Στη ζωή σου πρέπει να κάνεις γωνίες. Να στρίψεις. Να κόψεις. Να αλλάξεις κατεύθυνση με θόρυβο. Όχι να γυρνάς γύρω-γύρω σαν τις καρέκλες στο παιδικό παιχνίδι. Οι κύκλοι είναι για όσους δεν έχουν στόχο. Για όσους ζαλίζονται και λένε πως προχωρούν. Δεν πας μπροστά με κύκλους. Πας με αποφάσεις. Πας με σύγκρουση.
Κάποια στιγμή, πρέπει να πεις. Ποιος είσαι. Πού πας. Με ποιους είσαι. Κι όχι γενικά. Όχι με όλους. Όχι “εγώ είμαι υπέρ της αγάπης και της ενότητας”. Η ζωή δεν είναι χορωδία. Είναι μάχη χαρακτήρων. Και σ’ αυτή, αν δεν έχεις πλευρά, θα σε πατήσει η πλευρά των άλλων.
Δεν υπάρχουν πια ίσες αποστάσεις. Δεν υπάρχουν χαμηλοί τόνοι. Όσοι κρατάνε χαμηλό προφίλ, θάβονται γρήγορα. Δεν τους θυμάται κανείς. Γιατί δεν έκαναν γωνία. Δεν στρίψανε. Δεν επέλεξαν.
Η μέρα έρχεται που θα φανεί ποιος είναι ποιος. Και τότε δεν θα ρωτήσουμε “τι εννοούσες”, ούτε “γιατί δεν μίλησες”. Θα μετρήσουμε απλώς πού στάθηκες.
Και αν δεν στάθηκες μαζί μας, θα σε βρούμε απέναντι. Όχι από εκδίκηση. Από θέση.
Γιατί κάποιοι γεννήθηκαν για να στρίψουν απότομα, να αλλάξουν την πορεία, να πάνε κόντρα.
Και κάποιοι γεννήθηκαν να γυρνάνε γύρω απ’ τον εαυτό τους. Μέχρι να ζαλιστούν και να σωπάσουν.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
