Κανένας δεν έχει δει τη δικογραφία για τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν οι συλληφθέντες. Ομως ο καθένας έχει εκδόσει τη δική του ετυμηγορία για την ενοχή ή την αθωότητα των κατηγορουμένων. Αλλά για αυτήν την καχυποψία δεν φταίνε οι πολίτες. Τροφοδοτήθηκε από περιπτώσεις κατά τις οποίες η ανεξαρτησία των θεσμών υπονομεύθηκε από κυβερνήσεις
To μισό Facebook, που λέει ο λόγος, πιστεύει ότι συνελήφθησαν οι υπαίτιοι για τις δολοφονίες στη Marfin. Το άλλο μισό βλέπει κυβερνητική πλεκτάνη με σκοπό την αποκομιδή εκλογικού οφέλους.
Βέβαια κανένας δεν έχει διαβάσει τη δικογραφία και δεν εξέτασε τα στοιχεία με τα οποία εξεδόθησαν τα εντάλματα σύλληψης. Αλλά αυτά έχουν μικρή βαρύτητα στην Ελλάδα. Σημασία δεν έχει τι δείχνουν τα στοιχεία, αλλά ποιος κυβερνά.
Ομως δεν φταίει το Facebook για αυτό. Η δυσπιστία προς τους θεσμούς δεν δημιουργήθηκε μέσα σε μία νύχτα. Είναι μία παθογένεια που χρονίζει. Μία πληγή στα πλευρά της Δημοκρατίας που αιμορραγεί χωρίς να επουλώνεται. Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει διαβρωθεί τόσο πολύ, ώστε η πολιτική ταυτότητα προηγείται των αποδείξεων.
Αλλωστε ακόμα και όταν υπάρξει δικαστική απόφαση, ακόμα και όταν η απόφαση διέλθει από κάθε βαθμίδα δικαστικής κρίσης, για ένα κομμάτι της κοινωνίας θα είναι κατασκευασμένη με πολιτική σκοπιμότητα. Το βλέπουμε σε πλήθος περιπτώσεων. Εξαρτάται από ποια πλευρά θα γύρει η ζυγαριά της Θέμιδος. Αν η πολιτική μας ταυτότητα υποστηρίζει τον κατηγορούμενο, η αθώωση του συνεπάγεται δικαίωση και κατάρρευση μίας σκευωρίας. Αν όμως είμαστε απέναντι του, η απαλλαγή ή η επιεικής ποινική μεταχείριση δείχνει συγκάλυψη.
Αυτό, άλλωστε, δεν κάνουν και οι πολιτικοί; Απαντες δηλώνουν ότι εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη. Αν όμως η απόφαση δεν είναι συμβατή με τις επιδιώξεις τους, διοχετεύουν υπονοούμενα για χειραγώγηση της δίκης.
Η καχυποψία δεν γεννήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τροφοδοτήθηκε από περιπτώσεις κατά τις οποίες η ανεξαρτησία των θεσμών υπονομεύθηκε από κυβερνήσεις διαφορετικών αποχρώσεων. Κάθε αντίστοιχη υπόθεση άφηνε πίσω της ένα ίχνος δυσπιστίας. Και φτάσαμε στο σημείο να αμφισβητούμε τη δυνατότητα ενός θεσμού να λειτουργήσει αμερόληπτα.
Το πρόβλημα είναι απλό και δύσκολο ταυτόχρονα. Η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί όταν συμφωνείς με το αποτέλεσμα, αλλά όταν αποδέχεσαι τη διαδικασία. Ακόμα κι όταν χάνεις. Αυτή την ωριμότητα δεν την έχουμε, πολίτες και πολιτικοί. Και έτσι κάθε δίκη γίνεται πολιτική μάχη και κάθε απόφαση ακυρώνεται προτού διαβαστεί. Στην αγορά της κοινωνικής δικτύωσης δεν μας απασχολεί η διαδικασία και τα βήματα που ακολουθήθηκαν. Μένουμε στο αποτέλεσμα. Βγάζουμε συμπεράσματα για τα αποτελέσματα εργαστηριακών ερευνών χωρίς καν να τα έχουμε δει. Κάνουμε αστυνομική έρευνα από τον καναπέ, δικάζουμε και εκδίδουμε ετυμηγορία. Ναι, πάντα οι κοινωνίες θα στήνουν λαϊκά δικαστήρια. Eίναι αναπόφευκτο και ανθρώπινο. Xρήσιμο δεν είναι, ειδικά όταν η ετυμηγορία τους έχει, στη συλλογική συνείδηση, μεγαλύτερη ισχύ από τις αποφάσεις των θεσμικών οργάνων.
news247.gr
