Δέκα ημέρες μετά τη συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στη Ραφήνα, το ενδιαφέρον του κόσμου όχι μόνο δεν έχει κοπάσει, αλλά συνεχίζει να μεγαλώνει.
Η ανάρτηση – δελτίο τύπου του Δ.Α.Σ. ΑΡΑΦΗΝ για τη συναυλία ξεπέρασε τα 1.000 likes, ενώ το βίντεο από το συγκλονιστικό φινάλε της βραδιάς συνεχίζει να συγκεντρώνει χιλιάδες προβολές, ταξιδεύοντας από προφίλ σε προφίλ και από κινητό σε κινητό.
Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση.
Γιατί το βίντεο δεν καταγράφει απλώς το τέλος μιας συναυλίας. Καταγράφει μια αυθεντική στιγμή. Ο Γιάννης Χαρούλης, χωρίς μουσική συνοδεία, τραγουδά α καπέλα το «Ξενύχτησα στην πόρτα σου…». Χιλιάδες άνθρωποι συνεχίζουν μαζί του, η φωνή του κοινού γίνεται μία με τη δική του και, λίγο αργότερα, ο καλλιτέχνης χαιρετά και αποχωρεί από τη σκηνή μέσα σε μια ατμόσφαιρα που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις.
Δεν είναι ένα βίντεο που έγινε δημοφιλές επειδή το ευνόησαν οι αλγόριθμοι. Είναι ένα βίντεο που ο κόσμος επέλεξε να ξαναδεί, να μοιραστεί και να κρατήσει. Γιατί αποτύπωσε μια στιγμή που δεν σκηνοθετήθηκε. Μια στιγμή που όσοι βρέθηκαν εκεί δύσκολα θα ξεχάσουν.
Η επιτυχία αυτή έχει όμως και μια δεύτερη ανάγνωση. Τα τελευταία τρία χρόνια ορισμένοι γνωστοί, αγνώστοι, ρωτούν κρυφά ή φανερά για τις σπουδαίες πολιτιστικές δράσεις του Δ.Α.Σ. ΑΡΑΦΗΝ. Αμφισβητήσεις, ειρωνείες και το γνωστό ερώτημα που επανέρχεται σχεδόν μετά από κάθε μεγάλη διοργάνωση: «Τι κέρδισε ο Δήμος από όλα αυτά;».
Η απάντηση, όμως, δεν χρειάζεται να δοθεί από τον σύλλογο. Τη δίνει ο ίδιος ο κόσμος. Τη δίνουν οι χιλιάδες άνθρωποι που βρέθηκαν σε αυτή τη συναυλία, όπως και σε όλες τις προηγούμενες. Τη δίνουν όσοι συνεχίζουν, δέκα ημέρες μετά, να βλέπουν και να μοιράζονται το βίντεο. Τη δίνουν τα εκατοντάδες σχόλια ανθρώπων που μιλούν για μια βραδιά που θα θυμούνται για χρόνια.
Τι κέρδισε, λοιπόν, η Ραφήνα;
Κέρδισε εξωστρέφεια. Κέρδισε προβολή. Κέρδισε επισκέπτες. Κέρδισε μια εικόνα που ταξίδεψε πολύ πέρα από τα όρια της πόλης. Κέρδισε ανθρώπους που έφυγαν έχοντας να πουν μια καλή κουβέντα για τον τόπο. Και, κυρίως, κέρδισε μια πολιτιστική ταυτότητα που δεν χτίζεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά απαιτεί συνέπεια, επιμονή και συνεχή προσπάθεια.
Αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική απάντηση σε όσους εξακολουθούν να αναρωτιούνται ποια είναι η αξία του πολιτισμού και αντίστοιχων αυτόδιοργανώσεων για μια τοπική κοινωνία.
Γιατί ορισμένα πράγματα δεν μετριούνται μόνο σε αριθμούς. Μετριούνται στις στιγμές που μένουν. Και αυτή η βραδιά, όπως φαίνεται, θα μείνει για πολύ ακόμη, όπως έχουν μείνει και όλες οι προηγούμενες!
