Στην πολιτική επιβιώνει αυτός που θα μετρήσει νίκες περισσότερες από τις ήττες. Η Μαρία Καρυστιανού υπέστη την πρώτη ήττα, με την αποπομπή της από την προεδρία του συλλόγου που ίδρυσε η ίδια.
Είναι μία επώδυνη ήττα. Πρώτον, επειδή αποδείχθηκε ότι δεν την εμπιστεύονται οι αρχικοί συνοδοιπόροι της. Πώς θα απευθυνθεί στην κοινωνία όταν η επιλογή της απορρίπτεται από ανθρώπους που βρέθηκαν, μαζί της, στην ίδια τραγική θέση; Και δεύτερον επειδή η κοινή γνώμη διαπίστωσε ότι ο σύλλογος δεν καλύπτει το σύνολο των οικογενειών.
Ωστόσο από την άλλη πλευρά, η ανακοίνωση που εξεδόθη από την ίδια, έγινε δεκτή με θέρμη από τους ακόλουθους της στην κοινωνική δικτύωση. Πολλοί εξ αυτών εκτιμούν ότι η κυρία Καρυστιανού δέχεται αήθη πόλεμο, συγγενείς θυμάτων συναλλάσσονται με την κυβέρνηση και άλλα σχετικά. Βέβαια λησμονούν ότι αυτή τη στιγμή το εγχείρημα απειλεί περισσότερο την αντιπολίτευση και λιγότερο την κυβέρνηση, αλλά πρόκειται για λεπτομέρειες που δεν είναι διακριτές από το μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης.
Καθώς, λοιπόν, η Μαρία Καρυστιανού βάζει τα πόδια της στο Ρουβίκωνα, ο δρόμος που θα ακολουθήσει διατρέχει ορισμένα σημαντικά σημεία του νέου πολιτικού τοπίου. Θα έχετε παρατηρήσει ότι, με εξαίρεση τη ΝΔ, τα κόμματα που ξεχωρίζουν, τα τελευταία χρόνια, για τις επιδόσεις τους, είναι προσωποπαγή και εκπέμπουν από τη συχνότητα της διαμαρτυρίας-Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Λατινοπούλου. Αυτό συμβαίνει επειδή η κοινωνία δεν σκέφτεται πια πολιτικά, αλλά συναισθηματικά. Αναπόφευκτα η πολιτική δεν διαχειρίζεται ιδέες, αλλά αγανάκτηση.
Συνεπώς η Μαρία Καρυστιανού, παρά τα πολλά λευκά τετράγωνα στο σταυρόλεξο της, τις ανεπάρκειες και τις ελλείψεις, έχει τον καιρό με τη μέρος της της. Και ας την εγκαλούν για την απουσία συγκροτημένου προγραμματικού λόγου. Δεν της χρειάζεται. Αν παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις, αυτομάτως θα υιοθετήσει ιδεολογικό στίγμα. Είναι το τελευταίο που θα ήθελαν οι οπαδοί της. Τους αρκεί το συναίσθημα της οργής και ορμή της διαμαρτυρίας.
Υπάρχουν τρία σενάρια για το πολιτικό μέλλον της Καρυστιανού.
Το πρώτο, είναι αυτό που φαίνεται κυρίαρχο στη συγκεκριμένη στιγμή. Να φουσκώσει τα πανιά της με διαμαρτυρία και να βρεθεί εκεί που προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις. Στη δεύτερη θέση. Αξιωματική αντιπολίτευση. Λογικά εκεί βρίσκεται η οροφή. Διότι για να κάνεις το επόμενο βήμα, εκείνο που οδηγεί στο Μαξίμου, χρειάζεσαι προγραμματικό πλαίσιο, στελέχη κλπ. Δεν αρκεί η συμπαθητική φιγούρα σου. Πρέπει να μας δείξεις και ποιους θα κάνεις υπουργούς.
Το δεύτερο σενάριο είναι το άσχημο. Οι κάλπες αργούν να στηθούν και το εγχείρημα αρχίζει να ξεφτίζει ως γραφικό καθώς οι πολιτικοί αντίπαλοι θα αναδεικνύουν τις ελλείψεις του. Αν μάλιστα οι συγγενείς συνεχίσουν να καταφέρονται κατά της προέδρου και η ίδια μονότονα επαναλαμβάνει ότι δέχεται πόλεμο, το ακροατήριο θα κουραστεί. Μη ξεχνάμε ότι όταν κάποιος μπαίνει στο παραβάν για να ψηφίσει, συναντά και τις δεύτερες ιδέες που τον καλούν σε εκλογίκευση.
Και το τρίτο σενάριο βρίσκεται κάπου στη μέση. Το κόμμα μπαίνει στη Βουλή ως μία μικρομεσαία αντιπολιτευτική φωνή που, λογικά, θα σβήσει λόγω απειρίας και ασθμαίνουσας δυναμικής.
Να παίξουμε στοίχημα; Εγώ θα έβαζα τα λεφτά μου στο τρίτο σενάριο μόνο και μόνο επειδή το συναίσθημα, όσο ισχυρό και αν είναι, κάποτε ξεθυμαίνει. Και, εντάξει, η κυβέρνηση θα κάνει ό,τι μπορεί για να αναδείξει τη Μαρία Καρυστιανού σε βασικό της αντίπαλο, αλλά το ερώτημα είναι αν μπορεί και η ίδια να σταθεί εκεί που φυσάει πολύ.
