Κάποιοι μιλούν πολύ. Ίσως γιατί πιστεύουν πως ο θόρυβος σκεπάζει την πραγματικότητα. Πως αν υψώσεις τη φωνή, χαμηλώνουν οι ερωτήσεις. Πως αν δημιουργήσεις κύμα, δεν θα φανεί τι κινείται από κάτω.
Μόνο που στην πολιτική, όπως και στη θάλασσα, η στάθμη δεν ανεβαίνει τυχαία. Δεν φταίει πάντα ο άνεμος. Φταίνε και όσα έχουν μείνει στον βυθό, ξεχασμένα πρόχειρα, με την ελπίδα ότι δεν θα τα αγγίξει ποτέ το φως.
Κι όταν κάποτε ανοίξουν τα συρτάρια, δεν θα είναι από θυμό. Θα είναι από ανάγκη καθαρού αέρα. Και τότε δεν θα μετράμε ποιος φώναξε περισσότερο, αλλά ποιος είχε βάθος.
Γιατί ο καπετάνιος δεν κρίνεται στο λιμάνι. Κρίνεται όταν πέφτει η σιωπή και μένει μόνο η αλήθεια να επιπλέει.
Ακούς Προεδράρα;
