζονται όλα για να λειτουργήσει κάτι». Ή απλά επειδή έχει τριπλό φωτιστικό να μην τους αρκούσαν τα δύο που είχαν στη καρότσα του φορτηγού, λες και έπρεπε να τηρηθεί το πρωτόκολλο του περασμένου αιώνα που είχαν εγκατασταθεί.
Και φυσικά ο τελευταίος κομμένος ιστός παρέμεινε στη θέση του και αυτός! Σαν μνημείο. Σαν υπενθύμιση του παλιού καλού καιρού, τότε που περνούσες από τη Φλέμινγκ και έκανες τον σταυρό σου μήπως φυσήξει αέρας.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι και οι δύο αυτοί στύλοι θα αλλαχθούν σύντομα. Εκτός κι αν αποφασίστηκε να μείνουν εκεί ως “before” για να εκτιμάμε το “after”.
Πάντως, πέρα από την πλάκα, η εικόνα άλλαξε αισθητά. Και όταν μια είσοδος πόλης από σκοτεινό πέρασμα γίνεται επιτέλους φωτισμένος δρόμος, αυτό είναι κάτι που πρέπει να λέγεται.
Έστω κι αν άφησαν δύο “κειμήλια” για να μην ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε…
