Υπάρχουν συνεδριάσεις που απλώς κυλάνε και υπάρχουν και συνεδριάσεις που αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο τι πραγματικά συμβαίνει σε έναν Δήμο. Η συγκεκριμένη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Μαραθώνα ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Γιατί εδώ δεν είδαμε απλώς μια ένταση. Είδαμε ένα θέμα να μην συζητιέται ποτέ.
Ο Άρης Παπούτσης ζήτησε τον λόγο για να θέσει ένα συγκεκριμένο ζήτημα: την επαναλειτουργία αστυνομικού τμήματος στον Μαραθώνα. Όχι για να κάνει πολιτική παράσταση, αλλά για να τεθεί κάτι που αφορά άμεσα τους κατοίκους και την ασφάλεια τους. Ζήτησε να το φέρει ως κατεπείγον, να εξηγήσει γιατί, να ακουστεί και να κριθεί.
Δεν του δόθηκε καν αυτή η δυνατότητα.
Ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Μαραθώνα, δεν μπήκε καν στη διαδικασία να ακούσει αν υπάρχει λόγος. Δεν άφησε να αναπτυχθεί το επιχείρημα. Έκοψε τη συζήτηση πριν καν ξεκινήσει, επικαλούμενος διαδικασίες, προθεσμίες, τυπικότητες. Όλα αυτά που, θεωρητικά, διασφαλίζουν τη λειτουργία του συμβουλίου και πρακτικά, σε αυτή την περίπτωση, λειτούργησαν ως το τέλειο άλλοθι για να μην ανοίξει τίποτα.
Και εκεί κάπου αρχίζει η γνωστή ιστορία.
Από τη μία, η αντιπολίτευση να επιμένει: «ακούστε μας, υπάρχει θέμα».
Από την άλλη, η προεδρία να απαντά: «δεν γίνεται έτσι».
Ο Στέργιος Τσίρκας κρατά τη γραμμή της διαδικασίας, το συμβούλιο φορτίζεται, οι τόνοι ανεβαίνουν και το θέμα αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι συνεδριάζουν, εξαφανίζεται μέσα σε έναν καβγά για το αν επιτρέπεται να συζητηθεί.
Κάπου εκεί χάνεται η μπάλα.
Γιατί μπορεί, πράγματι, όλα να έγιναν «σωστά». Μπορεί ο Πρόεδρος να έχει δίκιο. Μπορεί να υπάρχουν δέκα, είκοσι, εκατό λόγοι που να στηρίζουν την άρνησή του. Μπορεί να βρει κάθε διάταξη και κάθε κανονισμό για να εξηγήσει γιατί δεν έπρεπε να ανοίξει το θέμα εκείνη τη στιγμή.
Το ερώτημα όμως είναι ένα και δεν απαντήθηκε ποτέ:
Συζητήθηκε το θέμα;
Βρέθηκε λύση;
Έφυγε έστω ένας πολίτης με την αίσθηση ότι κάτι προχώρησε;
Όχι.
Και εκεί τελειώνει όλη η «νομιμότητα».
Γιατί ο ρόλος ενός Προέδρου δεν είναι να λειτουργεί σαν θυρωρός της διαδικασίας. Είναι να λειτουργεί σαν εγγυητής ότι το συμβούλιο θα συζητήσει, θα ακούσει και θα προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις. Ότι θα βρει τρόπο, όχι λόγο για να μην βρει.
Και αυτό δεν έγινε.
Ο Παπούτσης μπορεί να ανέβασε τους τόνους. Μπορεί να πίεσε. Μπορεί να το πήγε στα άκρα. Αλλά το έκανε γιατί δεν του δόθηκε ούτε το ελάχιστο: να πει γιατί φέρνει το θέμα. Και όταν δεν ακούγεσαι, φωνάζεις. Αυτό δεν είναι πολιτική επιλογή. Είναι αντίδραση.
Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο. Η ένταση ξέφυγε, η αντιπολίτευση αποχώρησε και το Δημοτικό Συμβούλιο έμεινε να συνεχίζει χωρίς το βασικό: την πολιτική του νομιμοποίηση.
Και στο τέλος της ημέρας, μένει αυτό που ενοχλεί περισσότερο.
Όχι ο καβγάς.
Όχι οι φωνές.
Όχι οι αποχωρήσεις.
Αλλά το γεγονός ότι ένα θέμα για την ασφάλεια των πολιτών δεν συζητήθηκε ποτέ, γιατί κάποιοι αποφάσισαν ότι η διαδικασία είναι πιο σημαντική από την ουσία.
Και αυτό, όσο κι αν καλύπτεται πίσω από κανονισμούς, δεν παύει να είναι μια βαθιά πολιτική επιλογή.
