Ελλάδα, η επιστροφή! – to10.gr

Τόσες και τόσες φορές η Εθνική ξεκίνησε με ελπίδες και πίστη πως μπορεί να φτάσει ψηλά. Να επιστρέψει στις μεγάλες επιτυχίες που την μετέτρεψαν σε «επίσημη αγαπημένη». Και αν μετά από τόσες απόπειρες δεν μπόρεσε στο τέλος να χαμογελάσει, βρήκε επιτέλους στην Ρίγα το μετάλλιο που έψαχνε.

Η επικράτηση της Εθνικής μας επί της Φινλανδίας και η κατάκτηση του Χάλκινου μεταλλίου πιστοποιεί και επικυρώνει την επιστροφή του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Διαβάστε επίσης: Αντίπαλοι Ολυμπιακού: Νίκη κορυφής για την Καϊράτ

Όχι λόγω του παρελθόντος, αλλά για το παρόν που έδειξε η ομάδα του Σπανούλη στα γήπεδα της Κύπρου αρχικά και της Λετονίας στην συνέχεια. Η Εθνική κατάφερε να παρουσιάσει ένα σύνολο με μαχητικότητα, αποφασιστικότητα και πάθος, στηριζόμενη στον τρομερό και φοβερό Γιάννη αλλά και σε παιδιά με μεγάλη εμπειρία μαζί με τον «νέο» στους πάγκους Σπανούλη που όπως αποδεικνύεται και στην πράξη, ότι πιάνει γίνεται «χρυσός» ή εν πάση περιπτώσει χαλκός σαν το μετάλλιο που θα φορέσουν σύντομα οι διεθνείς μας και που αντιστοιχεί με μια από τις σπουδαιότερες επιτυχίες του αθλήματος.

Γιατί δεν είναι απλά το μετάλλιο είναι η επιστροφή. Σε έναν μικρό τελικό που μόνο εύκολος δεν ήταν κυρίως γιατί μετά την κάκιστη και απογοητευτική εικόνα με την Τουρκία το βάρος ήταν ακόμη πιο μεγάλο για όλους. Δεν είναι εύκολο πριν λίγες ώρες να έχεις συντριβεί από την Τουρκία με 26 πόντους και κυρίως με μια εικόνα παράδοσης που ήταν απερίγραπτη από την αγνώριστη Εθνική μας, και όμως να μπαίνεις τόσο συγκεντρωμένος σε ένα ματς «χωρίς αύριο» απέναντι σε μια ομάδα που δεν έχει τίποτα να χάσει. Κι ας έγινε θρίλερ στο τέλος που κοντέψαμε να πάθουμε… καρδιακό. Σημασία έχει ότι η νίκη ήρθε.

Το πώς ο Σπανούλης και διεθνείς του διαχειρίστηκαν τον μικρό τελικό είναι άξιο συγχαρητηρίων σε μια διοργάνωση που κλείνει με χαμόγελα και πανηγυρισμούς. Με τον Σπανούλη να συνδέει την τελευταία επιτυχία το 2009 όταν στο παρκέ «καθάρισε» για την Εθνική μας παίρνοντας το Χάλκινο και τον Σπανούλη από τον πάγκο να τον οδηγεί 16 χρόνια μετά ξανά σε παρόμοια επιτυχία.