Έχει ξεφύγει το θέμα από τους συγγενείς, πλέον αφορά όλους, έχει γίνει παγκόσμιο θέμα, τόνισε ο πατέρας του 26χρονου Δημήτρη, θύματος της τραγωδίας στα Τέμπη, Παύλος Ασλανίδης.
Όπως είπε ο κ. Ασλανίδης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, «αυτό που έγινε στα Τέμπη ήταν από τις κυβερνήσεις 30 και πλέον χρόνων. Δεν τους ενδιέφερε για το ξεχαρβαλωμένο σύστημα που υπήρχε».
Συμπλήρωσε ότι «οι υδρογονάνθρακες τραβήξανε το οξυγόνο. Αέρας υπήρχε αλλά όχι οξυγόνο γι’ αυτό 3 λεπτά μετά τα παιδιά μας χάσανε τη ζωή τους».
«Μακάρι να ήταν τα παιδιά μου εδώ και εγώ εκεί που βρίσκονται εκείνες»
Στο ίδιο μέσο μίλησε και ο πατέρας που έχασε τις δύο κόρες και μία ανιψιά στο δυστύχημα των Τεμπών, Νίκος Πλακιάς.
Ο κ. Πλακιάς επισήμανε ότι «δεν υπάρχει δικαίωση για έναν πατέρα που έχει χάσει τα παιδιά του» λέγοντας ότι «οι υπεύθυνοι πρέπει να μπουν φυλακή».
Σχετικά με τυχόν ευθύνες πολιτικών προσώπων, ο κ. Πλακιάς ανέφερε ότι «οι πολιτικοί εκλέγονται από τη δική μας ψήφο, όποιος είναι υπεύθυνος πρέπει να παραιτηθεί και να δικαστεί».
Καταληκτικά πρόσθεσε πως «μακάρι να ήταν τα παιδιά μου εδώ και εγώ εκεί που βρίσκονται εκείνες. Είμαι σίγουρος ότι τα κορίτσια μου θα έκαναν το ίδιο».
Η Αναστασία Πλακιά μιλώντας εξίσου στον ΑΝΤ1 σχετικά με τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη που έγιναν χθες σε όλη την Ελλάδα και σε πολλά μέρη του εξωτερικού.
«Δύο χρόνια ζητάμε δικαίωση. Είναι δυνατόν 2 χρόνια μετά να ζητάμε ακόμα δικαίωση;» αναρωτήθηκε η Αναστασία και ανέφερε στον χαμό των 3 κοριτσιών ότι «ήταν και οι 3 αδερφές μου. Είχαμε μόνο 3 χρόνια διαφορά. Μαζί κάναμε όνειρα».
Ανέφερε ακόμη πως «έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές και εγώ τρένο. Πλέον δεν πρόκειται να ξαναμπώ σε τρένο στην Ελλάδα και φωνάζουμε να μην το χρησιμοποιούν καν επειδή δεν υπάρχουν οι δομές για τρένα».
Εξήγησε σχετικά με το γεγονός ότι μίλησε δημόσια στη συγκέντρωση στην Κέρκυρα ότι ένιωσε την ανάγκη να το κάνει όταν είδε τόσο κόσμο να έχει έρθει για να τιμήσει τα συγγενικά της πρόσωπα που χάθηκαν. Όπως είπε, «τόσο καιρό δεν μιλούσα γιατί δεν ήμουν έτοιμη. Χθες βρήκα τη δύναμη γιατί είδα ανθρώπους με μάτια βουρκωμένα. Πώς μπορώ να μη ευχαριστήσω τους ανθρώπους που ήρθαν να τιμήσουν τις αδερφές μου».
