Φανταστείτε οι ρόλοι να ήταν διαφορετικοί. Ανοίγει η πόρτα του προεδρικού αεροπλάνου της Γαλλίας και βλέπουμε τον Μακρόν σε μία κίνηση που μας επιτρέπει να υποψιαστούμε ότι χαστουκίζει την Μπριζίτ. Μέχρι να κατέβει τη σκάλα και να πατήσει το πόδι του στο έδαφος του Βιετνάμ, θα είχε τελειώσει ως πολιτικός. Η κατακραυγή θα ήταν τεράστια.
Ένας άνδρας που κακοποιεί τη σύζυγο του, της ασκεί ωμή βία. Και αν η Μπριζίτ έβγαινε από το αεροπλάνο κρατώντας τον καλό της αγκαζέ, θα άκουγε ότι είναι άλλη μία κακοποιημένη γυναίκα που σιωπά υπό το βάρος του θεσμικού της ρόλου. Στα social θα είχαμε hashtag υποστήριξης, θα την καλούσαν να μιλήσει απευθυνόμενη στις βασανισμένες γυναίκες του κόσμου, ο δε Μακρόν δεν θα μπορούσε να κυκλοφορήσει στον δρόμο.
Αλλά, βλέπετε, λειτουργούν τα διαχρονικά, αξεπέραστα στερεότυπα. Και αντί για οργή σκάνε χάχανα προς τον πρόεδρο που τις τρώει από τη γυναίκα του. Φυσικά ακολουθούν τα υπονοούμενα για την κίβδηλη στιβαρότητα ενός ηγέτη που έχει την παντόφλα να επικρέμεται πάνω από την κεφαλή του. Ενδεχομένως το Κρεμλίνο να διέρρεε στα τρολ του ότι ο Μακρόν έπεσε στην κόκα προκειμένου να αντιμετωπίσει την κόλαση που ζει στο συζυγικό κρεβάτι.
Μάλιστα το στερεότυπο είναι τόσο ισχυρό, ώστε δεν σηκώνεται καν κουτσομπολιό για την ποιότητα της σχέσης του ζευγαριού. Όχι. Σημασία έχει ότι ο πρόεδρος μίας υπερδύναμης δέχεται χαστούκια από το στεφάνι του, γεγονός που μας ωθεί να σκάψουμε ακόμα πιο βαθιά στα στερεότυπα για να περιηγηθούμε στην πολύπλοκη σχέση ενός ζευγαριού για να καταλήξουμε στο προφανές και κοινώς λεγόμενο: δεν έχει σημασία ποιος και πόσο ισχυρός είσαι, μπροστά στην κυρά τους οι περισσότεροι σκύβουν το κεφάλι.Με δυο λόγια, οι κοινωνίες που καταδικάζουν βίαιους άνδρες, επιδοκιμάζουν ή χαχανίζουν με τη βία των γυναικών-όταν αυτή στρέφεται προς άνδρες με ισχύ.
Τέλος πάντων, το περιστατικό δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία για μας. Αν έχει κάποια βαρύτητα, αυτή αφορά τη σχέση του ζεύγους. Ομως, βρε αδερφέ, δεν μπορείς να αποφύγεις το συνειρμό. Βλέπεις το βίντεο από το προεδρικό αεροσκάφος της Γαλλίας και ενστικτωδώς γυρίζεις στο 1988, στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ανοίγει η πόρτα, βγαίνει ο Ανδρέας και κάνει το αρχοντικό νεύμα που έμεινε στην Ιστορία. Ελα, Δήμητρα.
