Με αιχμηρό και ιδιαίτερα επικριτικό λόγο τοποθετείται ο πρώην αντιδήμαρχος Χρήστος Τσέμπερης για όσα εκτυλίχθηκαν στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, εστιάζοντας τόσο στη διαχείριση της υπόθεσης της προσαιγιάλωσης του καλωδίου στην «Άγκυρα», όσο και –κυρίως– στη στάση της διοίκησης και των αντιδημάρχων κατά τη διάρκεια της πολύωρης διαδικασίας. Στην ανάρτησή του κάνει λόγο για εικόνα διοικητικού αλαλούμ και πολιτικής απομόνωσης της Δημάρχου, περιγράφοντας μια συνεδρίαση με έντονη πίεση, αναπάντητα ερωτήματα και εκκωφαντικές σιωπές.
Η ανάρτηση:
Αν κάτι έμεινε από την τελευταία συνεδρίαση του ΔΣ, τα όσα ειπώθηκαν ως εξήγηση, τα όσα δεν ειπώθηκαν (κυρίως αυτά) από τη διοίκηση για να αιτιολογήσουν τα ανεξήγητα, ο βομβαρδισμός των ερωτήσεων και η αναζήτηση επαρκών εξηγήσεων από όλες τις πτέρυγες της αντιπολίτευσης για όσα έγιναν, αυτά που ποτέ δεν έγιναν με την υπόθεση της προσαιγιάλωσης του καλωδίου στην “Άγκυρα” είναι η ανάγλυφη εικόνα ενός πρωτοφανούς, χαοτικού διοικητικού αλαλούμ, με έγγραφα που πάνε κι έρχονται, χάνονται και ξαναβρίσκονται και μια πανικόβλητη προσπάθεια διάχυσης ευθυνών, χωρίς πρακτικά να δίνεται καμία εξήγηση.
Από το την αμέλεια άλλων (πάντα) να διαβιβάσουν σωστά έγγραφα, στο λάθος και αμέσως μετά στη συνωμοσιολογία και ξανά μανά στο λάθος και πάλι από την αρχή…Επαρκής απάντηση δεν δόθηκε σε τίποτε. Μόνο μια εικόνα μιας αρχής που δεν ξέρει τίποτε, έγγραφα κινούνται ή και χάνονται μόνα τους, αυτοβούλως κινούνται υπηρεσίες και πλείστα όσα ακόμη….
Το δεύτερο και ειλικρινά δεν ξέρω αν είναι και σοβαρότερο είναι η τραγική μοναξιά της Δημάρχου επί σχεδόν 3,5 ώρες στη συνεδρίαση. Μοναξιά ή “καταδίκη” σε διακριτική αλλά τόσο ευδιάκριτη “απομόνωση” από τα έμμισθα στελέχη – αντιδημάρχους της διοίκησής της.Επί σχεδόν 4 ώρες σφυροκόπημα, ούτε ένας (αριθμός 1) από όσους η ίδια διόρισε και ελέω της ιδίας είναι αντιδήμαρχοι, δεν ένιωσε την πολιτική ανάγκη να πάρει το λόγο, να τοποθετηθεί, να στηρίξει, να πάρει θέση, παριστάνοντας τις κεφαλές ταινίας βωβού κινηματογράφου.Όσοι επέλεξαν να μείνουν δηλαδή στην αίθουσα, γιατί υπήρξαν και οι άλλοι, που είτε δεν ήρθαν καν είτε επέλεξαν να φύγουν μεσούσης της θύελλας από την αίθουσα αντί να τοποθετηθούν.
Ήταν κάτι σαν τη μοναξιά του σχοινοβάτη για την κα Δήμαρχο, που προσπαθούσε ολομόναχη να αντιπαρατεθεί στην καταιγίδα ερωτήσεων, μοναξιά στην οποία την “καταδίκασε” η επιδεικτική αφωνία των άμεσων συνεργατών της στη διοίκηση.Άλλο να το διαβάζεις εδώ και άλλο να το βλέπεις ζωντανά. Άγριο πράγμα στα όρια της πολιτικής δειλίας
