Χωρίς περιστροφές: Ο Νίκος Ανδρουλάκης αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων. Γι αυτό αδυνατεί το ΠΑΣΟΚ ν΄ανοίξει τα φτερά του. Οσο για την Μαρία Καρυστιανού, ισχύει το κοινότοπον: Οσο εκτίθεται(αμφίσημο το ρήμα), τόσο θα χάνει…
1.ΠΑΣΟΚ: Προσεγμένες προγραμματικές προτάσεις για σημαντικούς τομείς, αρκετά νέα πρόσωπα στην πρώτη γραμμή, εξορμήσεις σε όλη την επικράτεια, διεύρυνση με ενεργοποίηση παλαιών στελεχών και «εισαγωγή» άλλων από όμορους χώρους, αλλά το καθηλωτικό δημοσκοπικό σημειωτόν συνεχίζεται.
Φταίει το δηκτικό μουρμουρητό φιλόδοξων αρχηγών και αρχηγίσκων που δημιουργεί έλος εσωστρέφειας; Ευθύνονται οι σαφείς ιδεολογικές αποκλίσεις και πολιτικές στοχεύσεις κορυφαίων στελεχών, όπως π.χ. του «αριστερού» λαϊκιστή Δούκα και της ηγερίας του ρεαλισμού-φιλελέ προσανατολισμού- Διαμαντοπούλου;
Τι στο διάολο συμβαίνει και το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί επι τόσα χρόνια να αξιοποιήσει μια εξαιρετική συγκυρία(πολυκερματισμένη και σε διαρκή κρίση Αριστερά/προϊούσα κυβερνητική φθορά λόγω σκανδάλων κλπ)), ώστε να αναδειχθεί σημαιοφόρος της εν γένει Κεντροαριστεράς και να μπεί με αξιώσεις στην προεκλογική λεωφόρο, προτού ενσκήψει η καταιγίδα του Τσίπρα;
Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ το μέγα πρόβλημα-καταλυτικό και παραλυτικό- είναι ένα: Ο αρχηγός του! Παρ΄οτι βελτιωμένος και σε διαρκή εγρήγορση, δεν αρθρώνει λόγο προσπελάσιμο στο ευρύ κοινό. Δεν διαθέτει ειδικό βάρος. Δεν πείθει. Δεν συγκινεί. Δεν λάμπει. Κι αυτό το ξέρουν-και το λένε- σχεδόν όλοι. Φίλοι και εχθροί του Νίκου Ανδρουλάκη…
2. «Ελπίδα για την Δημοκρατία»: Δεν χρειάζονται ιδιαίτερα επιχειρήματα για να εξηγηθεί η φρενήρης δημοσκοπική πτώση της Μαρίας Καρυστιανού και του νεοπαγούς κόμματός της.
Όταν σε ένα πρόσωπο διακρίνονται εναργώς το βολικό και εξόχως λαϊκίστικο ιδεολογικό σύμμεικτον, δήθεν υπεράνω ιδεολογιών(συντηρητικές θέσεις, προοδευτική συνθηματολογία), η καταγγελτική ευκολία, η εκρηκτική αδαημοσύνη(μιλάμε για άσχετη που μυρηκάζει συνθήματα και θέσεις ανεπεξέργαστες), το υπερφίαλο στοιχείο και η φιλοδοξία να κυβερνήσει(!) τη χώρα, τότε είναι αναπόφευκτη και μοιραία η (δημοσκοπική) κατακρήμνιση.
Δεν στερείται ικανοτήτων η κυρία Καρυστιανού. Θα μπορούσε π.χ.να είναι αξιόλογο στέλεχος σε Γραφείο Τύπου διαφημιστικής εταιρείας ή σε Ομιλο Θρησκευομένων Πολιτών. Αλλά μέχρις εκεί.
Η εμπλοκή της με την πολιτική, και δη με τον θορυβώδη, αλαζονικό τρόπο που επέλεξε να το κάνει, την εκθέτει αδικώντας τα θετικά στοιχεία της. Απ΄ο,τι φαίνεται, το κατάλαβε και η ίδια εκ των υστέρων, γι’ αυτό και ακολουθεί την παλαιοκομματική πεπατημένη προκειμένου να συγκροτήσει σε κόμμα το εν πολλοίς προσωπικό της μόρφωμα(επιλεγμένες εμφανίσεις στα ΜΜΕ για να αποφεύγονται τα δύσκολα και οι κακοτοπιές, κλειστή αρχηγική ομάδα, καταγγελίες από το κλασικό μικροπολιτικό ετοιματζιδικο περί υπονόμευσης κλπ).
Τα προεκτεθέντα δεν προεξοφλούν παταγώδη αποτυχία στις εκλογές ούτε προϊδεάζουν απαραιτήτως για χαμηλό ποσοστό σαν κι αυτό που της δίνουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις. Και τούτο διότι ο λαϊκισμός είναι πάντοτε μαυλιστικός και ηλεκτρίζει οργισμένους πολίτες, απογοητευμένους από τα υφιστάμενο πολιτικό δυναμικό.
Δεν αποκλείεται επομένως να αποσπάσει κάποιο ποσοστό από τους Αναποφάσιστους ,καθώς και από τους κατά σύστημα αδιάφορους να μετέχουν στην εκλογική διαδικασία.
Απ΄ο,τι φαίνεται όμως, η χαμηλή εκλογική πτήση- χαμηλή σε σύγκριση με τις καλλιεργηθείσες και εκπεφρασμένες προσδοκίες- είναι δεδομένη. Αν συνυπολογιστεί και η κατωφερής δημοσκοπική πορεία της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η χώρα αποκλείεται να έχει γυναίκα πρωθυπουργό στο εγγύς μέλλον…
ΥΓ: Στο αμέσως προσεχές σημείωμα: Τα εκφυλιστικά ανείπωτα του Φάμελλου και των συν αυτώ, η αντοχή του Βαρουφάκη, η ασθμαίνουσα Νέα Αριστερά και τα σκισμένα πανιά της «Πλεύσης Ελευθερίας».
