Τη φετινή Πρωτομαγιά το βάρος της μνήμης είναι μεγάλο. Οι φωτογραφίες από τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944, με τους αγωνιστές να στέκονται στη Καισαριανή αντιμετωπίζοντας αγέρωχα τα όπλα των κατακτητών, χαράχτηκαν βαθιά στη σκέψη όλων μας. Γιατί ήρθαν και μας θύμισαν ότι η ιστορία αυτού του τόπου είναι μια ιστορία μεγάλων αγώνων, μεγάλων θυσιών και πάνω από όλα αδικαίωτων οραμάτων.
Ούτως ή άλλως η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή. Ποτέ δεν ήταν. Στη μνήμη νεκρών εργατών καθιερώθηκε σαν μέρα αγώνα από το παγκόσμιο εργατικό κίνημα. Και είναι πλήθος τα παραδείγματα όπου η Πρωτομαγιά δεν ήταν απλώς μια «επέτειος», αλλά μια μεγάλη μάχη για τα δικαιώματα των εργαζόμενων.
Σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ότι τα κινήματα, οι αγώνες, η θυσία για ιδανικά, δεν έχουν κανένα νόημα. Ότι το βασικό που πρέπει να κάνουν οι εργαζόμενοι είναι να επενδύουν στην αποδοτικότητά τους και εάν το κάνουν σωστά η αγορά θα τους ανταμείψει. Ότι δικαιώματα και κατακτήσεις, από τον συνδικαλισμό και την απεργία μέχρι την κοινωνική ασφάλιση και τις συλλογικές συμβάσεις, που κάποτε χύθηκε αίμα για να κερδηθούν, είναι στην πραγματικότητα εμπόδια στην ανάπτυξη.
Aκόμη χειρότερα, στα μάτια ορισμένων το να είναι κάποιος μισθωτός φαντάζει ως αποτυχία, μια που το πρότυπο σήμερα είναι η «επιχειρηματικότητα» (εννοούμενη βέβαια πρωτίστως ως ικανότητα να παίρνεις μερτικό από τη διασπάθιση των δημόσιων πόρων).
Μόνο που στην πραγματικότητα, η εργασία παραμένει το θεμέλιο της κοινωνίας και της οικονομίας. Οτιδήποτε υπάρχει, λειτουργεί, συμβαίνει προϋποθέτει την εργασία κάποιων, πολύ συχνά κάτω από κακές συνθήκες και ακόμη πιο συχνά με όρους αμοιβής που απέχουν από το να είναι αξιοπρεπείς.
Κυριάρχησε, άλλωστε, η λογική που θέλει την εργασία να είναι απλώς «κόστος» και όχι η πράξη που δημιουργεί τον κοινωνικό πλούτο. Με αποτέλεσμα και οι εργαζόμενοι να αντιμετωπίζονται ως αναλώσιμα υλικά.
Το ζήσαμε πολύ οδυνηρά και στα Μνημόνια όταν θεωρήθηκε ότι η πλήρης απαξίωση της εργασίας θα εξασφάλιζε την «έξοδο από την κρίση».
Στην πραγματικότητα η ενίσχυση της εργασίας είναι η μεγαλύτερη και σημαντικότερη επένδυση που μπορεί να κάνει μια χώρα. Είναι αυτή που οδηγεί σε δυναμική οικονομική ανάπτυξη και αυτή που εξασφαλίζει κοινωνική συνοχή, ακριβώς γιατί εμπεδώνει την κοινωνική δικαιοσύνη.
Όμως, στη χώρα μας έχει κυριαρχήσει η ακριβώς αντίθετη λογική. Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή οι μισθοί στη χώρα είναι με όρους αγοραστικής δύναμης στις κατώτερες θέσεις στην Ευρώπη δεν είναι ένα στατιστικό δεδομένο, αλλά το αποτέλεσμα συνειδητών επιλογών. Αυτών που αντιμετωπίζουν τη χώρα ως ένα μεγάλο οικόπεδο για επενδύσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας, επενδύσεις που γεννούν εισόδημα, αλλά όχι κοινωνικό πλούτο. Αυτών που διατρανώνουν ότι αυξάνουν τον κατώτατο μισθό αποσιωπώντας ότι ο πληθωρισμός αυξάνεται επίσης, καταπίνοντας την όποια αύξηση. Αυτών που στην πραγματικότητα απέτυχαν και το μόνο που μπορούν να «πουλάνε» ως «συγκριτικό πλεονέκτημα» της χώρας είναι το χαμηλό κόστος εργασίας. Αυτών που δεν διστάζουν να σπαταλούν ευρωπαϊκούς πόρους αντί να τους αξιοποιούν για την παραγωγική αναβάθμιση της ελληνικής οικονομίας.
Σήμερα, το να πιάσουμε ξανά το κόκκινο νήμα του αγώνα και της θυσίας με αφορμή την Πρωτομαγιά, δεν είναι μόνο θέμα απότισης φόρου τιμής στους αγωνιστές και σεβασμού σε ένα ηρωικό παρελθόν, αλλά εκπλήρωσης του χρέους στο παρόν και στο μέλλον.
Γιατί στον σεβασμό του εργάτη, στην ποιότητά της εργασίας, τη δικαιοσύνη ως προς την αμοιβή της, την ίδια της την αξιοπρέπεια, κρίνεται το μέλλον, κρίνεται το σε ποια χώρα θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας, εάν θα είναι μια χώρα χαμηλών αμοιβών, μειωμένων προσδοκιών και διαρκών διαψεύσεων, μια χώρα που θα κυριαρχεί ο κυνισμός και η διαφθορά θα γίνει ενδημική, ή εάν θα είναι μια χώρα που θα διεκδικήσει ξανά τη θέση της στον κόσμο, στηριγμένη στη συλλογική προσπάθεια και το συλλογικό όραμα των ανθρώπων της, όλων αυτών που στηρίζονται στον δικό τους μόχθο.
Για να απαντηθούν οι σημερινές αγωνίες αλλά και για να δικαιωθούν οι θυσίες όλων εκείνων που αγωνίστηκαν πριν από εμάς.
in.gr
