Με πρωταγωνιστές τον Πινέζα, τον Οδοιπόρο και την αλήθεια που έρχεται…
Σε έναν τόπο που κανείς δεν είναι αθώος, αλλά όλοι παριστάνουν τους σωτήρες, ανεβαίνει καθημερινά μια νέα παράσταση. Όχι σε κάποια σκηνή, αλλά στο δημόσιο λόγο. Όχι με εισιτήριο, αλλά με τίμημα — για όλους.
Στη Δημοτοχώρα, όπως θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το φανταστικό (;) βασίλειο της τοπικής αυτοπροβολής, πρωταγωνιστεί ένα δίδυμο με έντονη σκηνική παρουσία αλλά θολό θεσμικό αποτύπωμα. Ο ένας είναι γνωστός και μη εξαιρετέος ως ο Πινέζας. Ένας άνθρωπος που έχει σηκώσει έναν χάρτη στον αέρα και βάζει πινέζες εκεί που οι άλλοι βλέπουν κοινόχρηστο, δημόσιο ή δημοτικό χώρο. Πιστεύει ότι το να χαρτογραφείς με στυλ είναι πολιτική πράξη.
Ο δεύτερος είναι ο Οδοιπόρος. Περιφέρεται με μια έκφραση βαριά, σαν να έχει μόλις επιστρέψει από εθνική αποστολή, αλλά στην πραγματικότητα μόλις έχει ανεβάσει το τρίτο story της ημέρας. Δεν έχει διακριτό ρόλο, αλλά έχει άποψη για όλα. Και κυρίως για όλους. Όταν δεν συμφωνεί με κάτι, συνήθως φταίει το σύστημα. Ή το μικρόφωνο. Ή ο φακός.
Η σύμπραξή τους είναι άτυπη αλλά θορυβώδης. Ένα είδος τοπικού Muppet Show, χωρίς το χιούμορ αλλά με την ίδια έλλειψη αυτογνωσίας. Γράφουν, μιλούν, ανεβάζουν βίντεο, φωτογραφίες, αναλύσεις. Πότε για πανηγύρια. Πότε για παρανομίες. Πότε απλώς για να υπάρχει λόγος να φανούν.
Η θεματολογία δεν έχει σημασία. Το ζητούμενο είναι η προβολή. Και όσο τα φώτα ανάβουν, τόσο πιο σίγουροι νιώθουν πως παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακόμα κι αν δεν τους βλέπει πια κανείς.
Η σκηνοθεσία, λένε, γίνεται από τον ίδιο τον καθρέφτη — αυτόν που δείχνει ό,τι θέλεις να δεις. Το σενάριο αλλάζει κάθε μέρα, αλλά έχει πάντα το ίδιο μοτίβο… κάποιον που “φταίει”, κάποιον που “απειλεί”, κάποιον που “πρέπει να αποκαλυφθεί”.
Η παράσταση συνεχίζεται. Ίσως επειδή κανείς δεν είχε το θάρρος να τραβήξει την κουρτίνα.
Η συνέχεια; Θα είναι εντυπωσιακή.
Γιατί κάποια στιγμή θα χρειαστεί να ξεπλυθούν πολλά. Και να ειπωθούν ακόμα περισσότερα.
Μείνετε συντονισμένοι.
