Οι Τούρκοι παίρνουν F-35, στέλνουν S-400 στη Συρία, γίνονται μεσολαβητές μεταξύ Ισραήλ–Συρίας – κι εμείς απλώς παρακολουθούμε
Μια νέα γεωπολιτική συμφωνία-μαμούθ διαμορφώνεται στην περιοχή μας, με πρωτεργάτη τον Ντόναλντ Τραμπ και στόχο μια επίπλαστη “σταθερότητα” στη Μέση Ανατολή. Οι πρωταγωνιστές είναι σαφείς. Τουρκία, Ισραήλ, Συρία, ΗΠΑ. Και η Ελλάδα; Παρακολουθεί παγωμένη – ίσως και υπνωτισμένη – ενώ τα τετελεσμένα πολλαπλασιάζονται και οι ισορροπίες γέρνουν επικίνδυνα.
F‑35 στην Τουρκία – Στρατηγική ανατροπή με ελληνική ανοχή
Με μια μονοκοντυλιά, η αμερικανική διοίκηση επιχειρεί να ξαναβάλει την Τουρκία στο πρόγραμμα των F‑35, κάτι που μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούσαμε “τελειωμένο”. Το εμπάργκο του 2019, εξαιτίας της αγοράς των ρωσικών S‑400, φαίνεται πλέον διαπραγματεύσιμο. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Άγκυρα δηλώνει ανοιχτά πως «το Κογκρέσο πρέπει να επανεξετάσει το ζήτημα» και πως «ήρθε η ώρα να το αφήσουμε πίσω μας».
Κι εμείς; Αρκούμαστε να “συνεργαζόμαστε” με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για να καθυστερήσει η απόφαση — αλλά όλοι γνωρίζουν ότι η επιστροφή της Άγκυρας στο πρόγραμμα είναι απλώς θέμα χρόνου.
Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: η ελληνική αεροπορική υπεροχή τελειώνει εδώ.
Οι S‑400 “ξεφορτώνονται” στη Συρία – Η ρωσική ισχύς πιο κοντά μας από ποτέ
Η Τουρκία βρίσκει τρόπο να απεγκλωβιστεί από το πρόβλημα των S‑400 χωρίς πολιτικό κόστος. Αντί να παραδεχτεί την αποτυχία της επιλογής, σχεδιάζει να τους “εξάγει” στη Συρία, εμφανιζόμενη ως χορηγός στρατιωτικής ισχύος προς το καθεστώς al-Sharaa. Το όφελος για την Άγκυρα διπλό: βγαίνει από το καθεστώς κυρώσεων και ταυτόχρονα ενισχύει τη σφαίρα επιρροής της στον άξονα Συρίας–Ρωσίας.
Το γεγονός ότι τα ρωσικά αυτά συστήματα θα βρίσκονται μια ανάσα από τα ελληνικά σύνορα δεν φαίνεται να ανησυχεί κανέναν στην Αθήνα.
Ο “ειρηνοποιός” Ερντογάν – Ο νέος παίκτης στην εξομάλυνση Ισραήλ–Συρίας
Ο Ερντογάν, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, εμφανίζεται ως διαμεσολαβητής μεταξύ Ισραήλ και Συρίας, επιχειρώντας να φέρει το καθεστώς της Δαμασκού στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Αν το πετύχει, θα μιλάμε για διπλωματικό άλμα ιστορικών διαστάσεων για την Τουρκία.
Να θυμίσουμε ότι μόλις το 2020, η Άγκυρα κατακεραύνωνε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν για την εξομάλυνση με το Ισραήλ. Σήμερα όμως, ετοιμάζεται να “πουλήσει” στο εσωτερικό της την ίδια πολιτική, με περιτύλιγμα την “παλαιστινιακή ευαισθησία” και τον ρόλο “συγκολλητικής δύναμης” στη Μέση Ανατολή.
Πίσω από όλα αυτά, όμως, διαφαίνεται μια ψυχρή στρατηγική συμφερόντων – και ο μόνος που μένει εκτός είναι η Ελλάδα.
Η Ελλάδα απλώς πληρώνει – Χωρίς όφελος, χωρίς ρόλο
Η ελληνική εξωτερική πολιτική μοιάζει να έχει μπει στον “αυτόματο πιλότο”. Ενώ όλα γύρω μας αλλάζουν, εμείς συνεχίζουμε να επενδύουμε στο “φιλοδυτικό αφήγημα”, χωρίς να ζητάμε τίποτα, χωρίς να διαπραγματευόμαστε τίποτα. Και στο τέλος, χωρίς να παίρνουμε τίποτα.
Το αποτέλεσμα;
– Η Τουρκία παίρνει F‑35 και καθαρίζει το ζήτημα των S‑400.
– Ενισχύει τη διπλωματική της ισχύ ως γέφυρα μεταξύ Ισραήλ και Συρίας.
– Το Ισραήλ βρίσκει νέα “στρατηγικά στηρίγματα”.
– Η Συρία ενισχύεται στρατιωτικά και εντάσσεται στα δυτικά σχήματα.
– Οι ΗΠΑ κλείνουν μια κρίσιμη εκκρεμότητα πριν τις εκλογές.
Και η Ελλάδα;
Μετά βίας καταφέρνει να εκφράσει “ανησυχία”, ενώ χτίζεται ένα γεωπολιτικό μέτωπο που τη φέρνει σε θέση αδυναμίας, απομόνωσης και γεωστρατηγικής απαξίωσης.
Η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να παρακολουθεί αδρανής. Το σχέδιο Τραμπ, όσο κι αν φαίνεται “μακρινό”, υλοποιείται βήμα-βήμα. Και το κυρίαρχο δίδαγμα είναι πως κανείς δεν πρόκειται να υπερασπιστεί τα ελληνικά συμφέροντα, αν δεν το κάνει η ίδια η Ελλάδα.
Η αεροπορική ισορροπία στο Αιγαίο απειλείται ευθέως. Η στρατηγική μας θέση αποδυναμώνεται. Οι συμμαχίες μας δεν αποδίδουν απτά ανταλλάγματα.
Ο χρόνος της απάθειας τελείωσε. Η χώρα χρειάζεται διεκδικητική, τολμηρή και πολυεπίπεδη εξωτερική πολιτική, αλλιώς θα δει – για άλλη μια φορά – τους γείτονες να θριαμβεύουν με δικά μας κόστη.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
