Οταν έγινε γνωστή η εκτόξευση από το Ιράν δύο βαλλιστικών πυραύλων προς την αγγλοαμερικανική βάση Ντιέγκο Γκαρσία στη μέση του Ινδικού Ωκεανού, περίπου 4.000 χλμ. μακριά, το Σάββατο, ένα ρίγος συγκλόνισε τις δυτικές στρατιωτικές διοικήσεις. Μπορεί ο ένας πύραυλος να παρουσίασε δυσλειτουργία και ο άλλος να αναχαιτίστηκε από αμερικανικό αντιτορπιλικό, όπως αποκάλυψε βρετανική πηγή, όμως η άποψη ότι οι επιθέσεις της Τεχεράνης έχουν εμβέλεια μόνο 2.000 χλμ. καταρρίφθηκε. Διαπιστώθηκε πως σχεδόν όλη η Ευρώπη βρίσκεται εντός του βεληνεκούς των όπλων του Ιράν. Και πως η προστασία των χωρών της Ευρώπης εξαρτάται από τους αμερικανικούς δορυφόρους, χωρίς τους οποίους οι πόλεις της είναι γυμνές απέναντι σε όποιον επιλέξει να επιτεθεί με βαλλιστικούς πυραύλους.
Οι πιο λεπτομερείς επίσημες πληροφορίες δόθηκαν από τον ισραηλινό αρχηγό του Επιτελείου Στρατού, στρατηγό Εγιάλ Ζαμίρ, ο οποίος μίλησε για «ένα διηπειρωτικό βαλλιστικό όπλο δύο σταδίων με βεληνεκές 4.000 χιλιομέτρων, που κατευθυνόταν σε αμερικανικό στόχο στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία». Και τόνισε: «Αυτοί οι πύραυλοι δεν σχεδιάστηκαν για να χτυπήσουν το Ισραήλ: η τροχιά τους φτάνει στις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Το Βερολίνο, το Παρίσι και η Ρώμη απειλούνται».
Δύο πύραυλοι Khorramshahr-4 φέρεται να στόχευαν το αμερικανικό αεροδρόμιο στο αρχιπέλαγος Σάγκος, όπου βρίσκεται το βρετανικό νησί Ντιέγκο Γκαρσία και η αγγλο-αμερικανική βάση. Ο ένας πύραυλος κατέληξε στον ωκεανό. Ο άλλος καταστράφηκε από αναχαιτιστικό SM-3 Standard του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ εκτός ατμόσφαιρας. Αυτό είναι το βασικό στοιχείο: εάν το Πεντάγωνο ενέκρινε την εκτόξευση του SM-3 – το οποίο κόστισε πάνω από 15 εκατομμύρια – σημαίνει ότι ο ιρανικός πύραυλος θα μπορούσε να χτυπήσει την αμερικανική βάση.
Ο υπολογισμός έγινε από δορυφόρους της Διαστημικής Δύναμης, οι οποίοι εντόπισαν την ανάφλεξη των κινητήρων και εντόπισαν την τροχιά: οι βαλλιστικοί πύραυλοι εξέρχονται από την ατμόσφαιρα και στη συνέχεια επανεισέρχονται με μεγάλη ταχύτητα. Εκτός από τις ΗΠΑ, λίγα έθνη μπόρεσαν να καταγράψουν την επίθεση: το Ισραήλ και πιθανότατα η Κίνα. Η διαστημική ασπίδα δεν είναι πλήρως κοινή με το ΝΑΤΟ, παρόλο που το Λονδίνο έχει πλήρη πρόσβαση σε φακέλους πληροφοριών.
Το βράδυ του Σαββάτου ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επέκρινε για άλλη μια φορά τη «δειλία» της Ατλαντικής Συμμαχίας, οι χώρες της οποίας αρνήθηκαν να διεξαγάγουν στρατιωτικές αποστολές συνοδείας στον Περσικό Κόλπο. Οι πληροφορίες σχετικά με τους πυραύλους Khorramshahr-4 αύξησαν αρχικά την έμμεση συμβολή του Λονδίνου στη σύγκρουση και στη συνέχεια έφεραν όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αντιμέτωπες με τον κίνδυνο ιρανικής επιθετικότητας.
Πόσο πραγματική είναι αυτή η απειλή; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τεχεράνη έχει αναπτύξει όπλα που είναι δυνητικά ικανά να χτυπήσουν τη Δυτική Ευρώπη. Ο Khorramshahr-4 θεωρείτο ότι είχε βεληνεκές 2.000 χιλιομέτρων, αλλά αυτό το βεληνεκές μπορεί να επεκταθεί μειώνοντας το εκρηκτικό φορτίο – πάνω από 1.500 κιλά – προς όφελος των καυσίμων. Κάτι που ισχύει και για άλλους τύπους πυραύλων, χωρίς να ξεχνάμε ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έχει κατασκευάσει εκτοξευτές δορυφόρων με ακόμη μεγαλύτερη απόδοση.
Πιστεύεται ότι για να χτυπήσει το καθεστώς των μουλάδων τη Ρώμη ή το Παρίσι με πυραύλους Khorramshahr-4 η εξέδρα εκτόξευσης θα πρέπει να βρίσκεται στο Βόρειο Ιράν, όπου οι βομβαρδισμοί ήταν συστηματικοί. Τι γίνεται όμως με τις χώρες που βρίσκονται πιο κοντά, όπως η Ελλάδα; Αυτό είναι ένα σημαντικό ερώτημα, ενώ υπάρχει και ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα. Καμία χώρα στη Γηραιά Ηπειρο δεν διαθέτει λειτουργικές ασπίδες κατά των βαλλιστικών πυραύλων, τους οποίους οι Ρώσοι εκτόξευσαν λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα πολωνικά σύνορα τον Ιανουάριο. Μόνο η Γερμανία έχει αγοράσει το ισραηλινό Arrow, με κόστος οκτώ δισεκατομμύρια: η πρώτη συστοιχία παραδόθηκε τον Δεκέμβριο και δεν βρίσκεται ακόμη σε λειτουργία. Η ασφάλεια της Ευρώπης εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τους αμερικανικούς δορυφόρους, τα ραντάρ και τα πλοία: ένας από τους μεγάλους περιορισμούς της ευρωπαϊκής άμυνας.
Premium έκδοση ΤΑ ΝΕΑ
