Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να λέμε ένα απλό «ώπα».
Όχι γιατί ξαφνικά γίναμε αριστεροί, δεξιοί ή οτιδήποτε άλλο.
Αλλά γιατί κάποια πράγματα έχουν μια σειρά στη ζωή.
Όταν σκοτώνονται παιδιά σε βομβαρδισμούς, η πρώτη κουβέντα δεν μπορεί να είναι αν κάποιος συμπαθεί ή δεν συμπαθεί τους μουλάδες, τους Αμερικάνους, τους Ρώσους ή τον Μαρξ.
Η πρώτη κουβέντα είναι ότι σκοτώνονται παιδιά.
Η πολιτική μπορεί να έρθει μετά.
Η ιδεολογία μπορεί να έρθει μετά.
Ο καβγάς στο Facebook μπορεί να έρθει μετά.
Αλλά αν η πρώτη μας αντίδραση μπροστά στον θάνατο είναι να ψάξουμε σε ποια πλευρά ανήκει το πτώμα, τότε έχουμε χάσει κάτι πιο σημαντικό από τη συζήτηση.
Έχουμε χάσει την κοινή λογική.
Γιατί πριν από αριστερούς, δεξιούς, πιστούς, άπιστους, μουλάδες ή φιλελεύθερους, υπάρχει κάτι πιο απλό: η ανθρώπινη ζωή.
Και εκεί, κανονικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία παράταξη.
