Η αλήθεια είναι μία. Τρέχει και δε φτάνει. Και αντικειμενικά μιλώντας, δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν παράγει ή τουλάχιστον πως προσπαθεί. Παρά τις αντίξοες συνθήκες που έχει να αντιμετωπίσει, το αποτέλεσμα υπάρχει – μετρήσιμο, απτό, και κυρίως σε μια περίοδο που τα εύκολα λόγια περισσεύουν και η πράξη σπανίζει.
Κι όμως… κάτι λείπει. Ή, για να το θέσουμε αλλιώς, κάποιος λείπει. Εκείνος που παλαιότερα έβγαινε μπροστά. Που δεν δίσταζε να βάλει πλάτη σε δύσκολες συγκυρίες.
Σήμερα; Αποστασιοποίηση. Όχι τόσο από τις εμφανίσεις – αν και αυτές έχουν περιοριστεί εμφανώς – αλλά κυρίως από τις καταστάσεις. Από εκείνα τα σημεία καμπής όπου το “παρών” είχε σημασία. Και τώρα, η σιωπή γίνεται θόρυβος. Ξενίζει. Ερωτηματικά γεννιούνται.
Γιατί λοιπόν; Είναι στρατηγική απόφαση ή κάτι βαθύτερο; Εσωτερική φθορά, απώλεια εμπιστοσύνης ή απλώς η ανάγκη μιας παύσης και για ποιον χτυπά η καμπάνα;
Το έργο συνεχίζεται, αλλά η πολιτική απουσία του είναι πιο ηχηρή από ποτέ…
