Δεν υπάρχει κανένα πιο ανθεκτικό ον από τα βραδύπορα (tardigrades), ένα είδος μικροοργανισμών που έχουν μήκος λιγότερο από ένα χιλιοστό, σύμφωνα με τον Guardian.
Ο τελευταίος επιζών;
Όλοι αισθανόμαστε ευάλωτοι αυτή τη στιγμή. Σε ζοφερούς γεωπολιτικούς καιρούς, όταν νιώθουμε μικροί και ανίσχυροι, μας ελκύουν παρόμοια μικρά είδη, των οποίων η ανθεκτικότητα μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας.
Ο υποψήφιός επιζών μας, Milnesium tardigradum, επέζησε στο διάστημα όταν τοποθετήθηκε εκεί ως μέρος ενός πειράματος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.
Τα tardigrades μπορούν να αντέξουν τη ραδιενέργεια, τους περισσότερους καρκίνους, το ακραίο κρύο, την καυτή ζέστη, τη μηδενική βαρύτητα, να πυροβοληθούν από όπλο και να παγιδευτούν σε καταψύκτη για 30 χρόνια.
Το πιο αξιοσημείωτο απ’ όλα, αυτό το εκπληκτικά σκληρό ασπόνδυλο είναι επίσης απίστευτα χαριτωμένο.
Όταν ο Γερμανός ζωολόγος Johann August Ephraim Goeze ανακάλυψε αυτά τα ζώα το 1773, τα ονόμασε «μικρή αρκούδα του νερού».
Είναι επίσης χαϊδευτικά γνωστά ως γουρουνάκια των βρύων, καθώς τα παχουλά αυτά όντα εμφανίζονται συνήθως όταν βάζουμε βρύα ή λειχήνες στο μικροσκόπιο.
Το όνομά τους προέρχεται από τον Ιταλό επιστήμονα του 18ου αιώνα Lazzaro Spallanzani, ο οποίος τα ονόμασε «tardigrada» («αργοκίνητα») από το περπάτημα τους, με τα τέσσερα ζεύγη ποδιών τους.
Όπως και εμείς, το M tardigradum είναι παμφάγο: βόσκει φύκια, ενώ παράλληλα θηρεύει τροχοφόρα, νηματώδεις και άλλα μικρότερα βραδύπορα.
Οι «υπερδυνάμεις» των βραδυπόρων
Το μυστικό της ανθεκτικότητάς του είναι η ικανότητά του να αναστέλλει τον μεταβολισμό του και να σταματά τη διαδικασία γήρανσης.
Τα tardigrades εξελίχθηκαν στο νερό και χρειάζονται ένα στρώμα νερού γύρω από το σώμα τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Εάν εκτεθούν σε ψύξη ή ξήρανση, εισέρχονται σε μια αποξηραμένη κατάσταση που ονομάζεται tun. Σε αυτή την κατάσταση, μπορούν να επιβιώσουν για πολλά χρόνια – αναβιώνοντας αμέσως όταν συναντήσουν νερό.
Με τέτοιες υπερδυνάμεις, τα tardigrades έχουν επιβιώσει και τα πέντε μεγάλα γεγονότα μαζικής εξαφάνισης: το τέλος του Ορδοβίκου (443 εκατομμύρια χρόνια πριν), το τέλος του Δεβονίου (359 εκατομμύρια χρόνια πριν), το τέλος του Πέρμιου (252 εκατομμύρια χρόνια πριν), το τέλος του Τριαδικού (201 εκατομμύρια χρόνια πριν) και το τέλος του Κρητιδικού (66 εκατομμύρια χρόνια πριν).
Ζουν στη Γη πολύ πριν από τους homo sapiens, εδώ και 600 εκατ. χρόνια.
Και πιθανότατα θα επιβιώσουν και πολύ μετά από εμάς.
