1η Μαρτίου. Πρώτη μέρα της άνοιξης.
Και η Χριστίνα Λαμπίρη δεν ανεβάζει μια συνηθισμένη φωτογραφία.
Μια γυναίκα που έχει διαγράψει αρκετά μεγάλη πορεία στον δημοσιογραφικό χώρο, που υπηρέτησε ως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και που γνωρίζει από μέσα τη λειτουργία του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου, επιλέγει να φωτογραφηθεί πάνω σε ένα παλιό τρακτέρ. Όχι σε γραφείο. Όχι σε αίθουσα συνεδριάσεων. Όχι σε στούντιο. Στο χώμα.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η διαδρομή της δεν είναι μονοδιάστατη. Από τα τηλεοπτικά πλατό στα δημοτικά έδρανα και από εκεί στην ευθύνη του Πολιτισμού, έναν τομέα που απαιτεί ευαισθησία αλλά και διοικητική πυγμή. Η θητεία της ως Αντιδήμαρχος Πολιτισμού είχε έντονο αποτύπωμα, μέχρι τη ρήξη με τη σημερινή δημοτική αρχή. Μια ρήξη που δεν συνοδεύτηκε από κραυγές, αλλά από σαφή πολιτική διαφοροποίηση.
Και τώρα;
Η εικόνα μιλά αλληγορικά… ναι ή όχι;
Το τρακτέρ δεν είναι αγροτικό ντεκόρ. Είναι σύμβολο παραγωγής, επιμονής, αυτονομίας. Είναι το εργαλείο εκείνου που δεν περιμένει να του στρώσουν τον δρόμο, τον ανοίγει μόνος του. Η Λαμπίρη κάθεται στο τιμόνι. Δεν στέκεται δίπλα. Δεν είναι επιβάτης.
Μήνυμα; Ίσως…
Η πολιτική, όπως και η γη, θέλει καλλιέργεια. Σπέρνεις ιδέες, καλλιεργείς σχέσεις, θερίζεις αποτέλεσμα. Κι όταν έχεις περάσει από θέσεις ευθύνης, όταν έχεις συγκρουστεί, όταν έχεις αποχωρήσει χωρίς να σιωπήσεις, τότε κάθε δημόσια εικόνα αποκτά βάρος.
Η 1η Μαρτίου σηματοδοτεί αρχή. Άνοιξη. Επανεκκίνηση.
Είναι απλώς μια προσωπική στιγμή;
Ή μια υπενθύμιση ότι η πολιτική της παρουσία δεν τελείωσε με μια ρήξη;
Θα παραμείνει μια ανεξάρτητη, αιχμηρή δημοτική σύμβουλος;
Ή ετοιμάζει κάτι πιο συγκροτημένο, πιο οργανωμένο, πιο διεκδικητικό;
Στον Δήμο Ραφήνας-Πικερμίου, οι ισορροπίες αλλάζουν γρήγορα. Οι πολίτες παρακολουθούν. Και όσοι έχουν διοικητική εμπειρία και δημόσιο λόγο δεν περνούν απαρατήρητοι.
Η φωτογραφία ίσως να είναι απλώς μια στιγμή χαλάρωσης.
Ίσως όμως να είναι και μια δήλωση αυτονομίας.
Γιατί όποιος κρατά το τιμόνι, επιλέγει και την κατεύθυνση.
Και η άνοιξη, στην πολιτική, δεν έρχεται ποτέ τυχαία…
