Η ζωή συχνά μοιάζει με κατσαρόλα που κοχλάζει. Άλλος ρίχνει αλάτι, άλλος ζάχαρη, κι εμείς δοκιμάζουμε ένα φαγητό που καμιά φορά ούτε οι μάγειρες δεν ξέρουν τι έχει μέσα. Έτσι και η πολιτική. Όλοι ανακατεύουν, κανείς δεν φταίει, και το αποτέλεσμα συχνά… καίγεται.
Ας δούμε μερικές κλασικές «συνταγές» που σερβίρονται καθημερινά:
-
Η Σούπα των Υποσχέσεων: Βράζει χρόνια. Όταν ανοίξεις το καπάκι, μυρίζει ωραία, αλλά μέσα έχει μόνο ζεστό νερό και φύλλα δάφνης.
-
Το Γλυκό της Προθεσμίας: Ψήνεται «σε λίγες μέρες». Τελικά τρως μόνο τη μυρωδιά, γιατί η τούρτα μένει για πάντα στον φούρνο.
-
Το Κοκτέιλ της Εικόνας: Δύο δόσεις selfie, τρεις φέτες κορδέλα, λίγος καπνός από φωτορυθμικά. Σερβίρεται πάντα με hashtag και μπόλικα likes.
-
Η Σαλάτα των Συμφωνιών: Ο «ναι σε όλους» ανακατεύει μαρούλια με πατάτες, φέτα με καρπούζι. Το αποτέλεσμα; Όλοι μπερδεμένοι, κανείς χορτάτος.
Κι εμείς, οι πολίτες, καθόμαστε στο τραπέζι σαν πελάτες σε ταβέρνα. Ρωτάμε «παιδιά, πότε έρχεται το φαγητό;». Κι αυτοί απαντούν «σύντομα, κρατήστε ψωμί».
Αλλά η πιο σκληρή αλήθεια είναι αυτή, το μόνο που δουλεύει ρολόι είναι τα εγκαίνια. Ο Άρχοντας των Κορδελών δεν σταματά ποτέ. Κόβει για πλατείες, κόβει για φανάρια, κόβει για να δείξει ότι κόβει. Αν δεν βρει έργο, κόβει κορδέλα στο παρτέρι της γειτόνισσας.
Εδώ είναι που χρειάζεται το μπλέντερ. Όχι για να τα διαλύσουμε όλα, αλλά για να φανεί ποιος έχει ουσία και ποιος έχει μόνο αφρό. Γιατί όταν χτυπάς στο δυνατό, το ψεύτικο εξαφανίζεται κι ό,τι μένει στο τέλος είναι το πραγματικό υλικό.
Κι αν αναρωτιέσαι «μα καλά, όλοι ίδιοι είναι;», η απάντηση είναι απλή. Στο μπλέντερ φαίνεται. Άλλος δίνει γεύση, άλλος μόνο φούσκες. Το πρόβλημα είναι ότι μέχρι να καταλάβουμε ποιος είναι ποιος, έχουμε ήδη φάει το μισό πιάτο.
Οπότε, ας γελάμε. Ας τους αφήσουμε να ανακατεύουν. Αλλά να θυμόμαστε πάντα. Άλλο το μαγείρεμα, άλλο το μαγείρεμα για εντυπώσεις. Κι όταν η σάλτσα πήξει πολύ, τότε μυρίζει… πολιτική.
