Πολύ δύσκολες ώρες περνούν οι οικογένειες των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, που έκαναν βουτιά στο κενό από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία διέμενε η μία από τις δύο ανήλικες, μια είδηση που έχει σοκάρει το πανελλήνιο αλλά και την τοπική κοινωνία. Στο σχολείο σήμερα, οι συμμαθητές και οι συμμαθήτριες των δύο κοριτσιών αποχαιρέτισαν τη 17χρονη με δάκρυα στα μάτια, αμίλητοι, κρατώντας λευκά λουλούδια.
Βουβός ήταν ο πόνος στο σχολείο των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη
Σήμερα, πρόκειται να μεταβεί στο σχολείο των κοριτσιών στην Ηλιούπολη ειδικό κλιμάκιο από το υπουργείο Παιδείας, προκειμένου να στηριχτούν ψυχολογικά οι συμμαθητές τους. Στο μικροσκόπιο των Αρχών βρίσκονται το σημείωμα αλλά και ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Παράλληλα, αναζητούνται απαντήσεις μέσα από τα κινητά τηλέφωνα των δύο 17χρονων αλλά και από άλλα προσωπικά τους αντικείμενα, για το αν υπήρχε κάποιος άλλος παράγοντας που τις ώθησε στο απονενοημένο διάβημα. Επίσης, συνεχίζονται οι καταθέσεις συγγενών, φίλων και συμμαθητών, ενώ αναμένονται και τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων.
Από τη σφοδρή πτώση από την ταράτσα της πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη, η μία από τις ανήλικες έχασε ακαριαία τη ζωή της. Η άλλη – που διέμενε στην πολυκατοικία – είναι πολυτραυματίας και δίνει μάχη για τη ζωή της νοσηλευόμενη σε κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του ΚΑΤ, με βαρύτατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, θλάσεις σε συκώτι και πνεύμονα, καθώς και σοβαρό κάταγμα στη λεκάνη.
Περισσότεροι από 20 γιατροί πολλών ειδικοτήτων βρίσκονται στο πλευρό της, προκειμένου να αποφασιστεί πώς θα κινηθούν το επόμενο διάστημα, καθώς το κορίτσι θα χρειαστεί χειρουργικές επεμβάσεις οι οποίες προσώρας δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν καθώς η ίδια είναι αιμοδυναμικά ασταθής.
«Υπάρχει ψυχοπαθολογία σε κάποιες περιπτώσεις, υπάρχει βαριά κατάθλιψη» λέει η ψυχολόγος – εγκληματολόγος, Βάνα Παπακίτσιου
Τραγωδία στην Ηλιούπολη: «Το κορίτσι είναι σε πολύ κρίσιμη κατάσταση»
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννάκος, αναφέρθηκε στην «πολύ κρίσιμη κατάσταση» στην οποία βρίσκεται η 17χρονη: «Νοσηλεύεται στο ΚΑΤ, στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας διασωληνωμένη. Χθες οι γιατροί και του Ασκληπιείου, αλλά και μετά στο ΚΑΤ, έκαναν τιτάνιες προσπάθειες να την σταθεροποιήσουν. Δεν κατέστη δυνατόν. Προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο».
Στη συνέχεια ο ίδιος περιέγραψε την κατάσταση που επικράτησε στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκαν τα δύο κορίτσια από την Ηλιούπολη: «Παρότι έχουν δει πάρα πολλά τα μάτια μας, χθες ήταν πολύ πολύ δύσκολη στιγμή, που δεν ήταν εύκολη να την διαχειριστείς. Δύο νέα κορίτσια, 17 ετών, σε συναισθηματική ανισορροπία πήδηξαν στο κενό. Το ένα το κορίτσι δώσαμε μάχη στο Ασκληπιείο της Βούλας, παρότι ήταν νεκρό, να το επαναφέρουν οι γιατροί πάνω από μία ώρα. Δεν τα κατάφεραν. Το άλλο κορίτσι δυστυχώς είναι σε αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση».
Ακολούθως, ο κ. Γιαννάκος με αφορμή αυτό το τραγικό περιστατικό υπογράμμισε ότι «πρέπει να γίνει μάθημα σε όλους μας, ως γονείς λέω. Θα πρέπει να μιλάμε με τα παιδιά, να αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημά τους. Να λέμε ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι, δεν είναι μόνο οι εξετάσεις, οι πανελλήνιες, γιατί πολλά έχουν συμβεί στα παιδιά που πιέζονται».
Ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ συμπλήρωσε ότι θα συνεχιστεί σήμερα η πολύ μεγάλη προσπάθεια του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού του ΚΑΤ, προκειμένου να σταθεροποιήσουν αιμοδυναμικά το κορίτσι. «Μιλάμε για έναν πολυτραυματία, που πραγματικά δηλαδή πρέπει να έχει την τύχη μαζί της για να τα καταφέρουμε» τόνισε καταληκτικά.
Καλλιακμάνης: «Να δούμε το κενό τριών ωρών»
Από την πλευρά του, ο επίτιμος πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων νοτιοανατολικής Αττικής, Γιώργος Καλλιακμάνης, σχολίασε για τη διπλή τραγωδία στην Ηλιούπολη: «Πιστεύω ότι δεν το έχουμε ξαναδεί αυτό. Δύο κορίτσια νέα να συναποφασίσουν να πέσουν στο κενό από τον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Ζήτησαν τα κλειδιά και η γυναίκα που ήταν διαχειρίστρια τους είπε τα κλειδιά είναι εκεί στο σημείο που τα βάζουμε. Άρα το είχαν προαποφασίσει».
Για το σημείωμα, ο ίδιος είπε ότι ουσιαστικά ήταν επιστολή, ολόκληρο κείμενο. Επίσης, μίλησε για ένα «κενό τριών ωρών» από τη στιγμή που μία ένοικος κάλεσε το ασανσέρ και όταν άνοιξε την πόρτα οι 17χρονες ήταν μέσα.
«Η αυτοκτονία έγινε μετά από τρεις ώρες. Υπάρχει δηλαδή ένα κενό τριών ωρών. Τι έκαναν αυτό το διάστημα; Μιλούσαν; Προσπαθούσαν να το αποφασίσουν; Η Αστυνομία έχει συλλέξει όλα τα στοιχεία, όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν, την τσάντα που βρέθηκε μέσα αυτή η επιστολή, το ημερολόγιο. Να δούμε τι λέει» τόνισε ο ίδιος.
Παπακίτσιου: «Μιλάμε για συμφωνία αυτοκτονίας»
Στο θέμα αναφέρθηκε η ψυχολόγος – εγκληματολόγος δρ Βάνα Παπακίτσιου υπογραμμίζοντας το συγκλονιστικό του γεγονότος, ότι ουσιαστικά μιλάμε για μια συμφωνία αυτοκτονίας. Τα δύο κορίτσια στην Ηλιούπολη έπεσαν κρατώντας η μία την άλλη από το χέρι και ακούγοντας μουσική.
«Είναι πάρα πολύ σπάνιο, δηλαδή δύο άνθρωποι που είναι σε μια βαριά συναισθηματική κατάσταση για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, αλλά συνδεδεμένες με στενούς δεσμούς, φιλικούς ας πούμε, αποφασίζουν κάτι τέτοιο. Για μένα το πρώτο είναι ότι υπάρχει ένας χώρος εκεί που έχουν βρεθεί τα δύο νεαρά άτομα και αποφασίζουν αυτό».
Η κ. Παπακίτσιου μίλησε στη συνέχεια για το τι έχει δει στα σχολεία, όπου συναναστρέφεται με εφήβους σε γυμνάσιο και λύκειο. «Είμαι στα σχολεία και έχω δει τέτοιου είδους παιδιά και έχω κάνει την παρέμβαση σε παιδοψυχίατρο. Μη φοβόμαστε αυτό να το πούμε. Είναι πάρα πολύ σημαντικό όταν έχω ένα παιδί μπροστά μου που μου λέει ότι έχει αυτοκαταστροφικές τάσεις, που μου λέει ότι σκέφτεται για τη ζωή ότι είναι μάταιη, γιατί περί ματαιότητας μιλάνε. Ευτυχώς υπάρχουν γονείς που θα ακούσουν τον ειδικό. Έχω δει παιδιά να πηγαίνουν πολύ καλύτερα με τα συναισθηματικά επειδή πήγαν σε παιδοψυχίατρο και ας το πούμε, δεν είναι κακό. Υπάρχει ψυχοπαθολογία σε κάποιες περιπτώσεις, υπάρχει βαριά κατάθλιψη».
Όπως εξήγησε, «οι γονείς καμιά φορά μπερδεύουν το θέμα της εφηβείας με τα πολύ βαριά συμπτώματα. Δηλαδή λέμε εντάξει, είναι φυσιολογικό να απομονωθεί το παιδί μου, να αλλάξει χαρακτήρα, να θυμώνει, είναι στην εφηβεία. Όμως υπάρχουν κάποια στοιχεία που πρέπει να μας προβληματίσουν πάρα πάρα πολύ. Η λειτουργικότητα του παιδιού, το να χάνει τις παρέες του, να απομονώνεται, να κλαίει κτλ. Οι λόγοι μπορεί να είναι διαφορετικοί για κάθε παιδί. Μπορεί να είναι η αίσθηση της απόρριψης, μπορεί να είναι το bullying που έχουμε πει πολλές φορές ή οικογενειακά θέματα, οι προσδοκίες σε πάρα πολλές περιπτώσεις».
Μιλώντας για τη φράση που έγραψε η 17χρονη, ότι αν δεν πάει καλά στις εξετάσεις και δεν περάσει και δε θα βγάλει λεφτά στη ζωή της, η ειδικός εξήγησε ότι «αυτό είναι ένα άλλο θέμα, το πώς ορίζεται σήμερα η επιτυχία γι’ αυτά τα παιδιά με τα social media και όλο αυτό που βλέπουν γύρω τους», που σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι πάντα η εφηβεία.
Αναφερόμενη στον θάνατο του πατέρα της μίας 17χρονης, η κ. Παπακίτσιου είπε ότι το πένθος σε αυτή την τρυφερή ηλικία «μπορεί να σε αποδιοργανώνει και αποσταθεροποιεί το περιβάλλον σου. Ένα αποσταθεροποιημένο περιβάλλον θα φέρει τέτοια συναισθήματα. Χρειάζεται βοήθεια».
Και πρόσθεσε: «Καμιά φορά οι γονείς δεν μπορούν να το δουν ή το υποτιμούν ή δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι. Εντάξει, τα θέματα της γονεϊκότητας είναι πολύ δύσκολα. Άρα πρέπει να είναι ένας άλλος άνθρωπος εκεί που να μπορεί να το διαγνώσει. Ένας ψυχολόγος, κάποιος από το συγγενικό περιβάλλον». Η ίδια υπογράμμισε αναφερόμενη στο σημείωμα και στο ημερολόγιο που βρέθηκε ότι καλό είναι να μην βγαίνουν τα λόγια των παιδιών στην επιφάνεια, κάτι για το οποίο έβγαλε ανακοίνωση και το Χαμόγελο του Παιδιού απευθύνοντας αντίστοιχη έκκληση.
Ακολούθως εξήγησε ότι υπάρχει μιμητισμός και «πολλά παιδιά μπορεί να ταυτιστούν με μια αντίστοιχη εικόνα που βιώνουν αυτή τη στιγμή. Και επειδή υπάρχουν και στα social media και διάφορα φόρουμ που σε παροτρύνουν και που σου λένε για κάτι άλλο…».
Αυτό που λείπει στα σημερινά παιδιά, συνέχισε η κ. Παπακίτσιου, είναι η ανθεκτικότητα: «Ξεκάθαρα το λέω, το λέω με μεγάλη σιγουριά. Η ανθεκτικότητα στην αποτυχία, στο ότι κάτι δεν θα πάει καλά, ότι αυτό δεν σημαίνει κάτι για μένα, για την προσωπικότητά μου. Η ανθεκτικότητα στον χωρισμό, στις σχέσεις. Δηλαδή αυτό που λέω συνέχεια ‘μπες στη σχέση, χώρισε, ζήσε το. Αυτό θα σε κάνει ώριμο άνθρωπο’. Είναι το κομμάτι της απόρριψης, ζητήματα ανθεκτικότητας που έρχονται από την οικογένεια, από το σχολικό περιβάλλον. Να μάθω να διαχειρίζομαι τις δύσκολες καταστάσεις, να μάθω να διαχειρίζομαι τα αρνητικά συναισθήματα. Δεν με καθορίζουν αυτά, αλλά δημιουργούν το όλον της προσωπικότητας».
Κανδαράκη: «Το θέμα των στόχων το περνάμε εντελώς ασυνείδητα»
Η ψυχολόγος Άννα Κανδαράκη μίλησε για το τραγικό γεγονός στην Ηλιούπολη κάνοντας λόγο για «τρομοκρατημένους γονείς» που επικοινωνούν μαζί της μετά τη σοκαριστική είδηση. «Δεν υπήρξε γονιός που να μην έχει παιδιά μικρότερα, μεγαλύτερα, στην ίδια ηλικία, που να μην ταυτίστηκε χθες» τόνισε.
Για τους υψηλούς στόχους που καλούνται τα νέα παιδιά να πετύχουν στις μέρες μας, η κ. Κανδαράκη είπε: «Έρχονται έφηβοι που λένε πως στο σπίτι ακούνε ‘να τα καταφέρεις, προσπάθησε να αποκτήσεις εφόδια εκεί έξω’. Έρχονται γονείς οι οποίοι αγκομαχούν να παρέχουν ό,τι καλύτερο μπορούν στα παιδιά τους για να βγουν με εφόδια εκεί έξω και παιδιά τα οποία αγχώνονται, πιέζονται, αγωνιούν, μην απογοητεύσουν τους γονείς τους. Παιδί στην οικογενειακή [συνάντηση] γυρίζει και λέει στον μπαμπά ‘αν δεν τα καταφέρω, θα θέλατε να είχα γεννηθεί;’ Και του λένε ‘τι ‘ναι αυτά που λες, παιδί μου;’. Αλλά το παιδί το έχει εισπράξει έτσι».
Όπως εξηγεί, το θέμα των στόχων οι γονείς το περνούν εντελώς ασυνείδητα: «Μου λένε συνεχώς οι γονείς ‘τι να πούμε στα παιδιά, τι να τους πούμε; τους λέμε μην αγχώνεστε’. Μα το θέμα δεν είναι τι λέμε, είναι πώς το βιώνουν. Δύο πράγματα. Το πρώτο είναι να νιώσω σαν έφηβος που περνάω τα ζόρια μου. Γιατί η αυτοκτονική σκέψη, το να φύγω και να απαλλαγώ είναι πολύ συχνό. Το συναντάμε στην εφηβεία. Βέβαια, από το να το πράξω έχει μεγάλη απόσταση. Να νιώσω ότι μέσα στο σπίτι υπάρχει ο χώρος για να μπορέσω να επικοινωνήσω ό,τι με τρομάζει».
Χώρος, όπως εξηγεί η ειδικός, σημαίνει ψυχική ηρεμία των γονιών. Σημαίνει μια μαμά η οποία είναι χαρούμενη, ένας μπαμπάς ο οποίος είναι ήρεμος. «Και το βασικό που λέω στους γονείς είναι ένα φωτεινό, χαρούμενο σπίτι. Το δικό μας το βλέμμα, το γονεϊκό βλέμμα, είναι η πρώτη κληρονομιά που δίνουμε στα παιδιά μας. Και μπαίνει και κάτι άλλο, με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση. Πολύ συχνά παιδιά τα οποία μεγαλώνουν σε σπίτια τα οποία υπάρχει ένα πένθος, υπάρχει μια δυσκολία, φορτώνονται στους ώμους τους ενήλικες αγωνίες», συμπληρώνει η ίδια.
in.gr
