Σαν να μετριόμαστε κάθε μέρα

Το ότι υπάρχουν πολλές γωνίες να δεις τα πράγματα, δεν είναι κάτι καινούργιο. Αν εξαίρεσες κάποιες αντικειμενικότητες που δεν σηκώνουν αμφισβήτηση, όλα τα υπόλοιπα είναι συνάρτηση της δικής μας θέσης. Από τα προσωπικά μέχρι τα συλλογικά. Όπως λένε οι σοφοί, ζωή είναι είκοσι τα εκατό αυτό που υπάρχει και το υπόλοιπο ογδόντα τα εκατό είναι η δική σου στάση, η δική σου ματιά απέναντί του.

Ορισμένοι είμαστε εκ φύσεως λοξοί και τα βλέπουμε λοξά. Δεν αναφέρομαι στους ταλαντούχους αιρετικούς, σε εκείνους που μπορούν μέσω της σκέψης ή της τέχνης τους να τεκμηριώσουν την ματιά που αμφισβητεί το δοσμένο, το προφανές, αλλά σε όσους απλά έχουν την νεύρωση να διακρίνουν το κακό πίσω από κάθε δήθεν καλό που εξαγγέλλεται.

Εδώ κα πάρα πολλά χρόνια τις εξαγγελλίες της ΔΕΘ τις διαβάζω ως παραδοχή της φτώχεια και της ήττας. Όταν μάλιστα γίνονται και από παράταξη που έχει κυβερνήσει πάνω από τα μισά χρόνια από τον πόλεμο και μετά, προστίθενται και τα στοιχεία της χλεύης και του κυνισμού.

Τι άλλο πέρα από παραδοχή της φτώχειας είναι η εξαγγελία – με χαμόγελο – μίας ετήσιας παροχής που επιμερισμένη στους δώδεκα μήνες καταλήγει σε 36 ευρώ τον μήνα; Ξέρουν πως θα «ανακουφίσει» πολύ μεγάλους πληθυσμούς, το έχουν μετρήσει αλλιώς δεν θα το έκαναν. Ξέρουν ότι μπορούν να τους «έχουν» ακόμη και με 36 ευρώ τον μήνα. Και έτσι είναι. Για πάρα πολλούς είναι η μισή μηνιαία ΔΕΗ τους -κάτι λιγότερο- και το χρειάζονται.

Και το εξαγγέλλουν με διάπλατο χαμόγελο. Τι διάολο έχουν πάθει;

Τι χάλασμα είναι αυτό; Ήταν πάντα έτσι ή έγιναν από την εξουσία;

Και περιμένουμε από ανθρώπους που νοικιάζουν τα είκοσι και τριάντα ακίνητα του Πόθεν Έσχες τους να δώσουν λύση στον καλπασμό των ενοικίων. Αλλά ας μην λαϊκίζουμε ε;

Τις τελευταίες μέρες η ζωή το έφερε και έπεσα πάνω σε τρεις νέους ανθρώπους- μία κοπέλα και δύο αγόρια γύρω στα τριάντα πέντε- σε βαθιά ανέχεια, σκληρή φτώχεια, που μου αποκάλυψαν πως τα τελευταία χρόνια το μόνο που τους έχει εξοργίσει είναι που κάθε χρόνο μία μέρα οι gay παρελαύνουν στο Σύνταγμα. Δεν έχουν θυμώσει τόσο πολύ με τίποτα άλλο. Σταματάει το μυαλό σου, αδυνατεί να το επεξεργαστεί. Τα παρατάς, δεν υπάρχει αντίλογος, ή τουλάχιστον εσύ δεν έχεις κανένα κουράγιο να το κάνεις.

Από τα μηνύματα που παίρνουμε και από την Ευρώπη, οι λαοί μοιάζει να έχουν πετάξει λευκή πετσέτα. Αλλά επειδή δύσκολα το παραδέχεσαι αυτό, και αισθάνεσαι πως κάπου πρέπει να νικάς, γιατί τόση ήττα δεν αντέχεται, συσπειρώνονται γύρω από πλειονότητες που είχαν την τύχη να ανήκουν. Τον μετανάστη και τον gay εύκολα τους «έχεις» κι εσύ γιατί ανήκεις στους περισσότερους που είχαν την «τύχη» – μόνο τύχη, τίποτα άλλο – να μην ανήκουν ούτε στους μεν ούτε στους δε.

Ξαναδιαβάζω το κείμενο και λυγίζω από το βάρος της υπαρξιακής ματαιότητας. Τι νόημα έχει να γράφεις και να ξαναγράφεις τα ίδια και τα ίδια σε ένα περιβάλλον κάπως προστατευμένο; Τι νόημα έχει να γράφουμε και να διαβαζόμαστε από όσους μάλλον συμφωνούμε; Σαν απεγνωσμένο σινιάλο πως είμαστε ακόμα εδώ και εμμένουμε στις απόψεις μας. Σαν να μετριόμαστε κάθε μέρα. Αλλά τι άλλο πέρα από αυτό;

news247.gr