Υπάρχουν τόποι που γεννήθηκαν για να κοιτούν τη θάλασσα. Η Ραφήνα είναι ένας από αυτούς.
Το λιμάνι της δεν ήταν ποτέ μόνο ένας χώρος άφιξης και αναχώρησης. Ήταν το σημείο όπου η πόλη συναντούσε το Αιγαίο. Εκεί όπου οι άνθρωποι αποχαιρετούσαν αγαπημένους, περίμεναν με ανυπομονησία ένα καράβι ή απλώς στέκονταν για λίγα λεπτά να χαζέψουν τον ορίζοντα.
Με τα χρόνια, όμως, κάτι άλλαξε.
Το λιμάνι μεγάλωσε. Η κίνηση αυξήθηκε. Οι ανάγκες της ακτοπλοΐας έγιναν μεγαλύτερες. Και μαζί τους μεγάλωσε και η ευθύνη όλων μας να αναζητήσουμε μια νέα ισορροπία.
Γιατί το λιμάνι δεν είναι ο αντίπαλος της πόλης.
Ούτε οι άνθρωποι που εργάζονται καθημερινά σε αυτό.
Είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας. Είναι άνθρωποι που μοχθούν, ταξιδεύουν, εξυπηρετούν χιλιάδες επιβάτες και κρατούν ζωντανή μια από τις σημαντικότερες πύλες της χώρας.
Ακριβώς γι’ αυτό, αξίζει έναν σχεδιασμό που θα υπηρετεί και εκείνους και την πόλη.
Η σημερινή πραγματικότητα μάς έδειξε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Ίσως, λοιπόν, ήρθε η στιγμή να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση, χωρίς φωνές και χωρίς αντιπαραθέσεις, για το πώς μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα ολόκληρο το λιμενικό σύστημα της Ανατολικής Αττικής.
Όχι γιατί περισσεύει κάποιο λιμάνι.
Αλλά γιατί καμία πόλη δεν πρέπει να χάνει την ανάσα της.
Η Ραφήνα χρειάζεται καλύτερες υποδομές. Χρειάζεται χώρους στάθμευσης, ασφαλείς προσβάσεις, κυκλοφοριακό σχεδιασμό και λύσεις που θα ακολουθούν τις πραγματικές ανάγκες του σήμερα και του αύριο.
Οι μεγάλες πόλεις δεν προοδεύουν όταν επιλέγουν ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην ποιότητα ζωής.
Προοδεύουν όταν καταφέρνουν να τα συνδυάσουν.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πραγματικό στοίχημα της Ραφήνας.
Να συνεχίσει να είναι ένα σπουδαίο λιμάνι.
Χωρίς να πάψει ποτέ να είναι μια όμορφη πόλη δίπλα στη θάλασσα.
