Οι «ωραίοι»…
Παλιά υπήρχε ένα παιδικό τραγουδάκι που έλεγε: «Πού ’ν’ το, πού ’ν’ το το δαχτυλίδι; Ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις.» Και, όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσο σοφά ήταν αυτά τα παιδικά λόγια.
Γιατί κι εμείς, καιρό τώρα, ψάχνουμε κάτι που όλο λένε πως υπάρχει, αλλά όλο κάπου χάνεται. Κάτι σαν… τα τυπικά προσόντα όσων μιλούν με τόση άνεση για αυστηρότητα, τάξη και «αναγκαίες» διαγραφές.
Την ίδια στιγμή που φοιτητές λαμβάνουν ένα ψυχρό μήνυμα πως διαγράφονται επειδή δεν πρόλαβαν να τελειώσουν τις σπουδές τους στην ώρα τους, κάποιοι άλλοι δεν χρειάστηκε ποτέ να μετρήσουν εξάμηνα. Ίσως γιατί σε ορισμένες διαδρομές, τα προσόντα μοιάζουν να προσαρμόζονται λίγο πιο εύκολα.
Δεν είναι κακό να μην έχεις πτυχίο. Κακό είναι να μιλάς σαν να το έχεις. Και ακόμη χειρότερο, να ζητάς από τους άλλους αυστηρότητα, που δεν συνάντησες ποτέ στη δική σου πορεία.
Η αξιοπιστία δεν είναι τίτλος. Δεν είναι χαρτί. Είναι η καθαρότητα με την οποία στέκεσαι απέναντι στη δική σου αλήθεια και σε αυτό που δεν είσαι.
Όποιος έχει ανέβει με κόπο, ξέρει τι σημαίνει κάθε σκαλοπάτι. Δεν αποθαρρύνει, δεν μειώνει, δεν πανηγυρίζει για διαγραφές. Απλώνει το χέρι, γιατί θυμάται.
Όποιος όμως στηρίχθηκε σε εντυπώσεις, συχνά χρειάζεται να τις επαναλαμβάνει. Και όσο πιο πολύ τις επαναλαμβάνει, τόσο πιο εύθραυστες φαίνονται.
Κι έτσι, το παιδικό τραγουδάκι επιστρέφει στο μυαλό: «Ψάξε, ψάξε δεν θα το βρεις.»
Κάποια πράγματα, βλέπεις, δεν χάνονται. Απλώς… δεν υπήρξαν ποτέ.
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ
