Μας καίνε στο Μάτι, μας πνίγουν στη Μάνδρα, μας εξαϋλώνουν στα Τέμπη, στέλνουν κοπάδια ολόκληρα τους νέους μας στις μεταμοντέρνες φάμπρικες της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Σαν να βάλθηκαν να μας αφανίσουν γρηγορότερα απ΄ όσο η δημογραφική συρρίκνωση και το γεωπολιτικό στρίμωγμα προϊδεάζουν.
Μας διαβουκολούν, μας εκμαυλίζουν, μας εξαγοράζουν με προσωπικές εξυπηρετήσεις και συντεχνιακά βολέματα, νανουρίζουν τις φαντασιώσεις και τα ελλείμματά μας, για να μας κάνουν συνένοχους και συνεργούς στην ανικανότητα και στη δολιότητά τους, στις διαταραγμένες συμπεριφορές τους.
Το πολιτικό σύστημα της ύστερης μεταπολίτευσης είναι σε όλες του τις εκδοχές και τις εκφάνσεις -κυβερνητικές και αντιπολιτευτικές, δεξιές και αριστερές, συστημικές και αντισυστημικές- βαθιά ανίκανο, κοντόφθαλμο και δόλιο. Ένα παράσιτο που ξεδιψά με τις έσχατες ικμάδες του ελληνισμού και εγκλωβίζει τη χώρα σε ένα καθοδικό σπιράλ παρακμής. Άλλοι για το πουγκί, άλλοι για την ηδονή της εξουσίας, άλλοι για να απολαύσουν τις ιδεοληπτικές ονειρώξεις τους, άλλοι για κάθε πιθανό συνδυασμό των προηγούμενων, όλοι μαζί ζέχνουν αποσύνθεση.
Το ότι οι ευθύνες δεν επιμερίζονται το ίδιο ή το ότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι και ομάδες που στέκουν ακόμα άξιοι και φιλότιμοι, δεν αναιρούν το ακόλουθο γεγονός: όλα τα στοιχεία του πολιτικού συστήματος, ακόμα και τα πιο ετερόκλητα και μεταξύ τους ανταγωνιστικά, βρίσκονται σε σχέση βαθιάς αλληλεξάρτησης, αλυσοδεμένα τόσο σφιχτά το ένα με το άλλο στην παρακμή, που η κίνηση του ενός είναι η αιτία της κίνησης του άλλου, η εκφυλιστική λειτουργία του πρώτου ζωτικό και αναντικατάστατο στοιχείο της ύπαρξης του επόμενου και το αντίστροφο.
Ο ανατροφοδοτούμενος αυτός κύκλος της παρακμής εντός του πολιτικού συστήματος καταδικάζει την κοινωνία μας σε μια ελώδη ακινησία, ακριβώς τη στιγμή που οι προκλήσεις τις οποίες αντιμετωπίζει είναι τόσο κρίσιμες ώστε να πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση και διαρκή κίνηση. Είναι φανερό ότι σήμερα το περιεχόμενο και η ποιότητα του πολιτικού της συστήματος καθίσταται το σημαντικότερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας. Αυτό το πολιτικό σύστημα, σε όλες τις τρέχουσες εκδοχές, μυρίζει αποσύνθεση και θάνατο και πρέπει να πεταχτεί στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Χρειάζεται να αναδυθούν ριζικά νέες πολιτικές δυνάμεις που θα εκφράζουν τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και θα επιθυμούν να ικανοποιήσουν τις πραγματικές ανάγκες της, να θέλουν να δώσουν απάντηση στις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει. Να αναζωογονήσουν και να δώσουν ουσιαστικό περιεχόμενο σε έννοιες όπως πολιτικός ανταγωνισμός, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κατεστημένο, αντισυστημικότητα κ.ά.
