Τα νέα «καρφιά» του Αντώνη Σαμαρά προς το Μαξίμου σχετικά με τη ρύθμιση για τα δάνεια του νόμου Κατσέλη. Η σύγκρουση της κυβέρνησης με τον πρώην πρωθυπουργό και η επιλογή Βορίδη στην προμετωπίδα της προσπάθειας απαξίωσης των πρωτοβουλιών Σαμαρά ως τακτική απέναντι στους κυβερνητικούς φόβους για το νέο κόμμα του.
Στο όνομα Αντώνης Σαμαράς ακούει ο μεγάλος φόβος του μεγάρου Μαξίμου αυτήν την περίοδο. Όχι μόνο λόγω του νέου κόμματος που ο πρώην πρωθυπουργός προετοιμάζει και για το οποίο στην κυβέρνηση ανησυχούν ότι μπορεί να της επιφέρει καίρια πλήγματα στις εκλογικές της επιδόσεις, αλλά και λόγω των δημόσιων παρεμβάσεών του που έρχονται να την πλήξουν σε σχέση με τις πολιτικές της πρωτοβουλίες.
Όπως η τελευταία παρέμβαση του κ. Σαμαρά, ο οποίος, αναφερόμενος στη νέα ρύθμιση του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για τα δάνεια του νόμου Κατσέλη, έριξε «καρφιά» κατά της κυβέρνησης, σημειώνοντας αρχικά πως «η σημερινή νομοθετική πρωτοβουλία για τους δανειολήπτες δικαιώνει την προ ημερών παρέμβασή μου, για την ανάγκη της άμεσης εφαρμογής των αποφάσεων της δικαιοσύνης δίχως καθυστέρηση και δεύτερες σκέψεις», τονίζοντας ωστόσο ότι «δυσκολεύομαι να κατανοήσω με ποια νομική ή ηθική βάση εξαιρούνται δανειολήπτες που υπέστησαν την ίδια ακριβώς επιβάρυνση, μόνο και μόνο επειδή η ρύθμισή τους ολοκληρώθηκε ή απωλέσθηκε στο μεταξύ», για να επισημάνει πως «η αποκατάσταση της νομιμότητας δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Στην πολιτική το αυτονόητο δεν πρέπει να είναι ζητούμενο».
Απάντηση από την κυβέρνηση
Η απάντηση της κυβέρνησης ήρθε μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη, ο οποίος ανέφερε (SKAI RADIO) ότι «αν μπαίναμε σε διαδικασία να εξετάσουμε να γίνει επανεξέταση λόγω της διάταξης αυτών των υποθέσεων, θα προκαλούσαμε τεράστια νομική και συστημική αβεβαιότητα, καθώς θα απαιτούσε να ανοίξουν ξανά χιλιάδες παλιές υποθέσεις και μάλιστα πολλές από αυτές βασίζονται σε δικαστικές αποφάσεις, δεκαετίας, 12 ετών, 11 ετών, 9 ετών», ενώ πρόσθεσε ότι «δεν μπορείς να βάζεις στο ίδιο τσουβάλι, στην ίδια μοίρα, ανθρώπους οι οποίοι δυσκολεύτηκαν, ζορίστηκαν, έφτασαν στα όρια τους, έκαναν μια ρύθμιση την πληρώνουν, είναι συνεπείς, πληρώνουν κάθε μέρα παραπάνω από όσα θα έπρεπε τελικά να πληρώνουν, για αυτό και θα πληρώσουν στο εξής λιγότερο, με κάποιους οι οποίοι δεν το έκαναν αυτό», λέγοντας ότι «υπάρχουν κακοπληρωτές» και «υπάρχουν και στρατηγικοί κακοπληρωτές».
Στο ίδιο πλαίσιο, απαντώντας για την κριτική του κ. Σαμαρά, ο υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Δημήτρης Μαρκόπουλος, δήλωσε (Παραπολιτικά 90,1) ότι «υπάρχει ένας δανειακός λαϊκισμός σε εξέλιξη, δεν αναφέρομαι κατ’ ανάγκη στον κ. Σαμαρά μιλώ συνολικά, και το είδαμε και στην αρμόδια επιτροπή. Χτυπάνε τον εξωδικαστικό μηχανισμό ενώ έχει κάνει ρυθμίσεις 19 δις και 62 χιλιάδες συμπολίτες μας έχουνε μπει μέσα. Προσπαθούν να μειώσουν μια σειρά από πολιτικές. Θα πρέπει από σήμερα κάποιοι να απολογηθούν στους δανειολήπτες όπου αυτή τη στιγμή ευεργετούνται».
Επιστρατεύτηκε ο Βορίδης κατά Σαμαρά
Την ίδια ώρα η ΝΔ, υπό τον φόβο του νέου κόμματος Σαμαρά, έχει επιλέξει την Πελοπόννησο ως πρώτη περιοχή απόβασης των κυβερνητικών κλιμακίων για τις περιοδείες της που βρίσκονται ήδη σε πλήρη εξέλιξη και βέβαια η επιλογή αυτή καθόλου τυχαία δεν είναι, αφού εκεί διαθέτει ισχυρή δύναμη ο Αντώνης Σαμαράς.
Μάλιστα στη Λακωνία επιστρατεύτηκε ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος ήδη, για λογαριασμό της κυβέρνησης, σήκωσε το λάβαρο της σύγκρουσης με τον κ. Σαμαρά, υποστηρίζοντας, από τη Σπάρτη, για το νέο κόμμα του ότι «δεν βλέπω τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα έτσι όπως παρακολουθώ τον πολιτικό λόγο και τις διατυπώσεις του πρώην πρωθυπουργού» και λέγοντας ότι «όταν ένας κομματικός συσχετισμός δεν βρίσκει πολιτικο-κοινωνικές αντιστοιχήσεις αλλά στηρίζεται στο βολονταρισμό, δηλαδή στην προσωπική επιθυμία κάποιου, δεν θεωρώ ότι θα βρει έδαφος αναπτύξεως».
Επιχείρησε έτσι να απαξιώσει τις νέες πρωτοβουλίες του πρώην πρωθυπουργού, φανερώνοντας ουσιαστικά και την τακτική που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση απέναντι στον κ. Σαμαρά, στην προσπάθειά της να ξορκίσει τους φόβους που της προκαλεί η δημιουργία του νέου του κόμματος.
