Ο “μεταρρυθμιστής” του Μαραθώνα είχε υποσχεθεί κάποτε έναν δήμο πρότυπο. Έναν δήμο με “πάρκα, σχολεία, μαρίνα, πολιτιστικά κέντρα, δημαρχεία, υποδομές, διαφάνεια, καθαριότητα….”. Αντ’ αυτών, τι έχουμε; Σκουπίδια, σκοτάδια, δρόμους γεμάτους λακκούβες, συνεχείς διακοπές νερού, παιδικές χαρές κλειστές, ερημωμένες… και δημότες που πληρώνουν αλλά δεν απολαμβάνουν.
Οι δημότες λοιπόν έχουν κουραστεί να ακούν συνεχώς για σχέδια και οράματα. Αυτό που ζητούν είναι έργα. Θέλουν να μπορούν να περπατούν χωρίς να φοβούνται μην σκοντάψουν. Να στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία ασφαλή, χωρίς ταβάνια που καταρρέουν και στέγες που στάζουν. Θέλουν να βλέπουν τον δήμο τους να ζωντανεύει, όχι να μαραζώνει.
Κι όμως, αντί να βλέπουν έργα, το μόνο που ακούν από τον… εξαφανισμένο δήμαρχο είναι το ίδιο μονότονο παραμύθι: “Φταίνε οι άλλοι”. Ποτέ ο ίδιος, ποτέ ο δήμος, ποτέ η ανικανότητα της διοίκησης. Πάντα κάποιος άλλος. Δηλαδή, για τους δρόμους που είναι γεμάτοι λακκούβες, φταίει, λέει, η βροχή.
Όχι η χρόνια εγκατάλειψη, όχι η έλλειψη συντήρησης. Η βροχή! Για τα σκουπίδια που στοιβάζονται καθημερινά στα πεζοδρόμια και στις πλατείες, φταίνε, υποτίθεται, οι δημότες που… τρώνε. Όχι ότι δεν υπάρχουν αρκετοί κάδοι, ούτε ότι δεν γίνεται τακτική αποκομιδή.
Οι πολίτες φταίνε. Για τις συνεχείς διακοπές στο νερό; Προφανώς δεν είναι υπεύθυνος ο δήμος, ούτε τα απαρχαιωμένα δίκτυα. Φταίει, μάλλον, ο… Χατζηπετρής. Και για τις περιοχές που βυθίζονται στο σκοτάδι κάθε βράδυ; Φταίει, λέει, ο ήλιος που δύει νωρίς. Όχι η έλλειψη φωτισμού, ούτε η αδιαφορία για την ασφάλεια των κατοίκων. Ο ήλιος!
Και το καλύτερο; Αν ο δήμαρχος εμφανιστεί ποτέ, δεν θα ζητήσει συγγνώμη από τους δημότες. Όχι. Θα ζητήσει συγγνώμη… από τον εαυτό του, που αναγκάζεται να καταπιαστεί με τέτοια “ασήμαντα” ζητήματα, όπως οι δρόμοι, οι πλατείες, η καθημερινότητα των πολιτών.
Γιατί, μην ξεχνιόμαστε, αυτός δεν είναι ένας απλός δήμαρχος. Είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα. Για κάμερες, κορδέλες και μεγάλα λόγια. Τα “μικρά”, εκείνα που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των δημοτών, τον κουράζουν. Είναι, βλέπετε, πολύ “λίγα” για έναν “ηγέτη” σαν αυτόν.
Εν κατακλείδι, αν τελικά η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, τότε ο δήμαρχος του Μαραθώνα ανέδειξε μια νέα σχολή: την τέχνη του ανύπαρκτου. Μέχρι λοιπόν να επανεμφανιστεί, αν ποτέ το κάνει (που, μεταξύ μας, το βλέπω πιο πιθανό να κερδίσει το λαχείο), ας του ευχηθούμε καλό ταξίδι στον μαγικό κόσμο των αιώνιων “θα” και των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων.
Σπύρος Παππάς, Εκπαιδευτικός, πολίτης Δήμου Μαραθώνα
