Υπάρχουν άνθρωποι που όταν αποχωρούν από ένα Δημοτικό Συμβούλιο, δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που αφήνουν πίσω τους ένα κενό. Όχι απαραίτητα πολιτικό. Κυρίως επικοινωνιακό.
Ο Χρήστος Τσεμπέρης ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Και κάπου εδώ αρχίζει η ατυχία της αντιπολίτευσης στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου. Γιατί μπορεί να υπάρχουν παρατάξεις, επικεφαλής, σύμβουλοι, ανακοινώσεις, δελτία τύπου και ατελείωτες συνεδριάσεις, αλλά δύσκολα βρίσκεις κάποιον που να ξέρει να μετατρέπει μια πολιτική τοποθέτηση σε θέμα συζήτησης όπως ο Χρήστος.
Δεν συμφωνούσαν όλοι μαζί του. Ούτε χρειάζεται. Άλλοι τον χειροκροτούσαν, άλλοι εκνευρίζονταν, άλλοι έψαχναν απάντηση και άλλοι… δικηγόρο. Όμως όλοι τον διάβαζαν.
Γιατί ο Χρήστος δεν είχε μόνο άποψη. Είχε τρόπο. Ήξερε πότε να χτυπήσει πολιτικά, πότε να σατιρίσει, πότε να αφήσει μια ατάκα να κάνει τη δουλειά της και πότε να ανεβάσει μια φωτογραφία που έλεγε περισσότερα από δέκα ανακοινώσεις και τρεις συνεδριάσεις μαζί.
Και ας μην κρυβόμαστε. Τον τελευταίο καιρό, σε μια περίοδο που η αντιπολιτευτική παραγωγή μοιάζει συχνά με χλιαρό καφέ Δευτέρας πρωί, η πένα του Χρήστου είναι αυτή που εξακολουθεί να παράγει ειδήσεις, σχόλια, αντιδράσεις και το σημαντικότερο, κουβέντα.
Γιατί στην πολιτική, είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Πρέπει να μπορείς και να το επικοινωνήσεις. Και ο Χρήστος αυτό το άθλημα το παίζει χρόνια και έχει μάθει να το παίζει καλά.
Γι’ αυτό και, όσο κι αν κάποιοι δεν θα το παραδεχτούν δημόσια, υπάρχει ένα μικρό κομμάτι της τοπικής πολιτικής ζωής που σήμερα μοιάζει λίγο πιο ήσυχο απ’ όσο θα έπρεπε. Ίσως υπερβολικά ήσυχο.
Και η αλήθεια είναι πως, από εκεί που για ένα διάστημα έμοιαζε να έχει απομακρυνθεί από το προσκήνιο, η αρθρογραφία του τελευταίο καιρό έχει αρχίσει πάλι να «γράφει». Να τσιγκλάει, να προκαλεί αντιδράσεις, να γίνεται αντικείμενο συζήτησης στα καφέ, στα δημοτικά πηγαδάκια, στα τηλέφωνα και στα μηνύματα.
Γιατί ο Χρήστος έχει ένα σπάνιο ταλέντο: μπορεί να ανάψει φωτιά χωρίς καν να κρατάει σπίρτο. Με μια ανάρτηση, μια φωτογραφία, μια ατάκα ή ένα κείμενο. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι συχνά καταφέρνει να βάλει τους άλλους να συζητούν γι’ αυτά που έγραψε, πολύ περισσότερο απ’ όσο συζητούν για τα ίδια τα γεγονότα.
Είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, ένα πράγμα δύσκολα αμφισβητείται: όταν αποφασίζει να παρέμβει δημόσια, η παρέμβαση δεν περνά απαρατήρητη. Το αν θα ξανασχοληθεί ενεργά με την πολιτική στο μέλλον ή αν θα παραμείνει ο άνθρωπος που παρακολουθεί, σχολιάζει και παρεμβαίνει από απόσταση, είναι κάτι που πιθανότατα θα το μάθουμε σύντομα.
Αλλά ας μη χαλάσουμε την αγωνία του έργου. Οι καλές επιστροφές, όπως και οι καλές φωτογραφίες, θέλουν σωστό κάδρο και σωστό χρόνο. Και ο Χρήστος, αν μη τι άλλο, ξέρει και από τα δύο.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
