Για την περίοδο του διαζυγίου της με τον Γιάννη Τσιμιτσέλη μίλησε στο vidcast των “Rainbow Mermaids” η Βάσω Λασκαράκη την Τετάρτη (18/3).
Η ηθοποιός αναφέρθηκε στο πως αισθανόταν εκείνη την περίοδο χαρακτηρίζοντας τη μια χρονιά “αρκετά περίεργη” ενώ αποκάλυψε πως δούλευε αρκετά ώστε να ξεχνιέται από την κατάσταση την οποία βίωνε.
“Εντάξει, ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, ήμουν full πιεσμένη, αλλά δεν άφηνα καθόλου… Έκανα εργασιοθεραπεία νομίζω. Πρέπει να είμαι καλά, δηλαδή δεν πρέπει να αφήσω να καταρρακωθώ εγώ, να είμαι χάλια, να πέσω. Οπότε αυτό με κρατούσε σε μια εγρήγορση. Γενικώς, είμαι κι ένας άνθρωπος που δεν θέλω να ξέρει ο άλλος τι έχω. Δεν μ’ αρέσει και πολύ αυτό. Άσχετο τώρα αν πάω και πονάει το στομάχι μου στο γύρισμα. Αλλά τα άλλα που είναι πιο βαριά και πρέπει να εκτεθείς πολύ, δεν τα λες εύκολα”, είπε αρχικά η ηθοποιός.
“Οπότε τα κρατούσα λίγο έτσι, ότι λίγο είναι από την κούραση, λίγο αυτό, λίγο εκείνο. Ήμασταν και σε φοβερό τρέξιμο, σε φοβερή πίεση με τα δεκάωρα γυρίσματα και κάναμε το χαβαλέ μας κανονικά. Σίγουρα, μπορεί να υπήρχαν μέρες που να ήμουν λίγο πιο πεσμένη και εκεί να αναρωτιόντουσαν τι έχω. Εντάξει, το κατάλαβαν μετά τι έχω. Ουδέν κρυπτό…”
“Ήταν μια χρονιά πάρα πολύ περίεργη, πάρα πολύ δύσκολη. Τι μου μάθε εκείνη η χρονιά; Ότι η ζωή συνεχίζεται. Δεν έρχεται το τέλος της ζωής, έρχεται μόνο όταν έρχεται πραγματικά το τέλος. Όλα στη ζωή έρχονται για κάποιον λόγο. Πρέπει να τα παλέψεις, να τα προσπεράσεις. Δεν μπορείς με το παραμικρό να τα παρατάς. Δεν εννοώ τώρα για απώλειες ανθρώπων, αυτό το αφήνουμε στην άκρη. Αλλά όλα αυτά τα πράγματα που μπορείς να πας παρακάτω, μπορείς να συνεχίσεις, αυτά πρέπει να τα διαχειρίζεσαι με ψυχραιμία.
Και νομίζω ότι αυτό που έμαθα εκείνη τη χρονιά είναι αυτό που λένε όλοι οι ψυχοθεραπευτές. Ότι το μεγαλύτερο προτέρημα σε αυτή τη ζωή είναι να είσαι ευέλικτος. Να μπορείς να διαχειριστείς αυτά που έρχονται που δεν τα περιμένεις, τις καταστάσεις με ψυχραιμία. Και το να μπορείς να επιβιώσεις μέσα στην ασάφεια είναι πολύ μεγάλο προτέρημα. Που είναι κάτι που όλους τους ανθρώπους τους βασανίζει. Κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να τα έχω όλα και να ξέρω τι μου γίνεται”, συνέχισε.
“Ήταν μια γενικότερη ασάφεια. Ζούσα σε μια θολούρα, σε μια αναμπουμπούλα. Αυτό με βοήθησε να λέω ότι εντάξει, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Ό,τι μπορώ κάνω, μέρα με τη μέρα. Και τελικά νομίζω ότι μια χαρά λειτούργησε. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα λειτουργήσει”.
