Δεν ήμουν ποτέ ούτε πρόκειται να γίνω θρησκόληπτος. Ο καθένας κάνει τη μουσική του, τα βιντεοκλίπ του, την τέχνη του και ο κόσμος επιλέγει τι θα ακούσει και τι θα ακολουθήσει.
Αλλά κάπου… όπα.
Ο Άγιος Νικόλαος στη Ραφήνα δεν είναι απλώς ένα όμορφο σημείο για πλάνα και φωτογραφίες. Είναι ένας χώρος με ιστορία, συμβολισμό και ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τους ανθρώπους αυτού του τόπου. Δεν είναι ούτε σκηνικό θεματικού πάρκου ούτε χώρος για να στήνονται “εντυπωσιακά concepts” χωρίς κανένα μέτρο.
Και πραγματικά, η λέξη «αστείο» για όσα είδαμε στο συγκεκριμένο βιντεοκλίπ μοιάζει πολύ μικρή. Για να μην πω τίποτα άλλο.
Άλογα μπροστά στην εκκλησία. Μασκαράδες να περιφέρονται στον χώρο. Άλλος πάνω στην οροφή. Άλλος καβάλα στο άλογο μπροστά στον ναό. Και όλα αυτά βαφτίζονται «καλλιτεχνική αισθητική».
Προφανώς και ένα τέτοιο βίντεο δεν χαρακτηρίζει ούτε την πορεία ούτε την αισθητική του Κωνσταντίνου Αργυρoύ. Ούτε φταίει ο ίδιος ούτε τα τραγούδια του για τη νοοτροπία που θεωρεί ότι τα πάντα μπορούν να μετατραπούν σε content.
Το ζήτημα είναι άλλο: αν υπάρχουν ακόμα χώροι που αντιμετωπίζονται με έναν στοιχειώδη σεβασμό ή αν πλέον όλα θυσιάζονται στο επόμενο drone shot, στο επόμενο reel και στα επόμενα views.
Γιατί κάποτε κάποιοι τόποι είχαν χαρακτήρα. Είχαν όρια. Είχαν έναν συμβολισμό.
Σήμερα φαίνεται πως αρκεί να “γράφουν καλά στην κάμερα”.
