Γράφει κάποιος που κουράστηκε να προσκυνά η αξία την εύνοια.
Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι;
Είναι εκείνοι που δεν θα συναντήσεις ποτέ σε λίστα επιτυχόντων του ΑΣΕΠ. Δεν θα τους βρεις ανάμεσα σε βιογραφικά γεμάτα κόπο, σπουδές και αγωνία. Δεν έχουν δώσει εξετάσεις έχουν δώσει μόνο “το τηλέφωνο του βουλευτή”.
Πρόεδροι, αντιπρόεδροι, γραμματείς και «ειδικοί σύμβουλοι». Σε κάθε οργανισμό: στον ΟΠΕΚΕΠΕ, στον ΕΦΚΑ, στα υπουργεία, στις περιφέρειες, στα επιμελητήρια, στα ΝΠΔΔ. Μια στρατιά διορισμένων με κομματικό DNA και αμφιλεγόμενη επάρκεια.
Δεν ξέρουν τι σημαίνει να χτυπάς κάρτα. Αλλά ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να χτυπάς πόρτα: την πόρτα του βολέματος.
Η άλλη Ελλάδα
Κάποτε ο αετός, παρατηρώντας από ψηλά, είδε δίπλα του ένα σαλιγκάρι.
Το ρώτησε με απορία:
— Πώς τα κατάφερες κι ανέβηκες τόσο ψηλά;
Και το σαλιγκάρι του απάντησε ειλικρινά:
— Με τον γνωστό τρόπο. Γλείφοντας και έρποντας.
Αυτή είναι η αλληγορία της Ελλάδας μας. Από τη μία, η Ελλάδα του μόχθου. Από την άλλη, η Ελλάδα του κόμματος.
Η πρώτη ξυπνά πριν χαράξει. Ο δάσκαλος πασχίζει να μάθει, να εμπνεύσει, να μην αφήσει πίσω κανένα παιδί, παρ’ όλη τη μισθολογική ανασφάλεια και τις ελλείψεις.
Ο γιατρός μένει όρθιος μέσα στη νύχτα, παλεύοντας με την κούραση και την πίεση, για να σώσει ζωές χωρίς να περιμένει χειροκρότημα.
Ο πιλότος της πολεμικής αεροπορίας φυλάει τον ουρανό μας με ψυχραιμία και αυταπάρνηση, χωρίς ποτέ να ζητήσει χάρη από κανέναν πολιτικό.
Αυτή η Ελλάδα δεν περιμένει κανένα διορισμό, δεν χτυπάει πόρτες. Παλεύει. Και δικαιούται σεβασμό και αξιοκρατία.
Στην αντίπερα όχθη, η Ελλάδα του κομματικού βολέματος: πτυχία από πανεπιστήμια άγνωστα, μεταπτυχιακά γρήγορης απόκτησης με βαθμούς που κανείς δεν αμφισβητεί γιατί κανείς δεν ελέγχει.
Άλλοι, χωρίς καν πτυχίο, με «εμπειρία στο χώρο» δηλαδή χρόνια βολέματος, μένοντας μακριά από το πραγματικό έργο, μαθαίνοντας μόνο πώς να παραμένουν στον θώκο.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιοι «διοικούν» οργανισμούς με εκατομμύρια ευρώ κονδύλια;
Ποιοι παίρνουν αποφάσεις για την αγροτική ανάπτυξη, την κοινωνική πρόνοια, τα ευρωπαϊκά προγράμματα;
Ποιος αξιολόγησε τον «ειδικό σύμβουλο του υπουργείου»; Ποιος τον έλεγξε; Ποιος τον ψήφισε;
Η απάντηση είναι απλή: κανείς.
Ο κομματικός μηχανισμός έχει εξελιχθεί. Δεν είναι πια μόνο ρουσφέτι για μια θέση στο Δημόσιο. Είναι σύστημα εξουσίας. Τα σαλιγκάρια αυτά, σιωπηλά και αργά, έχουν κατακτήσει κάθε ζωτικό όργανο του Δημοσίου. Δεν είναι χρήσιμοι είναι απλώς αναγκαίοι για να παραμείνει το σύστημα όπως είναι.
Κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση, το μόνο που αλλάζει είναι ο χρωματισμός του σαλιγκαριού. Η γλίτσα, όμως, η ίδια.
Ένας διορισμένος «ειδικός σύμβουλος» μπορεί να παίρνει πάνω από 2.000 € τον μήνα χωρίς ουσιαστικό έργο.
Πρόεδροι Δ.Σ. σε οργανισμούς όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν πρόσβαση σε διαχείριση εκατομμυρίων ευρώ ευρωπαϊκών κονδυλίων.
Σε κάθε Υπουργείο, λειτουργεί μια «αυλή» από κομματικά στελέχη με τίτλους που δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.
Και όλα αυτά πληρώνονται από εμάς. Από τον φορολογούμενο που περιμένει στην ουρά για ένα επίδομα. Από τον εκπαιδευτικό που δίνει μάχη κάθε μέρα με 600 ευρώ το δεκαπενθήμερο.
Κι ενώ ο λαός μετρά τα ευρώ του, οι πρόεδροι, οι αντιπρόεδροι, οι γενικοί γραμματείς και οι λοιποί «φαρισαίοι» των διοικήσεων απολαμβάνουν προνόμια, αμοιβές, γραφεία, αυτοκίνητα,μετακλητούς έξοδα παράστασης, αμοιβές για συνεδριάσεις και συμβούλια άνευ ουσίας και ανεξαρτήτως αποτελέσματος, όπως και επιδόματα ευθύνης χωρίς καμία απολύτως αξιολόγηση.
Αξιολόγηση, όμως, ζητούν για τους άλλους. Για τον εκπαιδευτικό, τον γιατρό, τον δημόσιο υπάλληλο. Εκεί ναι: «η αξιολόγηση είναι εργαλείο προόδου». Για τον εαυτό τους; Σιωπή.
Έχουν το θράσος να μιλούν για «θεάρεστο έργο». Να αυτοσυγχαίρονται δημόσια για «πρωτοβουλίες» που δεν είχαν. Να υπογράφουν ως «Πρόεδροι», «Γενικοί», «Συντονιστές» με τόσο στόμφο, λες και εκλέχθηκαν κι όχι σαν να ξεφύτρωσαν από κάποιο κομματικό θερμοκήπιο.
Καμώνονται ότι προσφέρουν, ότι καινοτομούν, ότι «οραματίζονται» και «σχεδιάζουν». Στην πραγματικότητα, ό,τι έγινε, αν έγινε το δούλεψαν άλλοι. Οι αόρατοι υπάλληλοι του καθημερινού μόχθου.
Το μόνο «έργο» που τους ανήκει είναι η ικανότητά τους να παραμένουν κολλημένοι στην καρέκλα. Με αναρτήσεις αυτοθαυμασμού, με φωτογραφίες σε ημερίδες, με δελτία τύπου γραμμένα για να τους χειροκροτήσει… ο εαυτός τους.
Η εξουσία τους δεν πηγάζει από την αξία. Πηγάζει από τη διασύνδεση. Κι αυτό κάνει το τραύμα της αξιοκρατίας πιο βαθύ. Γιατί δεν είναι πια αόρατοι. Είναι θρασύτατοι. Δηλώνουν «σωτήρες» ενός δημοσίου που στην ουσία παρασιτούν.
Κι όσο αυτοί υπογράφουν ως «Πρόεδροι» αποφάσεων που δεν πήραν και έργων που δεν έκαναν, τόσο πιο έντονα διαβάζουμε την πραγματική λέξη κάτω από την υπογραφή:
Κενοδοξία
