Αν σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν «παραπλανημένοι» ψηφοφόροι, δεν θα τους αποτρέψουμε με την απαγόρευση στον Κασιδιάρη. Θα βρουν άλλους Κασιδιάρηδες. Η απαγόρευση μπορεί να αφήσει τον Κασιδιάρη τώρα έξω από τη Βουλή, αλλά να λειτουργήσει συσπειρωτικά για το μαύρο σινάφι του.
Πριν από σχεδόν εφτά χρόνια, όταν εκδόθηκε η καταδικαστική απόφαση για τη Χρυσή Αυγή, εκατομμύρια άνθρωποι αισθάνθηκαν ανακούφιση.
Όμως, η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί -και να αντιμετωπίζει τους εχθρούς της εσαεί- μόνο με απαγορεύσεις.
Ο Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε χτες και σκοπεύει να επανέλθει στην πολιτική ζωή. Υπάρχει διχογνωμία για τον αν μπορεί και πώς. Η κρατούσα άποψη είναι ότι δεν μπορεί μέχρι το 2033 που λήγει η ποινή του(αποφυλακίστηκε πρόωρα διότι εργαζόταν στη φυλακή και ο χρόνος μετράει διπλά). Έτσι, στις επόμενες εκλογές πιθανότατα δεν θα είναι αρχηγός κόμματος ούτε θα μετέχει σε κόμμα με υποκρυπτόμενη η ηγεσία(τη δική του), όπως έγινε με τους Σπαρτιάτες και εξέπεσαν οι βουλευτές τους. Πιθανότατα θα είναι ανεξάρτητος υποψήφιος, αλλά θα είναι σχεδόν αδύνατη η εκλογή του, διότι θα χρειάζεται το 3% του εκλογικού σώματος, δηλαδή πάνω από 150.000 ψήφους σε μια περιφέρεια.
Αυτά είναι τα νομικά εμπόδια, στα οποία συμφωνούν οι συνταγματολόγοι. Αλλά το θέμα δεν είναι (μόνο) νομικό.
Το ελληνικό Σύνταγμα δεν απαγορεύει την ίδρυση κομμάτων από οποιονδήποτε, δηλαδή και από φασίστες. Απαγορεύει την εκλογή τους εφόσον έχει προηγηθεί «αμετάκλητη ποινική καταδίκη για ορισμένα εγκλήματα»(περίπτωση Κασιδιάρη).
Δεν ήταν η πρώτη το 2012 φορά που ακραία κόμματα πήραν μέρος στις εκλογές. Το 1977 η φιλοχουντική Εθνική Παράταξις πήρε 350.000 ψήφους(σχεδόν 7%) και εξέλεξε πέντε βουλευτές. Τη διέλυσε λίγα χρόνια αργότερα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποσπώντας της βουλευτής στη ΝΔ.
Τότε δεν χρειάζονταν νομοθετικές απαγορεύσεις, το αντιχουντικό αίσθημα ήταν πανίσχυρο.
Θυμίζουμε, επίσης, ότι τα τελευταία χρόνια, μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και έως πρόσφατα, προβεβλημένα πολιτικά πρόσωπα έχουν πει δημοσίως ανατριχιαστικά πράγμα. Ο Θάνος Πλεύρης, όταν διακονούσε το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη δεν έλεγε πολύ διαφορετικά από τους χρυσαυγίτες. Για παράδειγμα , έλεγε ότι πρέπει να σκοτώνουμε τους μετανάστες στα σύνορα. Μετά έγινε σαμαρικός δεξιός και σήμερα είναι «κεντρώος»(του Μητσοτάκη) υπουργός.
Και ας μην πάμε τόσο παλιά. Σημερινός αρχηγός κόμματος(Βελόπουλος) λέει ότι πρέπει να βουλιάζουμε τις βάρκες με τους μετανάστες.
Όμως, οι προτροπές προς διάπραξη εγκλημάτων περνάνε έτσι. Ακόμα και ο αυστηρός αντιρατσιστικός νόμος τελεί εν υπνώσει.
Ως ένα βαθμό δικαιολογημένα. Διότι η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί με απαγορεύσεις. Διότι δεν είναι βέβαιο αν οι απαγορεύσεις αδυνατίζουν ή φουσκώνουν αυτούς του τύπους.
Το ερώτημα, λοιπόν, σήμερα είναι αν οι Κασιδιάρηδες θα εμποδιστούν μόνο με νομοθετικές απαγορεύσεις. Ή αν αυτές οι απαγορεύσεις θα τους περιβάλλουν με το φωτοστέφανο του «διωκόμενου», που φοβούνται οι «διώκτες» τους, αν θα τους «ηρωοποιήσουν».
Οι Κασιδιάρηδες φούσκωσαν σε μια εποχή που η κρίση έσπρωξε χιλιάδες ανθρώπους στην αγκαλιά τους. Έβαλαν το χεράκι τους και(όχι λίγα) μέσα ενημέρωσης, που τους έδιναν άπλετο χρόνο, τους αντιμετώπιζαν με τη λογική του λάιφ στάιλ και πρόβαλαν το «κοινωνικό» τους έργο(οι γιαγιάδες στα ΑΤΜ).
Αν σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοιοι «παραπλανημένοι» ψηφοφόροι, δεν θα τους αποτρέψουμε με την απαγόρευση στον Κασιδιάρη. Θα βρουν άλλους Κασιδιάρηδες. Η απαγόρευση μπορεί να αφήσει τον Κασιδιάρη τώρα έξω από τη Βουλή, αλλά να λειτουργήσει συσπειρωτικά για το μαύρο σινάφι του.
Εν κατακλείδι, το μαύρο το πολεμάς, δεν το απαγορεύεις. Γιατί οι απαγορεύσεις μπορεί να το κάνουν «μόδα» κι εκεί που το αγόραζαν ένας-δύο να το αγοράσουν δέκα.
Πρέπει να συνυπολογίσουμε και αυτό που έχει πει ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουέιν: «Ο Αδάμ δεν θέλησε το μήλο για το μήλο, το θέλησε επειδή ήταν απαγορευμένο»…
