Ο Νικολά Σαρκοζί δεν άντεξε τελικά την… έφεση. Όχι τη δικαστική, αυτήν θα την κάνει. Την έφεση προς τη φυλακή! Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας καταδικάστηκε για εγκληματική συνωμοσία με λιβυκά ευρώ να γεμίζουν τις τσέπες της προεκλογικής του εκστρατείας. Πέντε χρόνια κάθειρξη, 100.000 ευρώ πρόστιμο, και αυτή τη φορά χωρίς το κλασικό «βλέπουμε στην έφεση». Κατευθείαν εις το κελί.
Δεν είναι βέβαια ο μόνος Ευρωπαίος που δοκίμασε τα κάγκελα εκ των έσω. Ο Σανάντερ στην Κροατία πήρε εννιά χρονάκια για διαφθορά. Ο Ναστάσε στη Ρουμανία έφαγε δύο χρόνια για παράνομες χρηματοδοτήσεις. Στην Αυστρία ο Γκράσερ, ο υπουργός των Οικονομικών, πλήρωσε ακριβά το πάθος του για τις «ιδιωτικοποιήσεις με το αζημίωτο». Στην Ιταλία, ο Φορμιγκόνι μπήκε για τα καλά στο club, με μίζες και δημόσια έργα που γκρεμίστηκαν πάνω του.
Και στην Ελλάδα; Εδώ έχουμε δικό μας manual: Siemens που έγινε σήριαλ με παραγραφές και «δεν θυμάμαι». Novartis, που αντί να δούμε ποιοι τα πήραν, είδαμε ποιοι… τόλμησαν να το ψάξουν. Χρηματιστήρια που «έκαψαν» μια γενιά μικροεπενδυτών και στο τέλος το μόνο που κάηκε ήταν τα χαρτιά της δικογραφίας. Κουμπάροι, υποκλοπές, βαλίτσες με εκατομμύρια, βίλες με πισίνες που δηλώνονταν… αποθήκες. Και πάντα, μα πάντα, ένα εξιλαστήριο θύμα – ο τελευταίος τροχός της αμάξης, που βρέθηκε «εκτός γραμμής» και φόρεσε την ταμπέλα του ένοχου.
Η εικόνα του Σαρκοζί με τη βαλίτσα από την προεδρία στη φυλακή είναι μάθημα. Στη Γαλλία, στην Αυστρία, στη Ρουμανία, στην Ιταλία, η Δικαιοσύνη –με όλα τα κουσούρια της– στέλνει και τους μεγάλους να κάτσουν στο σκαμνί. Εδώ; Εδώ έχουμε το σκαμνάκι της παραλίας, για καφέ και ηλιοθεραπεία, μέχρι να ξεχαστεί το θέμα. Γιατί στη Γαλλία πέφτουν πρόεδροι. Στην Ελλάδα, το μόνο που πέφτει είναι η σκόνη… όταν σηκώνουμε το χαλάκι.
ΜΑΡΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
