Δύο παιδιά. Δεκαεπτά χρονών. Δύο κορίτσια που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κρατιόντουσαν χέρι-χέρι πριν πέσουν στο κενό από μια ταράτσα στην Ηλιούπολη. Και μέσα σε ένα σημείωμα, ανάμεσα σε συγγνώμες, φόβους και απόγνωση, υπήρχε και μια φράση που τσακίζει: «Φοβάμαι ότι θα σας απογοητεύσω στις Πανελλήνιες».
Και τώρα όλοι πέσαμε από τα σύννεφα. Οι τηλεοράσεις σοκαρίστηκαν. Τα social γέμισαν δάκρυα και οι “ειδικοί” αναλύουν την εφηβεία. Αλλά κανείς δεν θέλει να κοιτάξει κατάματα το τέρας.
Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει μετατρέψει το σχολείο σε προθάλαμο άγχους. Μια κοινωνία που μετρά την αξία ενός παιδιού με μόρια, βαθμούς, σχολές και “επιτυχίες”. Γονείς εξαντλημένοι, που από φόβο για το μέλλον πιέζουν χωρίς να το καταλαβαίνουν. Παιδιά που ξυπνούν σχολείο, φεύγουν φροντιστήριο, γυρίζουν ιδιαίτερα και κοιμούνται με πανικό. Καμία παιδική ηλικία. Καμία εφηβεία. Καμία ανάσα.
Και μέσα σε όλο αυτό το ανέκδοτο που το βαφτίσαμε “Παιδεία”, ζητάμε από παιδιά 17 χρονών να αποφασίσουν αν “αξίζουν” να ζήσουν ανάλογα με το αν θα περάσουν Ιατρική, Νομική ή Πολυτεχνείο.
Ποιος τους το φόρτωσε αυτό; Ποιος έπεισε μια ολόκληρη γενιά ότι αν αποτύχει στις Πανελλήνιες, αποτυγχάνει στη ζωή; Πώς θα ξανακοιμηθούν τώρα αυτοί οι γονείς;
Πώς θα μπουν ξανά σε εκείνο το δωμάτιο; Πώς θα κοιτάξουν τα βιβλία, τα τετράδια, τα ρούχα, το κινητό που θα μείνει να χτυπά χωρίς απάντηση; Πώς συνεχίζεται η ζωή μετά από αυτό;
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο τρομακτικό; Ότι χιλιάδες άλλοι γονείς διάβασαν την είδηση, τρόμαξαν για πέντε λεπτά… και μετά συνέχισαν ακριβώς το ίδιο.
«Διάβασε.»
«Μην αποτύχεις.»
«Μας έχεις κοστίσει μια περιουσία στα φροντιστήρια.»
«Κοίτα το παιδί του τάδε.»
«Μόνο να περάσεις.»
Λες και ένα παιδί 17 χρονών είναι project. Λες και η αγάπη μετριέται με επιδόσεις. Λες και η αποτυχία στις Πανελλήνιες είναι το τέλος του κόσμου.
Και όχι, οι περισσότεροι γονείς δεν είναι κακοί άνθρωποι. Φοβισμένοι είναι. Μεγάλωσαν κι αυτοί με την ίδια αρρώστια: «Αν δεν πετύχεις, τελείωσες.»
Μόνο που σήμερα τα παιδιά δεν αντέχουν άλλο να κουβαλάνε στις πλάτες τους τα απωθημένα, τους φόβους και τις αγωνίες ολόκληρων οικογενειών.
Δεν αντέχεται αυτό το καθημερινό σφυροκόπημα.
Σχολείο που δεν μορφώνει αλλά εξετάζει.
Παραπαιδεία που ρουφά λεφτά και ψυχές.
Ένα σύστημα που δεν ενδιαφέρεται αν το παιδί είναι χαρούμενο, δημιουργικό ή ζωντανό, αρκεί να γράψει καλά.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί παιδιά λυγίζουν, γιατί γεμίζουν άγχος, γιατί παθαίνουν κρίσεις πανικού, γιατί νιώθουν ότι αν δεν τα καταφέρουν, δεν αξίζουν.
Όχι ρε φίλε. Δεν γίνεται ένα παιδί να φοβάται περισσότερο να απογοητεύσει τους γονείς του παρά να χάσει τη ζωή του.
Κάπου χαθήκαμε. Κάπου μπερδέψαμε την αγάπη με την απαίτηση, την στήριξη με την πίεση και το όνειρο με την υποχρέωση.
Και χθες στην Ηλιούπολη δεν έπεσαν μόνο δύο κορίτσια από μια ταράτσα. Έπεσε μαζί τους και η ψευδαίσθηση ότι “όλα πάνε καλά”. Έπεσε η βιτρίνα ενός συστήματος που χρόνια τώρα συνθλίβει ψυχές και μετά κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Αν δεν αλλάξει όλο το πλαίσιο, το σχολείο, ο τρόπος εισαγωγής, η σχέση οικογένειας και παιδιού, η αρρωστημένη λογική της σύγκρισης και της “επιτυχίας”, θα συνεχίσουμε να μετράμε τραγωδίες και να γράφουμε συλλυπητήριες αναρτήσεις.
Και κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε: Θέλουμε παιδιά με όνειρα ή παιδιά που απλώς επιβιώνουν μέχρι τις εξετάσεις;
Γιατί καμία σχολή, κανένα πτυχίο και κανένα μόριο δεν αξίζει περισσότερο από μια παιδική ζωή.
